13 чэрвеня 2026 года ля каплічкі-крынічкі ў Лешне сабраліся тыя, для каго гэтае месца стала не проста кропкай на карце, а месцам, дзе час сустракаецца з вечнасцю. У гэты дзень тут адбылася святая Імша, якую ўзначаліў брат Віталій Бандаронак OFMCap разам з братам Андрэем Жылевічам OFMCap. Роўна 20 гадоў таму, у 2006-м, ля гэтай святыні зноў пачалі маліцца – пасля доўгіх гадоў цішыні, пасля таго, як бульдозер знішчыў капліцу.
І вось сёння, у суботу пасля свята Найсвяцейшага Сэрца Езуса, у дзень, калі Касцёл ушаноўвае Беззаганнае Сэрца Марыі, людзі зноў прыйшлі, каб сустрэцца з вечнасцю там, дзе зямная вада сустракаецца з нябеснай любоўю.
А калі ўсе сабраліся ў цішыні – пачаў гаварыць брат Віталій. Ён пачаў з таго, што можна ўбачыць і да чаго можна дакрануцца – з тых знакаў веры, якія пакінулі продкі. Брат Віталій нагадаў, што на Маладзечанскай зямлі ёсць нібы рассыпаныя жамчужыны, якія сведчаць пра любоў да Маці Божай. Спачатку ён узгадаў горад Маладзечна, дзе першы касцёл быў прысвечаны Нараджэнню Найсвяцейшай Дзевы Марыі. Потым назваў тры святыні, якія дзейнічаюць і сёння: касцёл у Хоўхлаве – пра яго мала пішуць, але ён стаіць, і людзі там моляцца; касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі ў Дубраве – помніце, як летась у чэрвені мы святкавалі там 220-годдзе?; касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі ў Красным – тую прыгожую святыню з прыгожым акном-ружай. Усе яны – як жамчужыны ля ног Маці. Яна беражэ іх і праз іх дзейнічае ў гісторыі нашага краю. Маці Божая заўсёды побач, заўсёды гатовая заступіцца, заўсёды гатовая паказаць дарогу да Сына.
Але ад гэтых мураваных святынь брат Віталій перавёў погляд да таго, што жыве ў сэрцы. Ён задаў пытанне, якое павісла ў цёплым паветры: “Сэрца Марыі... Якое яно? Гэта проста малюнак на абразах – сэрца, абвітае ружамі і прабітае мячом? Ці нешта большае?” І сам жа адказаў, быццам гартаючы Евангелле: “Евангелле паказвае нам Сэрца Марыі як сэрца, якое хоча служыць. Памятаеце? “Вось я – слуга Гасподняя. Няхай мне станецца паводле слова твайго” (Лк 1:38). Яна не разважала, ці зручна ёй, ці бяспечна. Яна проста сказала “так” – і праз Яе Божыя планы сталі рэальнасцю”.
Брат Віталій паглядзеў на крыніцу, якая ціха журчэла побач, і працягнуў пра тое, што Сэрца Марыі робіць у нашым жыцці: “Сэрца Марыі – гэта натхненне. Тое натхненне, якое Маці Божая дае кожнаму, хто Яе просіць. І гэта не проста прыгожыя словы. Паглядзіце на гісторыю гэтай зямлі. Касцёлы ў Хоўхлаве, Дубраве, Красным перажылі пажары, войны, гады занядбання – але выстаялі. І людзі ў іх маліліся, нягледзячы ні на што. І Маці Божая была з імі. Яна і цяпер з намі. Яе дзеянне заўсёды адно: яна хоча давесці кожнага з нас да Сына, да сапраўднага вызвалення ад граху і смутку. Яна хоча давесці нас да выратавання. Праз Яе сэрца – да Яго сэрца”.
