Радуйцеся і весяліцеся, бо вялікая ўзнагарода вашая ў нябёсах

ЕВАНГЕЛЛЕ

Мц 5, 1–12а

Радуйцеся і весяліцеся, бо вялікая ўзнагарода вашая ў нябёсах 

+ Чытанне святога Евангелля паводле Мацвея.

У той час:

Убачыўшы натоўп, Езус падняўся на гару. А калі сеў, падышлі да Яго вучні Ягоныя. І, адкрыўшы вусны свае, Ён вучыў іх, кажучы: 

Шчаслівыя ўбогія духам, бо іх ёсць Валадарства Нябеснае. 
Шчаслівыя засмучаныя, бо яны суцешаныя будуць. 
Шчаслівыя лагодныя, бо яны зямлю атрымаюць у спадчыну. 
Шчаслівыя галодныя і прагнучыя справядлівасці, бо яны насычаныя будуць. 
Шчаслівыя міласэрныя, бо яны міласэрнасць спазнаюць. 
Шчаслівыя чыстыя сэрцам, бо яны Бога ўбачаць. 
Шчаслівыя міратворцы, бо яны сынамі Божымі названыя будуць. 
Шчаслівыя, каго пераследуюць за справядлівасць, бо іх ёсць Валадарства Нябеснае. 
Шчаслівыя вы, калі будуць вас зневажаць і пераследаваць, і ўсяляк зласловіць несправядліва з-за Мяне. 
Радуйцеся і весяліцеся, бо вялікая ўзнагарода вашая ў нябёсах. 

Гэта слова Пана.

catholic.by

Нагорную пропаведзь Езуса часам называюць Яго праграмнай прамовай, Ягоным жыццёвым крэда, якім жыве Ён сам і перадае сваім вучням. Здаецца больш чым дзіўным тое, што, паводле гэтага навучання, убогія, засмучаныя, прагнучыя справядлівасці ці прыгнечаныя могуць быць шчаслівымі. Жыццёвы вопыт паказвае нам, што чалавек, апынуўшыся ў падобным становішчы часта пакутуе, становіцца нешчаслівым. Як зразумець гэты парадокс?

Адзіным ключом разумення і доказам праўдзівасці гэтага навучання з’яўляецца сам Хрыстос і тыя, хто паверыў гэтым словам. Езус і ягоныя вучні з розных эпох і народаў на сабе паказалі, што гэтае слова спраўджваецца. У адрозненні ад безлічы простых рэцэптаў шчасця, якія прапануе свет, Езус не дае танных абяцанняў шчасця. Як ведаем, усё, што таннае, пераважна няякаснае. Большасць такіх «бюджэтных» варыянтаў шчасця заключаецца ў нейкіх часовых радасцях, якія раней ці пазней губляюць сваю актуальнасць.

Гэта няпраўда, што чалавеку для шчаця няшмат патрэбна. Мы створаныя на вобраз і падабенства Бога, Які сам у сабе бязмежны, Ён змяшчае ў сабе сусвет і вечнасць. Таму і нашае прагненне шчасця не могуць заспакоіць абмежаваныя даброты і радасці часовага свету. Вось чаму Хрыстос прапануе нам для шчасця такія бязмежныя даброты, як Валадарства нябеснае, вечнае суцяшэнне, Божую міласэрнасць і іншыя неспасцігальныя каштоўнасці. Гэта даброты, за якія Хрыстос заплаціў дзеля нас вялікую цану свайго жыцця, смерці і ўваскрасення. Валодаючы гэтымі таямнічымі скарбамі, нават тутэйшыя пакуты не перашкодзяць нам быць па-сапраўднаму шчаслівымі. Вось чаму мучанікі і вызнаўцы розных эпох жылі ў няспынным праслаўленні і паміралі спяваючы.

Ці не спрабую я запоўніць натуральную пустату душы часовымі дабротамі і радасцямі? Ці разумею веліч і каштоўнасць абяцанняў дадзеных Хрыстом?

 Брат Андрэй Квяцінскі OFMCap, Літва.

У доме Айца Майго шмат святліц

ЕВАНГЕЛЛЕ

Ян 14, 1–6

У доме Айца Майго шмат святліц

+ Чытанне святога Евангелля паводле Яна.

