У доме Айца Майго шмат святліц

ЕВАНГЕЛЛЕ

Ян 14, 1–6

У доме Айца Майго шмат святліц

+ Чытанне святога Евангелля паводле Яна.

У той час:

Езус сказаў сваім вучням: Няхай не трывожыцца сэрца вашае. Верце ў Бога і ў Мяне верце. У доме Айца Майго шмат святліц. А калі б так не было, ці сказаў бы Я вам, што іду падрыхтаваць месца для вас. І калі пайду і падрыхтую вам месца, прыйду зноў і забяру вас да сябе, каб і вы былі там, дзе Я. А дарогу, куды Я іду, вы ведаеце.

Кажа яму Тамаш: Пане, не ведаем, куды ідзеш. Як жа можам ведаць дарогу?

Езус сказаў яму: Я — дарога і праўда, і жыццё. Ніхто не прыходзіць да Айца інакш, як толькі праз Мяне.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Лк 23, 44-46. 50. 52-53. 24,1‐6a

Цемра ахінула зямлю, сонца зацямнілася. Хрыстос - доўгачаканы Збаўца, страшэнна скатаваны, памёр на крыжы і быў пакладзены ў магілу. Усё павінна было адбыцца зусім інакш, у радасці, свабодзе і шчасці. Але што цяпер? Смерць і боль. Ужо нічога не зменіцца. Чарговае расчараванне і пахаванне надзеі. Канец. Усё насуперак планам і светлым чаканням.

Але нават пасля такой ночы, ня гледзячы ні на што, настаў дзень. На досвітку, жанчыны, несучы падрыхтаваныя для намашчэння цела Езуса пахучыя алеі, прыйшлі да магілы. Яны ішлі рашуча, каб ажыцявіць свой план, хоць і ведалі, што ўваход у грабніцу засланяе вялізны камень, які самі адсунуць не змогуць. Аднак ішлі ўзмоцненыя сілай любові да Пана. Яны таксама, прыйшоўшы, знайшлі ўсё не згодна з планам. Больш за тое, яны ўбачылі, што камень ужо адсунуты, а цела Езуса няма ў грабніцы. А яшчэ два мужчыны гаварылі пра ўваскрасенне. Гэта ўжо перавышала ўсякае ўяўленне.

Ва ўсім тым, што змрочнае, балючае і незразумелае Пан мае свой план. Толькі Ён можа са смерці вывесці світанак Уваскрасення. Толькі Ён можа вывесці цябе са ступару і летаргіі і ўдыхнуць жыццё туды, дзе пануе смерць і згішчэнне. Бог з’яўляецца Майстрам рэчаў немагчымых. Бог ёсць Богам жыцця. Верыш у гэта? Калі пакажаш Езусу сваю рану, смерць, Ён удыхне туды сваё жыццё. Ён вылечыць і напіша проста на крывых лініях твайго жыцця. Ён сапраўды памёр і ўваскрос, каб ты жыў.  

Ці ведаеш, што адбірае ад цябе жыццё? Што гэта за камяні, якія не даюць табе жыць у поўні? Як ты рэагуеш, калі штосці адбываецца інакш, чым ты планаваў? Ці дапытваешся, што Бог табе гаворыць ў гэтых падзеях? Ці прагнеш, каб Езус перамяняў тваё жыццё?

С. Агнешка Марыя Пільская, капуцынка НСЕ, Польшча

 

Кожны, хто ўзвышае сябе, будзе паніжаны, а хто паніжае сябе, узвысіцца

ЕВАНГЕЛЛЕ

Лк 14, 1. 7–11

Кожны, хто ўзвышае сябе, будзе паніжаны, а хто паніжае сябе, узвысіцца

+ Чытанне святога Евангелля паводле Лукі.

Калі Езус прыйшоў у суботу да дому аднаго з кіраўнікоў фарысейскіх з’есці хлеба, яны сачылі за Ім.

Заўважыўшы, што запрошаныя выбіралі першыя месцы, расказаў ім прыпавесць: Калі нехта пакліча цябе на вяселле, не сядай на першае месца, каб не аказалася, што нехта з пакліканых ім больш ганаровы за цябе, і каб той, хто запрасіў і яго, і цябе не падышоў і не сказаў табе: Саступі яму месца. І тады з сорамам павінен будзеш заняць апошняе месца. 