А потым брат Віталій зрабіў тое, чаго ніхто не чакаў. Ён усміхнуўся простай, крыху сарамлівай усмешкай чалавека, які кажа пра нешта вельмі асабістае: “Я тут упершыню. Так, упершыню ля гэтай святой крынічкі. І я вельмі рады, што мне давялося пабываць тут. Ведаеце, у свеце, дзе так многа шуму і трывогі, мне, як і кожнаму з вас, хочацца знайсці апеку Маці Божай. Яе ласку. Яе спакой”. Ён змоўк на імгненне – і ў цішыні быў чутны толькі вецер і птушкі. “І я веру, што тут, ля гэтай крыніцы, гэтую апеку можна адчуць асабліва моцна. Таму што ў гэтым месцы – шматгадовая малітва простых людзей. Яны прыходзілі і прыходзяць не за цудамі, а за сілай. За сілай любіць. За сілай дараваць. За сілай не апускаць рукі. І Маці Божая, якая бачыць кожнага, дае гэтую сілу – праз ваду, праз агульную малітву, праз тое, што мы не адны”.
І вось, калі здавалася, што гамілія ўжо дайшла да самага важнага, брат Віталій зрабіў апошні крок – ад сябе да кожнага, хто стаяў перад ім: “Чаму нам так патрэбна Яе заступніцтва? Таму што мы – дзеці. Нават самыя дарослыя, самыя моцныя – перад вечнасцю мы заўсёды дзеці, якія шукаюць матчынай рукі. І Маці Божая хоча давесці нас да Сына. Яна – шлях. Яна – дзверы. Яна – тая, хто паказвае на Езуса і кажа: “Рабіце тое, што Ён вам скажа” (Ян 2:5). У гэтым Яе місія, Яе самае вялікае шчасце: прывесці кожнага з нас да збаўлення. І Яна не перастане гэтага рабіць – ніколі”.
Далей брат Віталій сказаў, што тут, у гэтай цішыні, нельга не ўзгадаць аднаго маладога сведку, які паказаў усяму свету, што Маці Божая сапраўды вядзе да Сына – нават у нашы складаныя часы. “Карла Акуціс (1991-2006) – першы святы-міленіял, кананізаваны ў 2025 годзе. Яго называюць «Божым інфлюэнсерам», але ён сам казаў пра сябе зусім проста: “Эўхарыстыя – гэта мая аўтастрада ў неба”.
Хто ж прывёў яго да веры? Яго бацькі не былі рэлігійнымі людзьмі – маці Антонія прызнавалася, што да Першай Камуніі сына была ў касцёле толькі некалькі разоў у жыцці. Але ў іх дом прыйшла Беата Спярчынская, маладая жанчына з Польшчы, якую нанялі даглядаць дзяцей. Менавіта Беата стала для маленькага Карла той, хто адкрыў яму свет малітвы. Яна навучыла яго першым словам звароту да Бога – традыцыйнай польскай малітве. Хлопчык паўтараў яе некалькі разоў на дзень – заўсёды па-польску, з захапленнем і глыбокай шчырасцю. Але самае важнае: у першы ж дзень сваёй працы Беата падаравала Карлу маленькі абразок Маці Божай Чанстахоўскай – Чорнай Мадонны, якую прывезла з сабой з Польшчы. Гэта была першая марыйная выява, якую ён убачыў у сваім жыцці. І менавіта да яе ён вучыўся звяртацца з дзіцячай малітвай. Маці Божая, якая прыйшла да яго праз маленькі абразок ад польскай апякункі, вяла яго ўсё кароткае, але светлае жыццё. Да Эўхарыстыі. Да Сына.
І пакуль брат Віталій гаварыў пра любоў, якая не праходзіць, само Неба вырашыла стаць часткай Імшы. Толькі браты пачыналі маліцца – як з-за хмар выходзіла сонца і ласкава кранала твары, крыж, ваду. Але вось набажэнства рабіла кароткую паўзу – і набягаў ціхі, лагодны дождж. Не злы, не моцны, а ціхі і лагодны. Дождж, які нагадваў пра тую ваду, што цячэ ў жыццё вечнае. “А хто б піў ваду, якую Я дам яму, не зазнае смагі навекі; а вада, якую дам яму, стане ў ім крыніцай вады, якая цячэ ў жыццё вечнае” (Ян 4:14).
