“In nomine Domini. Amen. Ad perpetuam rei memoriam...” Гэтымі словамі пачынаецца дакумент ад 15 ліпеня 1476 года, якім князь Аляксандр, сын Юрыя Гальшанскага, засведчыў стварэнне парафіі ў Лебедзеве. “У імя Госпада. Амэн. На вечную памяць пра гэтую справу”. Праз 550 гадоў мы сабраліся ў імя Госпада, каб падзякаваць Яму за вякі гісторыі, за веру продкаў, дзякуючы якой мы можам называцца хрысціянамі.
550 гадоў – гэта не проста лічба. Гэта пакаленні людзей, якія прыходзілі ў гэты касцёл з малітвай. Гэта слёзы і радасці, нараджэнні і пахаванні, вяселлі і споведзі. Гэта святары, якія будавалі, вучылі, сведчылі. І менавіта ў гэты гістарычны момант парафія перажыла Святыя Місіі – асаблівы тыдзень духоўнага абнаўлення, які стаў сапраўднай вясной для душы.
Місіі – гэта не проста серыя набажэнстваў. Гэта час, калі Касцёл прыходзіць да чалавека з асаблівым пасланнем: спыніцца, азірнуцца, пачуць Бога, які гаворыць у глыбіні сэрца. Святар-місіянер прыходзіць у парафію не як госць, а як пасланец Хрыста, каб дапамагчы вернікам па-новаму адкрыць сваю веру, прынесці пакаянне і аднавіць духоўнае жыццё.
У сучасным свеце, поўным шуму і мітусні, мы часта губляем галоўнае. Місіі – гэта магчымасць спыніцца, зазірнуць у сваё сэрца і спытаць сябе: “А куды я іду? Ці з Богам?” Яны становяцца тым момантам, калі можна пачуць найважнейшае: што Бог любіць нас, чакае нас і хоча, каб мы жылі ў поўні.
Узначаліў місіі кс. Артур Ляшнеўскі SDB – пробашч парафіі святых Пятра і Паўла ў Жупранах. Як з цеплынёй адзначыў пробашч-адміністратар парафіі Найсвяцейшага Сэрца Езуса ў Лебедзеве брат Андрэй Жылевіч OFMCap, ксёндз Артур “збег са шпіталя, каб быць з намі”. Гэтая ахвярнасць стала першым, яшчэ да слоў, сведчаннем таго, што місіі – гэта не проста словы, а жывая рэальнасць, якая патрабуе адданасці і любові.
“На працягу гэтых 8 дзён у нас ужо даўно не было столькі малітвы, разважання Божага Слова і адчування супольнасці. Часам здавалася, што не хочацца выходзіць са святыні”, – гаварыў потым брат Андрэй. І гэтыя словы перадаюць тое, што адчувалі многія: калі душа сустракаецца з Богам, яна не хоча вяртацца ў штодзённую мітусню.
Дзень першы. Нядзеля, 12 ліпеня. Слова, якое сеецца
Урачыстае адкрыццё місій пачалося з абраду, які меў глыбокае сімвалічнае значэнне. Пробашч парафіі брат Андрэй Жылевіч OFMCap перадаў місіянеру кс. Артуру Ляшнеўскаму тры важныя сімвалы.
Першым былі ключы ад святыні – знак поўнага даверу. Парафія адкрывала перад місіянерам не толькі дзверы касцёла, але і свае сэрцы.
Другім сімвалам была Біблія – Слова Божае. Яна перадавалася як знак таго, што ў гэтыя дні Слова будзе гучаць з асаблівай сілай. Не як чытанне старажытнага тэксту, а як жывое пасланне, якое Бог звяртае да кожнага чалавека асабіста. Гэтая Біблія стала сімвалам таго, што насенне веры будзе сеяцца шчодра, а задача вернікаў – падрыхтаваць глебу сваіх сэрцаў, каб яно прынесла плён.
Трэцім сімвалам была стула – знак святарскай улады і пасланніцтва ад самога Хрыста. Яна пацвярджала, што кс. Артур прыходзіць у парафію не як часовы госць, а як той, хто мае ўладу вучыць, дараваць грахі і весці вернікаў да Бога. Гэтая ўлада – не ад людзей, а ад самога Хрыста, які калісьці паслаў сваіх вучняў з запаветам: “Ідзіце і навучайце ўсе народы” (Мц 28,19).