А калі будзеш запрошаны, прыйдзі і сядай на апошняе месца, каб той, хто цябе запрасіў, падышоў да цябе і сказаў: Дружа, перасядзь вышэй. Тады будзе табе пашана перад тымі, хто сядзіць з табою. Кожны, хто ўзвышае сябе, будзе паніжаны, а хто паніжае сябе, узвысіцца.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Лк 14, 1. 7-11

Прыпавесць, якую Езус расказавае ў кантэксце застолля, з’яўляецца пэўным каментарыем рэчаіснасці, за якой Ён назірае - бачыць гасцей, якія выбіраюць сабе ганаровае месца за сталом. Раней, у Лк 11, 43 евангеліст паказаў ужо слабасць фарысеяў у займанні ганаровых месцаў у сінагогах. Аднак зацікаўленасць ганаровым месцам датычыць не толькі іх, яно распаўсюджана ў розных кантэкстах і датычыць у прынцыпе ўсіх, хоць і ў розных сітуацыях.

Аўтар адзначае, што Езус расказвае прыпавесць. Гэта такі жанр, які адлюстроўвае пэўную ўніверасальную ісціну, актуальную для кожнага. Указвае на гэта апошні сказ: “Кожны, хто ўзвышае сябе, будзе паніжаны, а хто паніжае сябе, узвысіцца”. Пасіўная форма гэтага сказу сведчыць пра тое, што выбар належыць Богу, хоць запрошаныя самі вырашалі аб тым, каб зяняць прывілеяваныя месцы.

У рэчаіснасці чалавек стаіць перад іншым выбарам: або ўзвышацца сам перад іншымі, або выбіраючы апошняе месца, праслаўляцца перад адным толькі Богам. Кніга Прыпавесцяў Саламона (25, 6-7) нагадвае, што сапраўдны гонар не той, які прыпісваеш сабе сам, а той, якім цябе надзяляюць. Любое прысвойванне сабе першага месца, з’яўляецца злоўжываннем. Права канчаткова вырашаць аб чарговасці займання месцаў, застаецца за Гаспадаром, Богам. Сціпласць чалавека настолькі адкрывае Божае сэрца, што Бог можа назваць чалавека сябрам і запрасіць заняць важнейшае месца.           

Першым спаўненне гэтых слоў паказаў Езус, які “будучы ў постаці Бога, не палічыў патрэбным быць на роўні з Богам, але выракся самога сябе, прыняўшы постаць слугі, прыпадобніўшыся да людзей. І з выгляду стаўшы, як чалавек, прынізіў сябе, будучы паслухмяным ажно да смерці, смерці крыжовай. Таму Бог узвысіў Яго, і даў Яму імя па-над усялякае імя”. (Флп 2,6-9).

Ці не параўноўваю сябе да іншых людзей? Ці не паддаюся імкненню лічыць сябе лепшым за іншых? Ці не будую ўласнае пачуццё вартаснасці прыніжаючы іншых? Ці не асуджаю, ці ўсё ж пакідаю суд над іншым чалавекам Богу, які сапраўды ведае сэрца чалавека?

С. Зузана Глясэк, капуцынка НСЕ, Польшча

 

Радуйцеся і весяліцеся, бо вялікая ўзнагарода вашая ў нябёсах

ЕВАНГЕЛЛЕ

Мц 5, 1–12а

Радуйцеся і весяліцеся, бо вялікая ўзнагарода вашая ў нябёсах 

+ Чытанне святога Евангелля паводле Мацвея.

У той час:

Убачыўшы натоўп, Езус падняўся на гару. А калі сеў, падышлі да Яго вучні Ягоныя. І, адкрыўшы вусны свае, Ён вучыў іх, кажучы: 

Шчаслівыя ўбогія духам, бо іх ёсць Валадарства Нябеснае. 
Шчаслівыя засмучаныя, бо яны суцешаныя будуць. 
Шчаслівыя лагодныя, бо яны зямлю атрымаюць у спадчыну. 
Шчаслівыя галодныя і прагнучыя справядлівасці, бо яны насычаныя будуць. 
Шчаслівыя міласэрныя, бо яны міласэрнасць спазнаюць. 
Шчаслівыя чыстыя сэрцам, бо яны Бога ўбачаць. 
Шчаслівыя міратворцы, бо яны сынамі Божымі названыя будуць. 
Шчаслівыя, каго пераследуюць за справядлівасць, бо іх ёсць Валадарства Нябеснае. 
Шчаслівыя вы, калі будуць вас зневажаць і пераследаваць, і ўсяляк зласловіць несправядліва з-за Мяне. 
Радуйцеся і весяліцеся, бо вялікая ўзнагарода вашая ў нябёсах. 

Гэта слова Пана.

catholic.by

Нагорную пропаведзь Езуса часам называюць Яго праграмнай прамовай, Ягоным жыццёвым крэда, якім жыве Ён сам і перадае сваім вучням. Здаецца больш чым дзіўным тое, што, паводле гэтага навучання, убогія, засмучаныя, прагнучыя справядлівасці ці прыгнечаныя могуць быць шчаслівымі. Жыццёвы вопыт паказвае нам, што чалавек, апынуўшыся ў падобным становішчы часта пакутуе, становіцца нешчаслівым. Як зразумець гэты парадокс?