У той час:

Езус сказаў сваім вучням: Няхай не трывожыцца сэрца вашае. Верце ў Бога і ў Мяне верце. У доме Айца Майго шмат святліц. А калі б так не было, ці сказаў бы Я вам, што іду падрыхтаваць месца для вас. І калі пайду і падрыхтую вам месца, прыйду зноў і забяру вас да сябе, каб і вы былі там, дзе Я. А дарогу, куды Я іду, вы ведаеце.

Кажа яму Тамаш: Пане, не ведаем, куды ідзеш. Як жа можам ведаць дарогу?

Езус сказаў яму: Я — дарога і праўда, і жыццё. Ніхто не прыходзіць да Айца інакш, як толькі праз Мяне.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Лк 23, 44-46. 50. 52-53. 24,1‐6a

Цемра ахінула зямлю, сонца зацямнілася. Хрыстос - доўгачаканы Збаўца, страшэнна скатаваны, памёр на крыжы і быў пакладзены ў магілу. Усё павінна было адбыцца зусім інакш, у радасці, свабодзе і шчасці. Але што цяпер? Смерць і боль. Ужо нічога не зменіцца. Чарговае расчараванне і пахаванне надзеі. Канец. Усё насуперак планам і светлым чаканням.

Але нават пасля такой ночы, ня гледзячы ні на што, настаў дзень. На досвітку, жанчыны, несучы падрыхтаваныя для намашчэння цела Езуса пахучыя алеі, прыйшлі да магілы. Яны ішлі рашуча, каб ажыцявіць свой план, хоць і ведалі, што ўваход у грабніцу засланяе вялізны камень, які самі адсунуць не змогуць. Аднак ішлі ўзмоцненыя сілай любові да Пана. Яны таксама, прыйшоўшы, знайшлі ўсё не згодна з планам. Больш за тое, яны ўбачылі, што камень ужо адсунуты, а цела Езуса няма ў грабніцы. А яшчэ два мужчыны гаварылі пра ўваскрасенне. Гэта ўжо перавышала ўсякае ўяўленне.

Ва ўсім тым, што змрочнае, балючае і незразумелае Пан мае свой план. Толькі Ён можа са смерці вывесці світанак Уваскрасення. Толькі Ён можа вывесці цябе са ступару і летаргіі і ўдыхнуць жыццё туды, дзе пануе смерць і згішчэнне. Бог з’яўляецца Майстрам рэчаў немагчымых. Бог ёсць Богам жыцця. Верыш у гэта? Калі пакажаш Езусу сваю рану, смерць, Ён удыхне туды сваё жыццё. Ён вылечыць і напіша проста на крывых лініях твайго жыцця. Ён сапраўды памёр і ўваскрос, каб ты жыў.  

Ці ведаеш, што адбірае ад цябе жыццё? Што гэта за камяні, якія не даюць табе жыць у поўні? Як ты рэагуеш, калі штосці адбываецца інакш, чым ты планаваў? Ці дапытваешся, што Бог табе гаворыць ў гэтых падзеях? Ці прагнеш, каб Езус перамяняў тваё жыццё?

С. Агнешка Марыя Пільская, капуцынка НСЕ, Польшча

 

Кожны, хто ўзвышае сябе, будзе паніжаны, а хто паніжае сябе, узвысіцца

ЕВАНГЕЛЛЕ

Лк 14, 1. 7–11

Кожны, хто ўзвышае сябе, будзе паніжаны, а хто паніжае сябе, узвысіцца

+ Чытанне святога Евангелля паводле Лукі.

Калі Езус прыйшоў у суботу да дому аднаго з кіраўнікоў фарысейскіх з’есці хлеба, яны сачылі за Ім.

Заўважыўшы, што запрошаныя выбіралі першыя месцы, расказаў ім прыпавесць: Калі нехта пакліча цябе на вяселле, не сядай на першае месца, каб не аказалася, што нехта з пакліканых ім больш ганаровы за цябе, і каб той, хто запрасіў і яго, і цябе не падышоў і не сказаў табе: Саступі яму месца. І тады з сорамам павінен будзеш заняць апошняе месца. 