Першая навука місій была прысвечана евангельскай прыпавесці пра сейбіта (Мц 13, 1-23). Езус сее Слова. Яно падае на розную зямлю. Адны зярняты ўпалі пры дарозе – іх паклявалі птушкі; другія на камяністае месца – хутка ўзышлі, але хутка засохлі; трэція ўпалі ў церні – і заглушылі іх; а чацвёртыя на добрую зямлю – і прынеслі плён у сто разоў.
Гэтая прыпавесць стала ключом да разумення ўсяго тыдня. Ксёндз Артур тлумачыў, што кожны чалавек падобны да адной з гэтых зямель. Якой зямлёй з’яўляецца наша сэрца? Ці не стала яно дарогай, па якой праходзяць розныя думкі, але Слова не знаходзіць у ім месца? Ці не з’яўляецца яно камяністай глебай, дзе слова хутка прарастае, але таксама хутка знікае, калі прыходзяць выпрабаванні? Ці не задушылі яго клопаты і мітусня, як церні заглушаюць добрае насенне? Ці гатова яно прыняць Слова, каб яно дало плён?
Гэтае пытанне заставалася ў сэрцах кожнага на працягу ўсяго тыдня, накіроўваючы разважанні і заахвочваючы да сустрэчы з Богам.
Вечар завяршыўся Набажэнствам да Святога Духа. Парафіяне сабраліся са свечкамі ў руках. Сотні агеньчыкаў запаліліся ў касцёле як сімвал таго, што кожны жадае, каб Дух Святы ўвайшоў у яго сэрца, асвятліў яго і дапамог расці ў веры. Гэта была не проста малітва – гэта была просьба аб тым, каб Дух Святы дапамог чуць Божы голас, расці духоўна і прыносіць плён у штодзённым жыцці.
Дзень другі. Панядзелак, 13 ліпеня. Закон як абарона і выбар
Другі дзень місій быў прысвечаны тэме, якая ў сучасным свеце часта ўспрымаецца скажона. Ксёндз Артур разбурыў стэрэатып, які жыве ў галовах многіх: што Божыя запаведзі – гэта забароны, якія пазбаўляюць свабоды і робяць жыццё цяжкім.
Ён тлумачыў, што гэта не так. Запаведзі – гэта не забароны, а абарона. Гэта сцены, якія берагуць чалавека ад прорвы граху. Калі вы ідзяце па краі без агароджы, вы можаце ўпасці. Гэта дарожная карта, якая паказвае шлях да сапраўднага жыцця. Калі вы едзеце ў невядомы горад без навігатара, вы можаце заблудзіць. Дэкалог – гэта не пазбаўленне свабоды, а набыццё сапраўднай свабоды, бо сапраўдная свабода – гэта жыццё ў любові да Бога і бліжняга.
Ксёндз Артур прапанаваў прысутным зазірнуць у свае сэрцы, каб зразумець, якія з дзесяці запаведзяў найбольш парушаюцца. Гэта быў момант сумленнасці перад самім сабой і перад Богам.
Асаблівым момантам стала медытацыя-дыялог паміж Езусам і душой чалавека. Святар прапанаваў кожнаму ўявіць сябе стаячым перад Езусам. Езус глядзеў з бязмежнай любоўю. Ён бачыў усе грахі, усе падзенні, увесь цяжар, які чалавек цягне гадамі. І замест таго, каб асудзіць, Ён гаварыў: “Дарую табе ўсё, калі толькі шчыра раскаешся...”
Гэтая медытацыя паказала, што Міласэрны Бог не лічыць грахоў, калі чалавек шчыра шкадуе. Ён не помніць падзенняў, калі мы прагнем вярнуцца да Яго. Гэта было не проста разважанне – гэта была сустрэча з любоўю, якая не судзіць, а абдымае.
Вечар завяршыўся Набажэнствам абрання Хрыста за свайго Пана і Валадара. Гэта быў момант, калі кожны прысутны мог свядома сказаць: “Я абіраю Цябе за Пана і Валадара майго жыцця! Цяпер я Твой, а Ты мой навекі!” Гэтыя словы прамаўлялі ўсе, але кожны ўкладваў у іх асабісты сэнс. Гэта быў не проста тэкст для паўтарэння – гэта было рашэнне, якое мяняе жыццё.
Гэты момант стаў вырашальным для многіх. Бо верыць – значыць не проста ведаць пра Бога, але давяраць Яму і абіраць Яго кожны дзень. Абранне Хрыста Панам – гэта не аднаразовы акт, а штодзённы выбар, які чалавек робіць у сваім сэрцы.
