У нядзелю, 28 чэрвеня, за дзень да пілігрымкі ў Будслаў, а 10-й гадзіне сваю першую – прыміцыйную – Імшу ў роднай парафіі цэлебраваў кс. Кірыл Арлёнак, які 13 чэрвеня ў Таліне ў Катэдральным Саборы святых Пятра і Паўла прыняў сакрамэнт святарскага пасвячэння. Разам з ім у цэлебрацыі прынялі ўдзел бр. Уладзіслаў і святары а. Боско Маршнэр і а. Рауль Чэферыно Апарысіо, якія прывезлі групу пілігрымаў з Расіі.
Ва ўступным слове пробашч бр. Уладзіслаў прывітаў кс. Кірыла: “У дзень Пана, дзень перамогі над страхам і смерцю, мы можам быць сведкамі, як Божая ласка нястомна праліваецца ў жыцці людзей, жыцці гарадоў. І сёння маем вялікую радасць, што сын гэтай зямлі, кс. Кірыл, будзе цэлебраваць разам з парафіянамі сакрамэнт Эўхарыстыі. Кс. Кірыл з’яўляецца місіянерам. Ён скончыў семінарыю “Рэдэмпторыс Матэр”* і цяпер прызначаны да дыяцэзіі ў Таліне, Эстонія. Мы славім Бога за тое, што робіць у тваім жыцці, за дар твайго паклікання”.
* “Рэдэмпторыс Матэр” (лац. Redemptoris Mater — «Маці Адкупіцеля») — гэта тып місіянерскіх дыяцэзіяльных вышэйшых духоўных семінарый, якія дзейнічаюць пад эгідай каталіцкага руху Неакатэхуменальны шлях і рыхтуюць святароў, гатовых накіравацца на місію ў любую кропку свету.
Падчас гаміліі кс. Кірыл звярнуў увагу, што ў Бібліі паўтараецца ўвесь час тая самая гісторыя: Пан Бог выбірае якога-небудзь чалавека, абяцае яму штосьці абсалютна немагчымае і кажа: “Не бойся. Я з табой.”
Усе мы баімся, нават калі хтосьці і выглядае ўпэўненым у сабе. Усе мы поўныя страху. Хвароба, старасць, беднасць, адзінота або канкрэтныя людзі – нашыя крыжы, якіх не зносім, ад якіх з-за страху ўвесь час стараемся ўцячы. Але для нас ёсць добрая вестка: Бог прыйшоў, каб вызваліць кожнага з нас з гэтага страху, у якім жывем.
Згодна з кнігай Быцця, Адам і Ева, упершыню адчулі страх тады, калі засумняваліся ў Богу. Сумненне ў Божай любові і ёсць корань страху. Услед за прабацькамі ці не трапляе і кожны з нас у пастку д’ябла, які кажа: “Ёсць толькі адно тлумачэнне тваіх няшчасцяў: Бог цябе пакінуў, Ён цябе не любіць”? Можа я ўяўляю сабе Бога ўвесь час як суддзю, які толькі і пільнуе, ці не ўпаду, каб адразу пакараць? Можа я думаю, што павінен нешта Богу даць – скласці ахвяру? Той вобраз Бога, які маю, - ці ён праўдзівы? Ці не падказвае мне яго д’ябал?
А Езус кажа: “Я прыйшоў не судзіць свет, а збавіць” (Ян 12, 47) І Яго вялікім прагненнем было прыняць крыжовую смерць: “…як жа Я тамлюся, пакуль гэта не споўніцца!” (Лк 12, 50). Езус ішоў на крыж абсалютна свядома і добраахвотна, бо ведаў, што Яго крыжовая смерць — адзіны шлях да перамогі над грахом і збаўлення ўсяго чалавецтва, кожнага з нас. Бог – гэта абсалютная любоў. Ён любіць нас не толькі тады, калі мы робім усё, як трэба, а любіць такімі, якімі мы ёсць - цалкам, з ўсімі нашымі грахамі, з ўсім, чаго мы саромеемся. Нават тады, калі мы не каемся. Ніхто з людзей не можа так нас любіць: у чалавечай любові заўсёды ёсць межы, а ў Божай любові іх не існуе.
Нашыя ўласныя крыжы, людзі і сітуацыі, якіх не зносім, – гэта тое, што Бог дазволіў у нашым жыцці, каб мы маглі перажыць досвед, які быў у Езуса Хрыста. Насамрэч, наша сапраўдная патрэба – не ў тым, каб усё змяніць у жыцці, каб не балець, каб грошай хапала, каб памяняць людзей, але ў тым, каб перажыць бясплатную любоў Бога на тым месцы і ў той сітуацыі, дзе Бог нас паставіў, і быць шчаслівымі, быць задаволенымі.