А калі будзеш запрошаны, прыйдзі і сядай на апошняе месца, каб той, хто цябе запрасіў, падышоў да цябе і сказаў: Дружа, перасядзь вышэй. Тады будзе табе пашана перад тымі, хто сядзіць з табою. Кожны, хто ўзвышае сябе, будзе паніжаны, а хто паніжае сябе, узвысіцца.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Лк 14, 1. 7-11

Прыпавесць, якую Езус расказавае ў кантэксце застолля, з’яўляецца пэўным каментарыем рэчаіснасці, за якой Ён назірае - бачыць гасцей, якія выбіраюць сабе ганаровае месца за сталом. Раней, у Лк 11, 43 евангеліст паказаў ужо слабасць фарысеяў у займанні ганаровых месцаў у сінагогах. Аднак зацікаўленасць ганаровым месцам датычыць не толькі іх, яно распаўсюджана ў розных кантэкстах і датычыць у прынцыпе ўсіх, хоць і ў розных сітуацыях.

Аўтар адзначае, што Езус расказвае прыпавесць. Гэта такі жанр, які адлюстроўвае пэўную ўніверасальную ісціну, актуальную для кожнага. Указвае на гэта апошні сказ: “Кожны, хто ўзвышае сябе, будзе паніжаны, а хто паніжае сябе, узвысіцца”. Пасіўная форма гэтага сказу сведчыць пра тое, што выбар належыць Богу, хоць запрошаныя самі вырашалі аб тым, каб зяняць прывілеяваныя месцы.

У рэчаіснасці чалавек стаіць перад іншым выбарам: або ўзвышацца сам перад іншымі, або выбіраючы апошняе месца, праслаўляцца перад адным толькі Богам. Кніга Прыпавесцяў Саламона (25, 6-7) нагадвае, што сапраўдны гонар не той, які прыпісваеш сабе сам, а той, якім цябе надзяляюць. Любое прысвойванне сабе першага месца, з’яўляецца злоўжываннем. Права канчаткова вырашаць аб чарговасці займання месцаў, застаецца за Гаспадаром, Богам. Сціпласць чалавека настолькі адкрывае Божае сэрца, што Бог можа назваць чалавека сябрам і запрасіць заняць важнейшае месца.           

Першым спаўненне гэтых слоў паказаў Езус, які “будучы ў постаці Бога, не палічыў патрэбным быць на роўні з Богам, але выракся самога сябе, прыняўшы постаць слугі, прыпадобніўшыся да людзей. І з выгляду стаўшы, як чалавек, прынізіў сябе, будучы паслухмяным ажно да смерці, смерці крыжовай. Таму Бог узвысіў Яго, і даў Яму імя па-над усялякае імя”. (Флп 2,6-9).

Ці не параўноўваю сябе да іншых людзей? Ці не паддаюся імкненню лічыць сябе лепшым за іншых? Ці не будую ўласнае пачуццё вартаснасці прыніжаючы іншых? Ці не асуджаю, ці ўсё ж пакідаю суд над іншым чалавекам Богу, які сапраўды ведае сэрца чалавека?

С. Зузана Глясэк, капуцынка НСЕ, Польшча

 

Не кліч сяброў тваіх, але кліч убогіх, калекаў

ЕВАНГЕЛЛЕ

Лк 14, 12–14

Не кліч сяброў тваіх, але кліч убогіх, калекаў

+ Чытанне святога Евангелля паводле Лукі.

У той час:

Езус сказаў кіраўніку фарысеяў, які запрасіў Яго: Калі наладжваеш абед ці вячэру, не кліч сяброў тваіх, ні братоў тваіх, ні родных тваіх, ні суседзяў багатых, каб і яны цябе ў адказ не паклікалі, і ты атрымаў бы адплату.

Але, калі наладжваеш гасціну, кліч убогіх, калекаў, кульгавых, невідушчых, і шчаслівы будзеш, што яны не маюць як адплаціць табе, бо адплаціцца табе ў дзень уваскрасення справядлівых.

Гэта слова Пана.

catholic.by 

Учыні мяне, Пане, прыладаю Твайго спакою,
каб нёс любоў туды, дзе пануе нянавісць,
каб прабачаў там, дзе абражаюць, 
каб яднаў там, дзе сварка і звада,
каб праўду казаў там, дзе ёсць фальш,
каб нёс веру туды, дзе ёсць сумненне,
каб абуджаў надзею там, дзе пануе роспач,
каб распаліў святло там, дзе валадарыць цемра,
каб нёс радасць туды, дзе турбуе неспакой.
Учыні, каб не шукаў я суцяшэння, а суцяшаў іншых,
каб не прагнуў разумення, але каб разумеў іншых,
каб не шукаў любові да сябе, а любіў іншых.
Бо той, хто дае, заўсёды атрымлівае,
хто не шукае свайго, той знаходзіць,
хто прабачае, таму будзе прабачана,
бо, паміраючы, мы нараджаемся для жыцця вечнага.