Дзень трэці. Аўторак, 14 ліпеня. Біблія як сустрэча з жывым Богам
“Біблія – галоўная кніга любові і веры”, – нагадаў ксёндз Артур. Яна не з’яўляецца зборам старажытных тэкстаў, а жывым Словам, якое Бог звяртае да кожнага чалавека асабіста. Гэта не гістарычная кніга – гэта ліст, напісаны асабіста табе. Кожнае слова – пра цябе, кожная прыпавесць – да цябе, кожны заклік – для цябе.
У гэты дзень вернікі вучыліся старажытнаму манаскаму метаду чытання Бібліі Lectio Divina. Гэта не проста чытанне – гэта спосаб сустрэцца з Богам праз Яго Слова. Метад складаецца з чатырох крокаў.
1) Чытанне – павольнае, некалькі разоў. Ксёндз Артур прасіў чытаць пакуль кожнае слова не ўвойдзе ў сэрца. Чытаць не для таго, каб хутчэй скончыць, а для таго, каб пачуць. Няспешна, як быццам Бог гаворыць прама цяпер, не праз старонкі, а праз сэрца.
2) Медытацыя – уяўленне сябе ў евангельскай сцэне. Ксёндз Артур прапаноўваў уявіць сябе побач з Езусам. Якога колеру неба? Які голас у Яго? Што вы адчуваеце, калі Ён глядзіць на вас? Ты – не назіральнік, ты – удзельнік гэтай гісторыі. Гэта не ўяўленне, а сустрэча.
3) Малітва – размова з Богам аб тым, што кранула сэрца. Сказаць Яму пра ўсё: падзякаваць, папрасіць, перапрасіць. Пагаварыць так, як гавораць з самым блізкім сябрам.
4) Сузіранне – ціхае знаходжанне ў Божай прысутнасці. Калі не трэба нічога гаварыць, нічога прасіць. Проста быць з Богам. Дазволіць Яму гаварыць, калі Ён хоча, а калі не – проста адпачываць у Яго прысутнасці.
Гэты метад дапамагае Слову не пралятаць міма, а ўвайсці ў сэрца і змяніць яго. Благаслаўлённы Аўгусцін калісьці пачуў голас: “Tolle et lege!” – “Вазьмі і чытай!” Сёння гэты заклік гучыць да кожнага з нас. Бо калі чытаеш Біблію так, яна перастае быць кнігай на паліцы і становіцца дыялогам з жывым Богам.
Евангелле гэтага дня (Мк 9, 30-37) прамаўляла да прысутных. Езус сказаў вучням, што Яго заб’юць, але Ён уваскрэсне. Яны не разумелі і баяліся спытаць. А па дарозе спрачаліся, хто з іх большы. Тады Езус сказаў: “Калі хто хоча быць першым, няхай будзе з усіх апошнім і слугою ўсіх”. І Ён паставіў пасярод іх дзіця, сказаўшы: “Хто прымае адно з такіх дзяцей у імя Маё, той Мяне прымае”.
Гэта была навука пра сапраўдную веліч – не ва ўладзе, а ў служэнні і пакоры. Прымаць слабых – значыць прымаць самога Бога. Гэтая думка стала адным з самых моцных момантаў дня.
Потым была агульная супольная малітва – малітва падзякі, просьбы і перапрашэння. Яна яднала ўсе сэрцы ў адзін голас перад Богам. Гэта была не малітва "я", а малітва "мы" – усёй парафіі, якая разам звярталася да Бога.
Дзень чацвёрты. Серада, 15 ліпеня. Памяць, якая вучыць мудрасці
Гэты дзень меў асаблівае значэнне. Менавіта 15 ліпеня (хоць ёсць і іншая версія – 19 ліпеня) – 550 гадоў таму – князь Аляксандр, сын Юрыя Гальшанскага, зрабіў запіс, які стаў пачаткам лебедзеўскай парафіі. “In nomine Domini. Amen. Ad perpetuam rei memoriam” – “У імя Госпада. Амэн. На вечную памяць пра гэтую справу”. Гэтыя словы, напісаныя 550 гадоў таму, гучалі асабліва сёння.