Падцвярджаючы гэтыя словы, кс. Кірыл падзяліўся ўласным досведам крыжа ў сваім жыцці, з якога нарадзілася яго пакліканне: “Першым праўдзівым цярпеннем, якое даў мне Пан, была смерць майго бацькі. Ён памёр, калі мне было 10 гадоў. Хто мне адкажа, чаму ў іншых дзяцей ёсць таты, а ў мяне няма? Дзе справядлівасць? З такімі думкамі я жыў. Дзесьці ў 18 гадоў нарабіў я "дзялоў". Калі я прыйшоў у касцёл (перш за ўсё праз тыя нэакатэхуменальныя супольнасці, якія тут ёсць), мне было сказана: “А ты не ведаеш, Кірыл, што насамрэч Бог - твой Айцец, і Ён хоча мець з табой адносіны як айцец з сынам. І Ён нават больш для цябе айцец, чым твой кроўны бацька”. Гэтыя словы былі для мяне, як меч. Але Пан Бог дазволіў у маім жыцці цярпенне, якое я цяпер магу хваліць. Бо праз яго я ўбачыў бацькоўства Бога Айца можа больш, чым іншыя. І цяпер я ксёндз не таму, што марыў аб гэтым, і не таму, што я нейкі надзвычайны чалавек. Хто мяне ведае, можа нават падумаць, што тут штосьці не так, што гэта не магчыма. Я табе абяцаю ў імя Касцёла, што Бог усё добра зрабіў у тваім жыцці. Тыя рэчы, якіх ты баішся, ненавідзіш і не можаш прабачыць – гэта самыя галоўныя рэчы ў тваім жыцці. Ты гэтага можаш не бачыш, але калі будзеш прасіць, Дух Святы пакажа. Ведай, што цябе такога Бог любіць. Твой крыж – гэта найлепшае, што здарылася ў тваім жыцці, бо праз гэта ты можаш прывязацца да Бога, гэта адзіны спосаб”.
Напрыканцы літургіі да новага святара са словамі падтрымкі звярнуўся а. Рауль: “У нас у Расіі ўсё менш і менш маладых людзей, якія гатовы ўсё пакінуць, каб ісці за Хрыстом. Баяцца. І яны маюць рацыю, бо гэта не так проста. Але я памятаю, што мне сказалі на маю прыміцыю: “Святар – гэта чалавек келіха”. Усё тваё жыццё павінна быць прысвечана толькі келіху Хрыста. Ты павінен паспяваць напівацца гэтым келіхам. Святар можа хацець быць укрыжаваным з Хрыстом толькі калі ён ужо піў гэты келіх да канца, да апошняй кроплі. Пакуль ты не здольны прымаць гэты келіх да канца -ты не будзеш гатовы да ўкрыжавання, да самаахвярнасці, не будзеш прыгатаваны быць пралітым дзеля людзей, дзеля душаў, якім Госпад цябе просіць дапамагаць".
"Быць чалавекам келіха, - заўважыў а. Рауль, - таксама азначае знаходзіцца ўнутры келіха і разам з віном аддавацца Богу, каб быць Яго Крывёй, каб сілкаваць Касцёл. Нажаль, гэта не так проста. З сваіх 59 гадоў 34 гады спрабую быць у гэтым келіху, але не атрымліваецца, бо складана і страшна аддавацца на волю Таго, Каго ты не разумееш. У цябе многа разоў у жыцці будуць сітуацыі, калі ты Бога разумець не будзеш. А Бога разумець і не трэба. Толькі прымаць. І для нас гэта страшна: прымаць тое, што не вядома, і не разумець навошта… Дарагі брат, я табе жадаю, каб ты заўсёды піў гэты келіх, і толькі гэты. Не келіхі ідэалогій, якія прапаноўвае свет. Каб не свет напаўняў тваю душу, але Хрыстос. Няхай бласлаўляе цябе Пан Бог і дапамагае табе быць пралітым, як і Сам Ён быў праліты дзеля нашага збаўлення”.
Потым прадстаўнікі нэакатэхуменальных супольнасцяў нашай парфіі ад імя ўсіх парафіянаў павіншавалі кс. Кірыла: “Любімы наш брат Кірыл, Бог паказаў, як немагчымае зрабіць магчымым, і ў гэтым уся поўня Яго любові да цябе. Жадаем табе добрага шляху з Духам Святым, а мы заўсёды на сувязі праз малітву”.
“Вялікая пакута слухаць віншаванні, калі ты яшчэ нічога не паспеў зрабіць, - з усмешкай заўважыў кс. Кірыл. - Як раз трапна, што на абразку-памятцы з пасвячэння зроблена выява Езуса на асле пры ўваходзе ў Ерузалем. Кажуць, што калі Езуса гучна віталі і пляскалі ў далоні, як і вы цяпер, то асёл думаў, што гэтыя апладысменты ў яго гонар. Больш менш і я сябе зараз так адчуваю, як той асёл. Але ўдзячны вам усім”.
Пасля Імшы кс. Кірыл удзяліў прыміцыйнае блаславенне родным, святарам, кансэкраваным асобам і ўсім жадаючым.
Дзякуем Пану Богу за такую вялікую ласку для нашай парафіі – дар паклікання. Няхай не толькі малітва родных і нэакатэхуменальнай супольнасці, але і ўсёй парафіі будзе падтрымкай для кс. Кірыла.
Тэкст, фота: Кацярына Савянок