 

“Малітва аб спакоі”, аўтарства якой прыпісваецца св. Францішку Асізскаму

Тэкст: catholic.by

Любі Пана Бога твайго, любі бліжняга твайго

ЕВАНГЕЛЛЕ

Мк 12, 28b–34

Любі Пана Бога твайго, любі бліжняга твайго

+ Чытанне святога Евангелля паводле Марка.

У той час:

Адзін кніжнік, падышоў да Езуса і спытаўся ў Яго: Якая запаведзь першая з усіх? Езус адказаў: Першая такая: Слухай, Ізраэль, Пан Бог наш — Пан адзіны; любі Пана Бога твайго ўсім сэрцам тваім,і ўсёю душою тваёю, і ўсім розумам тваім, і ўсёй моцаю тваёй. Другая: Любі бліжняга твайго, як самога сябе. Няма іншай запаведзі, большай за гэтыя.

І сказаў Яму кніжнік: Добра, Настаўнік, Ты праўду сказаў, што ёсць адзін і няма іншага апрача Яго. Любіць Яго ўсім сэрцам і ўсім розумам, і ўсёю душою, і ўсёю моцаю; і любіць бліжняга, як самога сябе — гэта больш за ўсе ахвяры і ўсеспаленні. Езус, убачыўшы, што той разумна адказвае, сказаў яму: Недалёка ты ад Валадарства Божага. І ніхто ўжо больш не адважваўся пытацца ў Яго. 

Гэта слова Пана.

catholic.by

Чаму кніжнік запытаўся, якая запаведзь найбольшая? Справа ў тым, што ў юдэяў 613 запаведзяў і ад часу, калі іх акрэслілі, яны ўсцяж вялі спрэчкі, якія з іх найважнейшыя. Першая запаведзь сярод усіх азначае, што з яе вынікаюць усе іншыя. Выкананне гэтай запаведзі дазваляе захаваць увесь закон. Запомніць усе 613 запаведзяў складана, таму засваенне адной найважнейшай спрашчае заданне.

Першая запаведзь — «Слухай, Ізраэль». Менавіта ад слухання прыходзіць любоў усім сэрцам, усёй душою, усім розумам і ўсімі сіламі, таму што Бог адзіны варты такой адданасці. Дзякуючы гэтай любові да Бога мы адкрываем другую запаведзь, якая «правярае» выканенне першай: любі бліжняга, як сябе самога. Менавіта калі слухаеш Бога, то ведаеш, як любіць самога сябе, а значыць — як любіць і бліжняга. Часам ты сам для сябе з’яўляешся перашкодай, калі, напрыклад, не можаш сабе прабачыць, а як тады ў адносінах да іншага?  Любоў да самога сябе, ажно да ступені любові да ворагаў, заключана ў першай запаведзі. Любіць бліжняга трэба не толькі тады, калі ён да цябе добры, але і тады, калі ён цябе крыўдзіць. Немагчыма, аднак, любіць бліжняга без апоры на запаведзь «Слухай, Ізраэль». Таму абедзьве запаведзі ўзаемна тлумачаць сябе.

Кніжнік падкрэсліў, што любоў да Бога і бліжняга каштоўная значна больш, чым усе ўсеспаленні і ахвяры, якія складаліся ў Ерузалемскай святыні. Такім чынам, на першым месцы ставіцца ўнутраны культ Бога. Што не азначае, быццам усеспаленні і ахвяры страцілі сваё значэнне. Яны напаўняюцца значэннем пры ўмове любові ў сэрцы чалавека.

Тое, чаго хоча Бог, — гэта разумнае дзеянне чалавека, які свабодна любіць Яго ўсім сэрцам, усёй душою, усім розумам і ўсімі сваімі сіламі, якія ёсць ўнутры яго, у тым ліку ірацыянальнымі сіламі: запалам, жаданнямі і прагненнямі.

Па чым ты пазнаеш, што любіш бліжняга як сябе самога?

Чаму панаванне над сабой звязанае з любоўю да Бога і бліжняга?

Брат Юліуш Пырэк OFMCap, Польшча