І ў гэты дзень парафіяне гаварылі пра тое, што чакае кожнага з нас – пра смерць. Але не са страхам, а з надзеяй. Ксёндз Артур тлумачыў, што хрысціяне не баяцца смерці, бо ведаюць, што яна – не канец, а пераход. “Таму чувайце, бо не ведаеце ні дня, ні гадзіны” (Мц 25,13), – нагадвае Езус. І гэтае напамінанне – не каб напалохаць, а каб навучыць жыць мудра.
Ксёндз Артур падзяліўся гісторыяй, ад якой замірала сэрца. Калі яго бабуля Лілія ўжо адыходзіла да Бога, яна трымала яго за руку і сказала: “Смерць не крадзе, яна дорыць падарунак – сустрэчу з Богам!” Гэтыя словы змяняюць успрыманне: смерць не забірае – яна аддае. Яна не канец, а пачатак. Пачатак жыцця, якое не мае канца. І калі чалавек па-сапраўднаму верыць у гэта, страх смерці адыходзіць, а на яго месца прыходзіць надзея.
У канцы Імшы вернікі працэсіяй рушылі да месца, дзе калісьці стаяў драўляны касцёл – сімвал веры продкаў. Там, на гістарычным месцы, знаходзіцца новы помнік святару Цэлестыну Сянкевічу і адноўлены помнік маршалку Цыпрыяну Цывінскаму. Гэтыя людзі пакінулі свой след у гісторыі Лебедзева, і вернікі ўшанавалі іх памяць, каб не забываць, хто быў перад імі і хто перадаў ім веру.
Потым працэсія накіравалася на могілкі. Крок за крокам, з малітвай на вуснах, з думкамі пра тых, каго ўжо няма побач, вернікі ішлі туды, дзе спачываюць тыя, хто пакінуў ім веру і парафію. Гэта была ціхая, маўклівая працэсія, поўная глыбокай павагі. Людзі ўспаміналі сваіх бацькоў, дзядоў, суседзяў, святароў, якія служылі ў гэтым касцёле.
Memento mori – памятай пра смерць. Але памятай і пра тое, што яна не разлука, а сустрэча. Мы ўсе – адзін Касцёл: тыя, хто на зямлі, тыя, хто ў чыстцы, і тыя, хто ўжо ў Небе. І смерць не разлучае нас. Яна толькі змяняе форму нашага быцця. Гэты дзень нагадаў кожнаму, што памяць пра памерлых – гэта не смутак, а падзяка за жыццё, якое яны пражылі, і за веру, якую перадалі.
Дзень пяты. Чацвер, 16 ліпеня. Эўхарыстыя – падарунак Бога
Гэты дзень стаў кульмінацыяй місій. Ксёндз Артур нагадаў пяць варункаў добрай споведзі, без якіх гэты сакрамэнт не прыносіць плёну.
Першы – распазнанне грахоў. Трэба сумленна паглядзець у сваё сэрца, не хавацца, не апраўдваць сябе. Другі – шчыры жаль за грахі. Шкадаваць не таму, што баішся пакарання, а таму, што пакрыўдзіў Бога, які так моцна цябе любіць. Трэці – цвёрды намер выправіцца. Не проста паабяцаць, а сапраўды хацець змяніць сваё жыццё, мець канкрэтны план выпраўлення. Чацвёрты – вызнанне грахоў. Назваць іх святару, не ўтойваючы, не звальваючы віну на іншых. Пяты – пакаянне. Кампенсацыя за грахі, якой чалавек пацвярджае шчырасць свайго намеру.
Гэта не простая фармальнасць, як часам думаюць. Гэта дарога да ўнутранай свабоды. Калі чалавек праходзіць гэтыя пяць крокаў, ён адчувае, як з плячэй звальваецца каменны цяжар. Бо калі адкрываеш перад Богам сваю слабасць, Ён адкрывае перад табой Міласэрнасць.
Далей было сведчаннне – мужчына з парафіі святога арханёла Міхала ў Смаргоні падзяліўся тым, як Бог дзейнічае ў іх жыцці. Гэта гісторыя паказвала, што Бог – не далёкі і не маўклівы. Ён дзейнічае сёння, тут, у штодзённым жыцці звычайных людзей.
Непрыкметна настаў час споведзі. Многія адважыліся падыйсці да гэтага сакрамэнту. Чарга расцягнулася, але людзі чакалі цярпліва, перабіраючы ружанцы, малітвай рыхтуючы свае сэрцы. Кожны, хто выходзіў з канфесіянала, выглядаў па-рознаму – хтосьці са слязьмі на вачах, хтосьці з усмешкай, але ўсе з адчуваннем палёгкі.