Адзіным ключом разумення і доказам праўдзівасці гэтага навучання з’яўляецца сам Хрыстос і тыя, хто паверыў гэтым словам. Езус і ягоныя вучні з розных эпох і народаў на сабе паказалі, што гэтае слова спраўджваецца. У адрозненні ад безлічы простых рэцэптаў шчасця, якія прапануе свет, Езус не дае танных абяцанняў шчасця. Як ведаем, усё, што таннае, пераважна няякаснае. Большасць такіх «бюджэтных» варыянтаў шчасця заключаецца ў нейкіх часовых радасцях, якія раней ці пазней губляюць сваю актуальнасць.

Гэта няпраўда, што чалавеку для шчаця няшмат патрэбна. Мы створаныя на вобраз і падабенства Бога, Які сам у сабе бязмежны, Ён змяшчае ў сабе сусвет і вечнасць. Таму і нашае прагненне шчасця не могуць заспакоіць абмежаваныя даброты і радасці часовага свету. Вось чаму Хрыстос прапануе нам для шчасця такія бязмежныя даброты, як Валадарства нябеснае, вечнае суцяшэнне, Божую міласэрнасць і іншыя неспасцігальныя каштоўнасці. Гэта даброты, за якія Хрыстос заплаціў дзеля нас вялікую цану свайго жыцця, смерці і ўваскрасення. Валодаючы гэтымі таямнічымі скарбамі, нават тутэйшыя пакуты не перашкодзяць нам быць па-сапраўднаму шчаслівымі. Вось чаму мучанікі і вызнаўцы розных эпох жылі ў няспынным праслаўленні і паміралі спяваючы.

Ці не спрабую я запоўніць натуральную пустату душы часовымі дабротамі і радасцямі? Ці разумею веліч і каштоўнасць абяцанняў дадзеных Хрыстом?

 Брат Андрэй Квяцінскі OFMCap, Літва.

Любі Пана Бога твайго, любі бліжняга твайго

ЕВАНГЕЛЛЕ

Мк 12, 28b–34

Любі Пана Бога твайго, любі бліжняга твайго

+ Чытанне святога Евангелля паводле Марка.

У той час:

Адзін кніжнік, падышоў да Езуса і спытаўся ў Яго: Якая запаведзь першая з усіх? Езус адказаў: Першая такая: Слухай, Ізраэль, Пан Бог наш — Пан адзіны; любі Пана Бога твайго ўсім сэрцам тваім,і ўсёю душою тваёю, і ўсім розумам тваім, і ўсёй моцаю тваёй. Другая: Любі бліжняга твайго, як самога сябе. Няма іншай запаведзі, большай за гэтыя.

І сказаў Яму кніжнік: Добра, Настаўнік, Ты праўду сказаў, што ёсць адзін і няма іншага апрача Яго. Любіць Яго ўсім сэрцам і ўсім розумам, і ўсёю душою, і ўсёю моцаю; і любіць бліжняга, як самога сябе — гэта больш за ўсе ахвяры і ўсеспаленні. Езус, убачыўшы, што той разумна адказвае, сказаў яму: Недалёка ты ад Валадарства Божага. І ніхто ўжо больш не адважваўся пытацца ў Яго. 

Гэта слова Пана.

catholic.by

Чаму кніжнік запытаўся, якая запаведзь найбольшая? Справа ў тым, што ў юдэяў 613 запаведзяў і ад часу, калі іх акрэслілі, яны ўсцяж вялі спрэчкі, якія з іх найважнейшыя. Першая запаведзь сярод усіх азначае, што з яе вынікаюць усе іншыя. Выкананне гэтай запаведзі дазваляе захаваць увесь закон. Запомніць усе 613 запаведзяў складана, таму засваенне адной найважнейшай спрашчае заданне.

Першая запаведзь — «Слухай, Ізраэль». Менавіта ад слухання прыходзіць любоў усім сэрцам, усёй душою, усім розумам і ўсімі сіламі, таму што Бог адзіны варты такой адданасці. Дзякуючы гэтай любові да Бога мы адкрываем другую запаведзь, якая «правярае» выканенне першай: любі бліжняга, як сябе самога. Менавіта калі слухаеш Бога, то ведаеш, як любіць самога сябе, а значыць — як любіць і бліжняга. Часам ты сам для сябе з’яўляешся перашкодай, калі, напрыклад, не можаш сабе прабачыць, а як тады ў адносінах да іншага?  Любоў да самога сябе, ажно да ступені любові да ворагаў, заключана ў першай запаведзі. Любіць бліжняга трэба не толькі тады, калі ён да цябе добры, але і тады, калі ён цябе крыўдзіць. Немагчыма, аднак, любіць бліжняга без апоры на запаведзь «Слухай, Ізраэль». Таму абедзьве запаведзі ўзаемна тлумачаць сябе.