Гэта не было перашкодай. Гэта было благаслаўленнем: святло – як знак радасці, дождж – як знак ачышчэння. Неба малілася разам з людзьмі – і гэта адчуваў кожны.
Такім чынам, мы, “маючы вакол сябе безліч сведкаў, скінем з сябе ўсялякі цяжар” (Габрэяў 12:1). Гэтыя словы асабліва добра адчуваюцца тут. Бо напярэдадні Касцёл перажываў таямніцу Найсвяцейшага Сэрца Езуса – крыніцы міласэрнасці, якая б’е з самай глыбіні Божай любові. А сёння мы стаім ля зямной крыніцы, каб уславіць Сэрца Яго Маці – “Той, якая захоўвала ўсе словы ў сэрцы Сваім” (Лк 2:51).
Гэта не выпадкова. Каб знайсці шлях да Сына, трэба папрасіць рукі ў Маці. Яе Беззаганнае Сэрца – гэта жывая крыніца спагады, якая не вычэрпваецца. Так і лешненская крыніца: яна б’е стагоддзямі, перажыўшы і капліцу 1920-х гадоў, і знішчэнне ў 1960-я, калі бульдозер зраўняў святыню з зямлёй. Але вада не спынілася. І вера не спынілася. “І хто напоіць аднаго з малых гэтых толькі кубкам халоднай вады як вучня, сапраўды кажу вам, не страціць узнагароды сваёй” (Мц 10:42).
Калі апошнія словы Імшы адгукнуліся ў цішыні, брат Андрэй Жылевіч падзякаваў усім, хто прыйшоў: і тым, хто ехаў з Маладзечна, і тым, хто прыйшоў пешшу з суседніх вёсак, і тым, хто прынёс з сабой кветкі і зёлкі да крыніцы. Падзякаваў за тое, што 20 гадоў таму не пабаяліся пачаць усё спачатку, і за тое, што сёння прыйшлі зноў. А потым ён азірнуўся і ўсміхнуўся той ціхай усмешкай, якая бывае толькі ў спакойнай веры: “Вы глядзіце: ніхто не спяшаецца. Ніхто не хоча сыходзіць. І гэта – самы правільны знак. Бо калі людзям добра маліцца разам, калі ім цяжка развітвацца са святыняй – значыць, тут сапраўды жыве Дух Божы”.
Сапраўды, нават пасля благаслаўлення людзі не разыходзіліся. Яшчэ доўга стаялі каля крынічкі – хто з бутэлькай вады, хто проста падставіўшы твар ціхаму сонцу, якое ўжо канчаткова перамагло дождж. Хтосьці сядзеў на лаўцы, нібы баючыся парушыць гэту цішыню.
І брат Андрэй не спяшаўся сыходзіць. Ён яшчэ доўга вітаў тых, хто падыходзіў, і кожнаму казаў адно і тое ж: “Дзякуй, што вы ёсць. Дзякуй, што прыйшлі. І няхай Маці Божая беражэ вашы сэрцы”.
Бо ў гэтым – увесь сэнс лешненскай крыніцы. Не проста набраць гаючай вады, а адчуць, што ты не адзін, што побач – Сэрца Езуса і Сэрца Марыі.
13 чэрвеня 2026 года гэтае месца зноў стала тым, чым было заўсёды: месцам, дзе час сустракаецца з вечнасцю. І пакуль людзі будуць прыходзіць сюды маліцца, пакуль будуць стаяць каля крыніцы і не спяшацца сыходзіць – вечнасць будзе сустракацца з часам, а неба – з зямлёй. Там, дзе журчыць крынічка, і дзе Сэрца Маці трымае кожнага, хто прыйшоў.
P.S. Калі выпадак прывядзе вас у гэтыя мясціны – не праязджайце міма. Спыніцеся каля крыніцы. Зачарпіце жменю вады. Пабудзьце ў цішыні – з сабой і з Богам. І вы пачуеце тое, што нельга расказаць словамі.
Тэкст: Таццяна Шумель
Фота: Таццяна Шумель, бр. Андрэй Жылевіч