Затым была Святая Імша, падчас якой дзякавалі за дар Эўхарыстыі. Ксёндз Артур тлумачыў, што Езус мог прыйсці як цар, як суддзя, як волат. Але Ён прыйшоў пад выглядам хлеба – маленькага, ціхага, даступнага. Ён прынізіў сябе, каб стаць даступным для кожнага. Бо да чалавека мы часта баімся падыйсці, калі ён вялікі і важны. А да хлеба – не баімся. Хлеб – гэта простае, звыклае, блізкае. Езус стаў хлебам, каб мы не баяліся Яго. Каб кожны мог прыйсці – немачны, знясілены, грэшны, стомлены. Каб стаць паяднаным з Ім.
І найвялікшая праўда: не толькі мы прымаем Бога, але і Бог цалкам прымае нас. Калі мы падыходзім да Камуніі, Бог не глядзіць на нас з вышыні. Ён уваходзіць у нас. Ён становіцца часткай нас. Ён гаворыць: “Ты не чужы. Ты – мой”.
Ксёндз Артур завяршыў набажэнства словамі святога Яна Марыі Віянея, патрона парафіяльных святароў. Ён тройчы паўтарыў іх з такой сілай, што дух заміраў: “Езус, Ты тут прысутны!” Гэтае сцвярджэнне напаўняла святыню. Бо Езус сапраўды тут – у гэтай святыні, у гэтай Гостыі, у нашых сэрцах.
Напрыканцы адбылася Эўхарыстычная працэсія вакол касцёла. Вернікі неслі Езуса ў Гостыі вакол святыні, каб Ён дабраславіў гэтае месца, якое 550 гадоў служыць Яму. Гэта было ўрачыстае шэсце, падчас якога гучалі песні і малітвы. Сонца ўжо схілялася да захаду, і яго прамяні асвятлялі дарогу. Гэта было сведчанне веры, якое нельга было не заўважыць.
Дзень шосты. Пятніца, 17 ліпеня. Сэрца Езуса – крыніца любові
Гэты дзень быў прысвечаны самай сутнасці хрысціянскага жыцця – любові, якую мае Сэрца Езуса.
Спачатку ўсе пачулі сведчанне ад сям’і Эдуарда і Веранікі (вернікі са Смаргоні) – яны дзяліліся тым, як Бог дзейнічаў у іх жыцці. Гэтае сведчанне нагадала, што Божая любоў не тэорыя, яна рэальная і дзейнічае сёння, тут, з намі. Гэта гісторыя была простай, але менавіта ў яе прастаце праяўлялася веліч Бога.
Потым адбылося кранальнае набажэнства з абнаўленнем сужэнскіх абяцанняў. Пары, якія калісьці стаялі перад алтаром, сёння зноў прамаўлялі словы вернасці. Яны стаялі парамі, трымаючыся за рукі. Ксёндз Артур пытаўся ў кожнай пары: “Ці хочаце вы зноў абяцаць адзін аднаму вернасць у радасці і ў горы, у багацці і ў беднасці, у здароўі і ў хваробе?” І гучала цвёрдае: “Хачу”. Гэта быў момант, калі любоў, якая жыве гадамі, атрымала другое дыханне. Бо сапраўдная любоў не старэе – яна робіцца глыбейшай.
Пазней, падчас Імшы, ксёндз Артур звярнуў увагу на ікону Найсвяцейшага Сэрца Езуса, якая знаходзіцца ў бакавым алтары. Езус адкрывае сваё сэрца – зраненае, палаючае, аплеценае цернямі. Кожны элемент гэтага вобраза мае глыбокі сэнс. Само сэрца сімвалізуе Уцелаўленне – Бог стаў чалавекам. Церні сімвалізуюць муку Пана: кожны шып – гэта нашы грахі, наша няўдзячнасць, наша абыякавасць. Крыж сімвалізуе смерць, але смерць, якая стала перамогай над смерцю. Палаючае полымя сімвалізуе Уваскрасенне – той агонь любові, які ніколі не згасае.
І найвялікшая праўда: зраненае сэрца Езуса не адплачвае нам па справядлівасці. Яно не лічыць, колькі мы правініліся. Яно не помніць нашых падзенняў. Яно дае любоў, міласэрнасць, прабачэнне – бясплатна, поўна, без межаў. Калі чалавек падыходзіць да Езуса, Ён не пытаецца, колькі ты саграшыў. Ён пытаецца: “Ці хочаш ты, каб Я цябе палюбіў?”