Кніжнік падкрэсліў, што любоў да Бога і бліжняга каштоўная значна больш, чым усе ўсеспаленні і ахвяры, якія складаліся ў Ерузалемскай святыні. Такім чынам, на першым месцы ставіцца ўнутраны культ Бога. Што не азначае, быццам усеспаленні і ахвяры страцілі сваё значэнне. Яны напаўняюцца значэннем пры ўмове любові ў сэрцы чалавека.

Тое, чаго хоча Бог, — гэта разумнае дзеянне чалавека, які свабодна любіць Яго ўсім сэрцам, усёй душою, усім розумам і ўсімі сваімі сіламі, якія ёсць ўнутры яго, у тым ліку ірацыянальнымі сіламі: запалам, жаданнямі і прагненнямі.

Па чым ты пазнаеш, што любіш бліжняга як сябе самога?

Чаму панаванне над сабой звязанае з любоўю да Бога і бліжняга?

Брат Юліуш Пырэк OFMCap, Польшча

 

Не кліч сяброў тваіх, але кліч убогіх, калекаў

ЕВАНГЕЛЛЕ

Лк 14, 12–14

Не кліч сяброў тваіх, але кліч убогіх, калекаў

+ Чытанне святога Евангелля паводле Лукі.

У той час:

Езус сказаў кіраўніку фарысеяў, які запрасіў Яго: Калі наладжваеш абед ці вячэру, не кліч сяброў тваіх, ні братоў тваіх, ні родных тваіх, ні суседзяў багатых, каб і яны цябе ў адказ не паклікалі, і ты атрымаў бы адплату.

Але, калі наладжваеш гасціну, кліч убогіх, калекаў, кульгавых, невідушчых, і шчаслівы будзеш, што яны не маюць як адплаціць табе, бо адплаціцца табе ў дзень уваскрасення справядлівых.

Гэта слова Пана.

catholic.by 

Учыні мяне, Пане, прыладаю Твайго спакою,
каб нёс любоў туды, дзе пануе нянавісць,
каб прабачаў там, дзе абражаюць, 
каб яднаў там, дзе сварка і звада,
каб праўду казаў там, дзе ёсць фальш,
каб нёс веру туды, дзе ёсць сумненне,
каб абуджаў надзею там, дзе пануе роспач,
каб распаліў святло там, дзе валадарыць цемра,
каб нёс радасць туды, дзе турбуе неспакой.
Учыні, каб не шукаў я суцяшэння, а суцяшаў іншых,
каб не прагнуў разумення, але каб разумеў іншых,
каб не шукаў любові да сябе, а любіў іншых.
Бо той, хто дае, заўсёды атрымлівае,
хто не шукае свайго, той знаходзіць,
хто прабачае, таму будзе прабачана,
бо, паміраючы, мы нараджаемся для жыцця вечнага.

 

“Малітва аб спакоі”, аўтарства якой прыпісваецца св. Францішку Асізскаму

Тэкст: catholic.by

дзі на дарогі і загарадзі і прымушай прыйсці, каб напоўніўся дом мой

ЕВАНГЕЛЛЕ

Лк 14, 15–24

Ідзі на дарогі і загарадзі і прымушай прыйсці, каб напоўніўся дом мой 

+ Чытанне святога Евангелля паводле Лукі.

У той час:

Адзін з тых, хто ўзляжаў з Езусам, сказаў Яму: Шчаслівы, хто будзе есці хлеб ў Валадарстве Божым.

А Ён сказаў яму: Адзін чалавек наладжваў вялікую вячэру і паклікаў многіх. І калі настаў час вячэры, паслаў слугу свайго сказаць запрошаным: Прыйдзіце, бо ўжо ўсё гатова. І пачалі ўсе, як адзін, адмаўляцца. Першы сказаў яму: Я купіў поле, і мне трэба пайсці паглядзець яго. Прашу цябе, прабач мне. Другі сказаў: Я купіў пяць пар валоў і іду выпрабаваць іх. Прашу цябе, прабач мне. Іншы сказаў: Я ажаніўся, і таму не магу прыйсці. 

Вярнуўшыся, слуга той расказаў пра гэта свайму гаспадару. Тады гаспадар дома разгневаўся і сказаў слузе свайму: Ідзі хутчэй на плошчы і на вуліцы гарадоў і прывядзі сюды ўбогіх, калек, сляпых і кульгавых. І сказаў слуга: Пане, зроблена, як загадаў ты, і яшчэ ёсць месца. Гаспадар сказаў слузе: Ідзі на дарогі і загарадзі і прымушай прыйсці, каб напоўніўся дом мой. Бо кажу вам, што ніхто з тых запрошаных людзей не пакаштуе маёй вячэры. 

Гэта слова Пана.

catholic.by 

Езус размаўляе за сталом з фарысеямі. Адзін з гасцей падзяліўся, што гэтае застолле асацыюецца ў яго з будучым застоллем - пасля прыходу Месіі. Ён кажа: “Шчаслівы, хто будзе есці хлеб ў Валадарстве Божым”. У гэтых словах выражалася з аднаго боку чаканне шчаслівай будучыні, а з іншага перакананне, што фарысеі, ў адрозненні ад розных маргіналаў, абавязкова зоймуць месца за сталом з Месіяй ў будучым Валадарстве Божым. Яны ж не бачылі Месію ў Езусе і не ведалі, што насамрэч “ужо ўсё гатова”. Хрыстос прыйшоў і запрашае ў такое Валадарства, якое непрымальна для большасці фарысеяў. На сваёй Вячэры Хрыстос хоча бачыць за адным сталом ўчарашняга мытніка з фарысеем, язычніка з юдэем, беднага з багатым і грэшніка з праведнікам.

Сёння таксама даводзіцца чуць розныя апраўданні, чаму чалавек не прымае запрашэнне ўвайсці ў Касцёл. Апраўданні гэтыя гучаць па-рознаму, часамі досыць забаўна. Адно з найбольш распаўсюджаных, апраўданне такога кшталту: “у Касцёле столькі граху, і столькі яўных грэшнікаў, што мне з гэтай канторай не па дарозе”. Так яны і чакаюць “ідэальнага Касцёла”, які б падыходзіў іхнім фарысейскім стандартам, ў той час як Хрыстос збірае ўсякіх “ўбогіх, калек, сляпых і кульгавых” і ўтварае з іх Новы Ізраэль - святы каталіцкі і апосталькі Касцёл.

Ці не нашу ў сэрцы фарысейскае пачуццё вышэйшасці? Ці не абурае мяне, што Хрыстос так міласэрна ставіцца да грэшнікаў? Ці мой уласны грэх не стрымлівае мяне ад пошуку свайго месца ў Касцёле? Колькі ўва мне ўдзячнасці Богу за запрашэнне ў Касцёл?

Брат Андрэй Квяцінскі OFMCap, Літва

Кожны з вас, калі не пакіне ўсяго, што мае, не можа быць вучнем Маім

ЕВАНГЕЛЛЕ

Лк 14, 25–33

Кожны з вас, калі не пакіне ўсяго, што мае, не можа быць вучнем Маім

+ Чытанне святога Евангелля паводле Лукі.

У той час:

Шмат людзей ішло за Езусам. Звярнуўшыся, Ён сказаў ім: Калі хто прыходзіць да Мяне і не зненавідзеў бацькі свайго, і маці, і жонкі, і дзяцей, і братоў, і сясцёр, і нават жыцця свайго, той не можа быць вучнем Маім. Хто не нясе крыжа свайго і не ідзе за Мною, не можа быць Маім вучнем. 

Бо хто з вас, калі захоча пабудаваць вежу, спачатку не сядзе і не падлічыць выдаткаў, ці мае на будову. Калі ж закладзе падмурак і не зможа закончыць, усе, хто ўбачыць, пачнуць смяяцца з яго, кажучы: Гэты чалавек пачаў будаваць і не змог скончыць. 

Або які кароль, ідучы на вайну супраць іншага караля, не сядзе і не параіцца спачатку, ці моцны ён, каб ісці з дзесяццю тысячамі супраць таго, хто ідзе на яго з дваццаццю тысячамі? Калі не, то пакуль той яшчэ далёка, ён пашле да яго пасланцоў прасіць міру.

Гэтак кожны з вас, калі не пакіне ўсяго, што мае, не можа быць Маім вучнем.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Нас, хрысціян, часамі папракаюць ў тым, што нібыта наша вера сляпая і фанатычная. Тут маецца на ўвазе прыняцце асноваў веры без крытычнага рацыянальнага абгрунтавання. Аднак ў сённяшнім Евангеллі Езус чарговы раз заклікае прыняць Яго і ягонае вучэнне не толькі сэрцам, але і розумам.

Перш чым стаць адданым вучнем Езуса, небходна ў нейкім сэнсе ўявіць або спрагназаваць сваю магчымую будучыню. Зрабіць гэта можна дзякуючы добра пастаўленым пытанням. Па-першае, ці гатовы я панесці пэўныя непазбежныя страты, звязаныя з прыняццем хрыстовага вучэння? Па-другое, наколькі моцна я цаню свабоду, якую гарантаваць можа толькі Бог?