Напрыканцы адбылося Набажэнства да Найсвяцейшага Сэрца Езуса і Акт прысвячэння парафіі Божаму Сэрцу. Усе стаялі перад Езусам. Святар чытаў словы, а людзі паўтаралі іх за ім: “Учыні сэрцы нашыя да Твайго падобнымі...” Каб яны маглі любіць так, як Ён любіць. Каб яны маглі прабачаць так, як Ён прабачае. Каб яны маглі гарэць для іншых так, як гарыць Яго сэрца. Гэта была ўрачыстая хвіліна поўнага даверу. І ў гэтым даверы быў супакой, бо Сэрца Езуса – гэта сэрца, якое ніколі не падводзіць, якое б’ецца для нас, якое любіць нас.
Дзень сёмы. Субота, 18 ліпеня. Марыя – лесвіца да Неба
550 гадоў Марыя апякуецца гэтай лебедзеўскай зямлёй і гэтай парафіяй. І сёмы дзень місій быў прысвечаны Ёй.
Спачатку адбылося Набажэнства аздараўлення з сакрамэнтам Намашчэння хворых. Гэты сакрамэнт – сакрамэнт суцяшэння і сілы. Да алтара падыходзілі тыя, хто хварэў, хто быў стомлены, хто страціў надзею. Святар мазаў іх лбы алеем, чытаючы малітву. Тыя, хто падыходзіў, атрымлівалі не толькі духоўную моц, але і цялесны супакой. Яны адчувалі, што Езус не пакідае іх у хваробе і слабасці, а прыходзіць з міласэрнасцю, каб умацаваць і ажывіць.
Ксёндз Артур расказаў пра важнасць малітвы да Марыі Успамогі Хрысціянаў і падзяліўся гісторыяй са свайго дзяцінства. Калісьці ён не хацеў маліцца ўвесь ружанец – занадта доўга, занадта цяжка. Так ён і сказаў сваёй бабулі Ліліі, калі яны разам складалі сена ў адрыне. Яна паглядзела на яго, падумала і загадала: “Лезь на самы верх!” Ён спрабаваў, але без лесвіцы ніяк не атрымлівалася. І тады мудрая жанчына сказала: “Вось бачыш – і да Неба без Матулі не дабярэшся. Маці Божая – гэта наша лесвіца. Самая кароткая і самая пэўная дарога да Бога”.
Гэты просты, але глыбокі вобраз патлумачыў нам, што Марыя не засланяе сабой Бога – Яна проста падае руку тым, хто хоча ўзняцца. Яна вядзе нас да Езуса, як калісьці на вяселлі ў Кане Галілейскай сказала слугам: “Тое, што Ён скажа вам, зрабіце” (Ян 2,5). Яна не замяняе Езуса, але робіць дарогу да Яго больш блізкай і даступнай.
Потым адбылася Марыйная працэсія вакол касцёла. Усе выйшлі на вуліцу з кветкамі і свечкамі. Вернікі маліліся на ружанцы, кожная “Вітай, Марыя” ўзлятала да Неба як кветка да Маці. Цэлая парафія з ружанцамі ў руках і песняй на вуснах ішла за Маці Божай, прасіла Яе дабраславіць дамы, сем’і і сэрцы. Гэта была не проста працэсія – гэта была малітва, якая яднала ўсіх у адным парыве веры.
Завяршыўся дзень Актам ахвяравання сябе Марыі – момантам поўнага даверу. Усе стаялі перад Яе абразом і аддавалі Ёй сваё жыццё. Свае клопаты, свае радасці, свае болі. “Марыя, будзь нашай Маці, – шапталі яны. – Вядзі нас да Езуса. Ніколі не пакідай нас”. 550 гадоў Марыя апякуецца гэтай парафіяй. Яна – наша лесвіца да Неба. Без Яе – цяжка. А з Ёй – усё магчыма.
Дзень восьмы. Нядзеля, 19 ліпеня. Юбілей як падзяка
Фінал місій супаў з галоўным юбілейным святам. Урачыстую Імшу ўзначаліў Яго Эксцэленцыя Юрый Касабуцкі, дапаможны біскуп Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі.
На пачатку свайго выступлення Уладыка Юрый абвясціў радасную навіну: парафія атрымала віншавальны дэкрэт ад Святога Айца Папы Рымскага з нагоды 550-годдзя заснавання парафіі. Гэты дакумент стаў для вернікаў жывым знакам яднання з усім Касцёлам і духоўнай падтрымкі ад Намесніка Хрыста. Словы Пантыфіка, поўныя бацькоўскага благаслаўлення, пацвердзілі, што гісторыя гэтай парафіі – не мінуўшчына, а жывая частка сусветнай Царквы. Парафіяне ўспрынялі гэты дэкрэт як асаблівы знак увагі ад Святога Айца, як пацверджанне таго, што іх маленькая супольнасць з’яўляецца часткай вялікай Каталіцкай Царквы, якая ахоплівае ўвесь свет.
Разам з біскупам Юрыем малітву ўзносілі тыя, хто самі пісалі гісторыю гэтага месца: былыя пробашчы парафіі – кс. прэл. Эдмунд Даўгіловіч-Навіцкі, кс. Пётр Байгер, кс. Гжэгаж Балеста, а. Уладыслаў Лазар, кс. Уладзімір Русак – стаялі за алтаром побач з тымі, каго калісьці вялі да веры. А таксама святары з маладзечанскага і вілейскага дэканатаў, браты капуцыны, сёстры законныя. Кожны з іх пакінуў свой след у гісторыі парафіі, і іх прысутнасць стала знакам пераемнасці веры – ад аднаго пакалення да другога, ад аднаго святара да наступнага.
Падчас гаміліі ксёндз Артур звярнуўся да прысутных з навукай пра сэнс крыжа. Ён спытаў: “Крыж – гэта дэкарацыя? Ён упрыгожвае наша жыццё?” І сам жа адказаў на гэта пытанне: “Не, гэта не ўпрыгожванне. Гэта вельмі важны знак, памятка чагосьці вельмі важнага, ад якой залежыць наша цяперашняе жыццё і жыццё вечнае”. Святар растлумачыў, што крыж з’яўляецца памяткай зла – напамін, што грахі чалавека прывялі Езуса на крыж; памяткай навяртання – заклік да змены жыцця; памяткай надзеі – крыж – гэта не канец, а пачатак новага жыцця; памяткай ахвяры – напамін пра найвялікшую любоў; і памяткай перамогі – крыж – гэта знак перамогі Хрыста над смерцю. “Нам патрэбна шмат крыжоў, – гаварыў ён, – бо яны нам прыпамінаюць, што зрабіў нам Бог, каб мы не былі адкінутыя, асуджаныя...”
У канцы літургіі да вернікаў звярнуўся Яго Эксцэленцыя. Ён падзякаваў Богу за 550-гадовы дар веры і заклікаў берагчы яго: “Беражыце гэты дар. Не дазваляйце штодзённым клопатам заглушыць тое, што вы перажылі ў гэтыя дні. Бо Касцёл – гэта не будынак. Касцёл – гэта вы”.
Словы біскупа працягнуў кс. прэл. Эдмунд Даўгіловіч-Навіцкі – першы пробашч адноўленай парафіі, чалавек, які ведае гэтае месца не па чутках, бо доўгія гады вёў парафіян да Бога. Яго голас гучаў як запавет тым, хто застаецца: “Грошы страціць – мала страціць. Годнасць страціць – шмат страціць. А Бога страціць – усё страціць. Помніце: тут Хрыстус жыве і прамаўляе да нас. Тое, што было – ужо прайшло. Тое, што будзе – не ведаем. А тое, што ёсць – цаніце гэта, бо гэта сапраўднае, гэта Божае”. Гэтыя словы – кароткія, але мудрыя, поўныя вопыту і веры – запалі ў сэрцы, нагадваючы, што самая вялікая страта – страта Бога, а самы вялікі скарб – Яго прысутнасць тут і цяпер.
Брат Андрэй Жылевіч падсумаваў гэты ўрачысты момант: “Плённа перажыўшы гэты час, хочацца з упэўненасцю сказаць: Бог пастаянна дзейнічае ў нашай гісторыі і робіць усё, каб памяць пра справу нашага Збаўлення трывала вечна”.
Пасля гэтых натхнёных слоў і благаслаўлення ўсе разам — біскуп, святары, парафіяне – рушылі працэсіяй да новага крыжа, дзе адбылося яго ўрачыстае асвячэнне. Ксёндз Артур акрапіў яго вадой, узнёс малітву. Гэты крыж будзе стаяць перад касцёлам і нагадваць кожнаму пра галоўнае – пра любоў, якая перамагае смерць, пра веру, якая дае сілу, пра надзею, якая ніколі не знікае.