Хоць прыпавесці пра будаўніка вежы і пра караля па сутнасці гавораць пра адно і тое ж, аднак яны ўзаемна дапаўняюцца. Будаўнік выбірае, будаваць ці не будаваць. Трэба толькі прыкінуць, ці зможа завяршыць пачатае. Падобнае выпрабаванне чакае кожнага вучня Хрыста. З энтузіязмам пайсці за Хрыстом не скаладана, складана бывае ісці за Ім. Напрыклад, ці вытрымаеш націск няверуючых сваякоў ці сяброў, якія будуць намагацца абясцэніць тваю веру? Ці сам Хрыстос і Яго каштоўнасці для цябе настолькі важныя, што нічога важнейшага няма і быць не можа?

Кароль таксама стаіць перад няпростым выбарам - прыняць бой з мацнейшым ворагам і загінуць свабодным, ці прасіць міру на ўмовах акупанта. Радыкальнае жыццё евангельскімі прынцыпамі можа прывесці да таго, што будзеш для акружаючыга свету непапулярным, “непаліткарэктным”, “цёмным” і “адсталым”. З іншага боку можна пайсці на міравую са светам і жыць спакойна, але па яго правілах.

Гэтыя словы Хрыста сведчаць пра тое, што Ён не авантурыст, які зводзіць людзей таннымі абяцаннямі. Ён заклікае нас да выбару з дапамогай цвярозага мыслення. Толькі такім чынам можна ўсвядоміць сабе цану свабоды, якую Ён здабыў для нас смерцю і ўваскрасеннем. Гэта дае надзею, што перамога магчыма нават з мацнейшым праціўнікам.

Брат Андрэй Квяцінскі OFMCap, Літва

 

На нябёсах больш радасці будзе з аднаго грэшніка, які пакаяўся

ЕВАНГЕЛЛЕ

Лк 15, 1–10

На нябёсах больш радасці будзе з аднаго грэшніка, які пакаяўся

+ Чытанне святога Евангелля паводле Лукі.

У той час:

Набліжаліся да Яго ўсе мытнікі і грэшнікі, каб паслухаць Яго. А фарысеі і кніжнікі наракалі, кажучы: Ён прымае грэшнікаў і есць з імі.

Але Езус расказаў фарысеям і кніжнікам наступную прыпавесць, кажучы: Хто з вас, маючы сто авечак і згубіўшы адну з іх, не пакіне дзевяноста дзевяці ў пустыні і не пойдзе па згубленую, пакуль не знойдзе яе? А знайшоўшы, возьме яе на плечы свае з радасцю і прыйдзе дадому, пакліча сяброў і суседзяў, кажучы ім: Радуйцеся са мною, бо я знайшоў маю згубленую авечку.

Кажу вам, што таксама на нябёсах больш радасці будзе з аднаго грэшніка, які пакаяўся, чым з дзевяноста дзевяці праведнікаў, якія не патрабуюць пакаяння.

Ці якая жанчына, маючы дзесяць драхмаў і згубіўшы адну драхму, не запаліць свечкі і не пачне вымятаць дом і пільна шукаць, пакуль не знойдзе? А знайшоўшы, пакліча сябровак і суседак ды скажа: цешцеся са мною, таму што я знайшла згубленую драхму.

Так, кажу вам, бывае радасць у анёлаў Божых і за аднаго грэшніка, які каецца.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Калі слухаем гісторыю розных сацыялізмаў ХХ і ХХІ стагоддзяў, уражвае стаўленне гэтых сістэм да чалавека, як індывідуума. Камуністычныя і нацыскія фабрыкі смерці лічылі чалавека з яго душой і яго гісторыяй ўсяго толькі расходным матэрыялам для будовы іншага, лепшага як ім здавалася, свету. Сістэмы гэтыя праводзілі рашучае раздзяленне на лепшыя і горшыя класы грамадства або на лепшыя і горшыя нацыі. Горкі вопыт паказаў, што гэта ўтопія. Нават калі хтосьці дзеля дабра грамадства знішчае “горшых”, у пэўны момант пачынае ў прамысловых маштабах нішчыць само грамадства.

Як жа моцна адрозніваецца Божае гледжанне на чалавека, якое выражаецца ў словах і ўчынках Хрыста! Фарысеі і кніжнікі папракаюць Яго ў тым, што Ён разам з імі не выцясняе з грамадства мытнікаў і грэшнікаў, не сартуе на “лепшых” і “горшых”. Езус кіруецца логікай характэрнай для Бога - логікай міласэрнасці. Для Бога лічыцца нават кожны асобны чалавек. Гэта дзіўна, але з прыпавесці пра сто авечак адназначна вынікае, што адна не менш важная за дзевяноста дзевяць. Нават больш за тое - адна згубленая авечка ў гэты канкрэтны момант нават важнейшая за дзевяноста дзевяць сабраных разам.

На жаль, дзяржава, калі палічыць мэтазгодным, можа ахвяраваць адным чалавекам або групай людзей дзеля дасягнення сваіх мэтаў. Бог ніколі так не робіць. Нават калі па-сапраўднаму згубішся, ты ў гэты момант ў Божых вачах застаешся важнейшым за ўвесь свет. Таму Бог высылае свайго Сына, каб шукаў цябе, як бы далёка ты не зайшоў. Проста Бог, гэта не “народны камісар”, а міласэрны Айцец.

Ці не адмаўляю я ў праве на месца ў грамадстве некаторым людзям ці катэгорыям людзей? Ці я, служачы якойсці грамадскай справе, застаюся дастаткова ўважлівым да асобнага чалавека, які жыве каля мяне? Ці не адчуваю сябе ананімным перад Богам? Ці радуюся, калі ў супольнасць Касцёла вяртаецца ўчарашні злачынца і яўны грэшнік?

Брат Андрэй Квяцінскі OFMCap, Літва

 

Казаў пра святыню цела свайго

 ЕВАНГЕЛЛЕ

Ян 2, 13–22

Казаў пра святыню цела свайго 

+ Чытанне cвятога Евангелля паводле Яна.

Набліжалася юдэйская Пасха, і Езус прыйшоў у Ерузалем. І знайшоў у святыні тых, хто прадаваў валоў, авечак і галубоў, і мянялы сядзелі там. І зрабіў бізун з вяровак і павыганяў усіх са святыні, а таксама авечак і валоў, грошы мянялаў парассыпаў, а сталы папераварочваў. А прадаўцам галубоў сказаў: Забярыце гэта адсюль і не рабіце дому Айца Майго домам гандлю. І прыгадалі вучні Ягоныя, што напісана: Клопат аб  доме Тваім з’ядае Мяне.

На гэта юдэі сказалі Яму ў адказ: Які знак пакажаш нам, што можаш гэтак рабіць? Езус сказаў ім у адказ: Зруйнуйце святыню гэтую, і Я за тры дні  ўзнясу яе.  

І сказалі юдэі: Гэтая святыня будавалася сорак шэсць гадоў, а Ты ўзнясеш яе за тры дні?

Казаў пра святыню цела свайго. І калі Ён уваскрос з мёртвых, то вучні Ягоныя ўспомнілі, што Ён казаў гэта, і паверылі Пісанню і слову, якое казаў Езус.

Гэта слова Пана.

catholic.by 

Базыліка св. Яна на Латэране – Рымская катэдра – гэта Маці ўсіх касцёлаў у свеце. Хрысціяне першых стагоддзяў адчувалі патрэбу ў тым, каб аб’яднацца ў адным супольным месцы для цэлебрацыі Слова Божага і святых сакрамэнтаў. Для каталікоў гэтая базыліка застаецца адным з важных сімвалаў вытокаў нашага Касцёла. Гэта быццам матчына хата, куды заўсёды можна вярнуцца прынамсі памяццю, каб умацавацца ў сваёй тоеснасці.

Напэўна, большасць з нас хацела б, каб пра наш бацькоўскі дом можна было сказаць так, як спявае Лявон Вольскі ў песні «Простыя словы». Езус таксама хоча, каб Ерузалемская святыня, Яго бацькоўскі дом быў такой прасторай, дзе шмат любові, дзе людзям “ёсць чым сагрэцца, ёсць дзе схавацца”. Аднак Хрыстос прыходзіць і бачыць, што святыню ператварылі ў дом гандлю. Ён абурыўся не толькі таму, што людзі там гандлявалі ахвярнымі жывёламі і мянялі валюту між сабой. Але яны ж і з Богам спрабавалі гандляваць! Маўляў, «вось Табе, Божа, два тлустыя бараны, а Ты мне за гэта — шчасця, здароўя…». Не так павінна быць у сапраўдным бацькоўскім доме, дзе Бог — Айцец, а не партнёр па бізнесу. Калі вучні ўбачылі рэакцыю Езуса, то ўзгадалі словы псальму: «Руплівасць аб доме Тваім з’ядае мяне» (Пс 69, 10). Як жа рупліва Хрыстос клапоціцца пра святыню — ажно змагаецца!

Духоўнае жыццё хрысціянаў таксама можна ўмоўна назваць святыняй, гэта значыць, такой прасторай сыноўняй сустрэчы з нябесным Айцом. Існуе, аднак, спакуса спрабаваць падкупіць Бога дзеля дасягнення нейкіх сваіх смешных мэтаў, амбіцый ці капрызаў. Езус не толькі хоча ачысціць нашую святыню ад гандлярскага менталітэту, але таксама хоча навучыць нас, як прыходзіць да Айца па-сыноўску — сэрца да Сэрца. 