Калі крыж быў ужо асвечаны, ксёндз Артур Ляшнеўскі яшчэ раз звярнуўся да прысутных. Яго словы гучалі як аздараўленне для стомленых сэрцаў: “У вашым жыцці будзе шмат шуму. Свет будзе крычаць, будзе адцягваць, будзе спрабаваць заглушыць усё, што важна. Але ў гэтым шуме не страчвайце голасу Госпада. Ён не крычыць. Ён гаворыць ціха – у цішыні вашага сэрца, у момантах малітвы, у прастаце Эўхарыстыі. Ён заўсёды будзе з вамі. Заўсёды. Нават калі вам будзе здавацца, што ўсё страчана – Ён побач. Слухайце Яго”.
Гэтыя словы нагадалі кожнаму, што місіі не заканчваюцца сёння – яны працягваюцца ў штодзённым выбары чуць Бога сярод шуму свету.
Свята працягвалася на тэрыторыі касцёла. Гучала музыка, чуўся дзіцячы смех і размовы дарослых, працавала палявая кухня ад братоў капуцынаў з манастырскім пловам. Для самых маленькіх былі падрыхтаваны гульні і развіваючыя цацкі ад валанцёраў Дабрачыннага Каталіцкага Таварыства Карытас.
І ў гэтай радасці асаблівым падарункам стала прысутнасць Апостальскага Нунцыя Іньяцыё Чафаліа, пасла Ватыкана. Яго візіт стаў знакам яднання са Святым Айцом і ўсім Касцёлам. Вернікі віталі яго з вялікай радасцю, бачачы ў гэтым яшчэ адно пацверджанне таго, што іх маленькая парафія не адна ў сваёй веры, а з’яднана з усім светам.
Місіі скончаны, але яны пакінулі тое, што ніхто не можа адабраць – веру, якая стала мацнейшай; сэрцы, якія адкрыліся; супольнасць, якая аднавілася. Галоўнае – не тое, што мы перажылі ў касцёле, а як мы будзем жыць далей. Ці панясём мы святло ў свае дамы, у сем’і, на працоўныя месцы? Ці зможам мы ў штодзённай мітусні не страціць голасу Госпада, які заўсёды побач?
Кожны хрысціянін – місіянер. Кожны пакліканы быць сведкам. Святыя Місіі ў Лебедзеве сталі не проста тыднем набажэнстваў, а сапраўдным духоўным абнаўленнем, якое абудзіла сэрцы да жыцця ў Богу.
550 гадоў парафія стаіць на гэтай зямлі. Яна стаіць не дзякуючы сценам, яна стаіць дзякуючы людзям. Тым, хто маліўся, хто верыў, хто будаваў, хто прыходзіў, калі было цяжка, і калі было радасна. Мы – працяг гэтай гісторыі. Гледзячы на асвечаны крыж, мы ведаем: мы не адны. Езус з намі. Марыя вядзе нас. Дух Святы дае сілу.
Богу Усемагутнаму ў Тройцы, які адкрывае нам сваё любячае Сэрца, няхай будзе хвала за сённяшні дзень і за наш 550-гадовы юбілей. Бо самая вялікая місія – гэта наша жыццё. Кожны дзень. Кожны момант.
P.S. Асобныя словы ўдзячнасці хочацца сказаць пробашчу-адміністратару парафіі брату Андрэю Жылевічу OFMCap. Дзякуючы яго нястомнай працы, адданасці і вялікаму сэрцу лебедзеўская парафія Найсвяцейшага Сэрца Езуса заззяла па-новаму: абноўленая агароджа, новыя сходы, адноўленыя помнікі, памятныя дошкі, місійны крыж, рэкалекцыйны дом. А Святыя Місіі, якія сталі духоўным цэнтрам гэтага года, – хіба можна пераацаніць іх вартасць?! І гэта толькі пачатак. Бо галоўнае, што будуецца братам Андрэем, – не сцены, а супольнасць. Не будынкі, а сэрцы. Няхай Бог шчодра ўзнагародзіць яго і ўсіх, хто дапамагаў, хто маліўся, хто верыў, хто не шкадаваў сіл і часу. Амэн!
Тэкст: Таццяна Шумель
Фота: Эрык Савянок, бр. Андрэй Жылевіч, Таццяна Шумель