Ці ёсць ува мне сыноўні давер да Бога, калі я прашу Яго аб чымсьці? Ці прыходжу я на Імшу або адарацыю Найсвяцейшага Сакрамэнту, каб проста пабыць з Богам быццам у бацькоўскім доме?

Брат Андрэй Квяцінскі OFMCap, Літва.

 

Калі вы ў несправядлівай мамоне не былі верныя, хто даручыць вам сапраўднае

ЕВАНГЕЛЛЕ

Лк 16, 9–15

Калі вы ў несправядлівай мамоне не былі верныя, хто даручыць вам сапраўднае

+ Чытанне святога Евангелля паводле Лукі.

У той час:

Казаў Езус сваім вучням: Здабывайце сяброў сабе несправядівай мамонай, каб, калі яна праміне, прынялі вас у вечныя шатры.

Верны ў малым і ў вялікім верны, а несправядлівы ў малым несправядлівы і ў вялікім. Таму, калі вы ў несправядлівай мамоне не былі верныя, хто даручыць вам сапраўднае? І калі ў чужым не былі верныя, хто дасць вам вашае?

Ніякі слуга не можа служыць двум гаспадарам, бо ці аднаго будзе ненавідзець, а другога любіць, ці аднаго будзе моцна трымацца, а другім пагарджаць. Не можаце служыць Богу і мамоне. 
Чулі ўсё гэта і фарысеі, якія любілі грошы, і насміхаліся з Яго.

І сказаў ім: Вы з’яўляецеся тымі, хто апраўдвае сябе перад людзьмі, але Бог ведае сэрцы вашыя. Бо, што вялікае ў людзей, тое брыдкае перад Богам.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Праблема карыстання дабротамі, асабліва матэрыяльнымі, ад самага пачатку была ў Касцёле і на працягу гісторыі вярталася ў розных кантэкстах. У старажытнасці жыццё Касцёла было наладжана такім чынам, што ахвяраванні на патрэбы бедных былі часамі нават большыя, чым дзесяціна ад даходаў. Практыка гэтая была абумоўлена не толькі вялікай колькасцю бедных, але і пэўнай педагогікай адносін з Богам, адзіным карміцелем і забаўцам. Вядома, не ўсе хрысціяне дзяліліся з лёгкасцю і вялікадушнасцю. Магчыма, што евангеліст Лука прыпавесць пра несправядлівага эканома (Лк 16, 1-8) таму і ўзгадвае разам з яе тлумачэннем, што яна павінна стаць падтрымкай, для тых братоў, якім цяжка давалася карыстанне нават невялікімі каштоўнасцямі.

Адзін з першых крокаў на шляху хрысціянскага ўтаямнічання - гэта вырачэнне былых ідалаў. Датычыць гэта не толькі вырачэння якіхсьці язычніцкіх бостваў, але і адыход на разумную дыстанцыю ад тых рэчаў, якія катэхумен (кандыдат на хрысціяніна) лічыў раней надзейнай жыццёвай апорай, а можа нават і крыніцай жыцця. Паколькі матэрыяльныя каштоўнасці ў многіх людзей граюць ролю збаўцы і ахоўніка, то менавіта грошы для іх становяцца свайго роду богам, пад служэнне якому і ўладкоўваюць сваё жыццё. Вядома ж, для хрысціяніна гэта непрымальна - “не можаце служыць Богу і мамоне”. Толькі Бог годны пакланення і поўнага даверу, бо толькі Ён ёсць Збаўца і крыніца ўсякага жыцця.

Як вядома, Хрыстос і ягоныя апосталы не выракліся матэрыяльных дабротаў, яны проста правільна імі карысталіся (апроч Юды Іскарыёта). У многіх месцах Евангелля гучаць перасцярогі, што грошы могуць быць толькі і выключна іструментам для ажыцяўлення добрых спраў, напоўненых любоўю да Бога і да чалавека. Ніколі ўзбагачэнне не павінна для хрысціяніна станавіцца мэтай самой для сябе. Інкаш гэта становіцца вяртаннем у ідаласлужэнне, нібы “сабака вяртаецца да сваіх ванітаў, а вымытая свіння - у брудную лужыну” (2П 2, 22; Прып 26, 11)

Ці не адварочваюць маю ўвагу ад Бога якіясьці “ідалы”? Колькі ўва мне шчырай вялікадушнасці ў распараджэнні каштоўнасцямі? Ці заробак не становіцца для мяне найбольш рашаючым фактарам ва ўладкаванні жыцця? Ці не станаўлюся я вызнаўцам культу спажывецтва?

Брат Андрэй Квяцінскі OFMCap, Літва