Бог – Суддзя справядлівы

ЕВАНГЕЛЛЕ

Мц 18, 1–5. 10

Анёлы іхнія ў небе заўсёды бачаць аблічча Айца Майго, які ёсць у нябёсах 

+ Чытанне cвятога Евангелля паводле Мацвея.

У тую гадзіну вучні падышлі да Езуса, кажучы: Дык хто ж большы ў Валадарстве Нябесным? Тады Езус паклікаў дзіця і паставіў яго сярод іх, кажучы: Сапраўды кажу вам: калі не навернецеся і не станеце як дзеці, не ўвойдзеце ў Валадарства Нябеснае. Таму кожны, хто прынізіць сябе, як дзіця гэтае, той будзе большым у Валадарстве Нябесным. І калі хто прымае адно такое дзіця ў імя Маё, той Мяне прымае. 

Глядзіце, не пагарджайце ніводным з гэтых малых, бо кажу вам, што Анёлы іхнія ў небе заўсёды бачаць аблічча Айца Майго, які ёсць у нябёсах.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Сутыкаючыся з якойсьці бядой у сваім жыцці, многія людзі ўзгадваюць праўду веры: “Бог – Суддзя справядлівы: за добрае ўзнагароджвае, а за злое карае”. Моцна спрошчанае разуменне гэтай праўды можа прывесці да высновы, нібыта ўсе беды ў нашым жыцці гэта Божая помста. Аднак жэст Езуса, пра які чуем ў сённяшнім Евангеллі, значна расшырае разуменне Божай справядлівасці. Хрыстос адчувае ў сваіх вучнях прагненне адпомсціць самаранам за грэх непрыняцця. “Але Ён, павярнуўшыся да іх, забараніў ім”. Насамрэч нічога новага - Хрыстос дзейнічае ў тыпова Божым стылі. “Я не прагну смерці грэшніка, а толькі таго, каб грэшнік звярнуў са шляху свайго і жыў” (Эзх 33, 11). Езус яшчэ не аднойчы вернецца ў Самарыю, і прыйдзе Ён зусім не з помстай, а са словам аздараўлення.

Схільнасць помсціць за крыўды досыць трывала ўпісана ў зраненую першародным грахом душу чалавека. Можа таму так лёгка многія і Бога падазраюць ў гэтай чалавечай схільнасці. Помсціць і праклінаць першасна ўмее кожны чалавек, гэтаму не трэба вучыцца. Але ад гэтага можна і варта адвучыцца. Часамі гэта доўгі працэс, аднак ідучы за Хрыстом, не хаваючыся ад Яго ў тыя моманты, калі “паварочваецца” да нас у сваім слове, можам і мы пранікнуцца гэтым тыпова Божым стаўленнем да ворага.

Ці прыбягаю да Божага слова ў тыя моманты, калі зведваю на сабе якуюсці бяду ці крыўду? Колькі ўва мне чалавечай, а колькі Божай справядлівасці?

Брат Андрэй Квяцінскі OFMCap, Літва.

Сын Чалавечы

 ЕВАНГЕЛЛЕ

Лк 9, 57–62

Я пайду за Табою, куды б Ты ні пайшоў

+ Чытанне святога Евангелля паводле Лукі.

У той час:

Калі Езус і вучні Ягоныя былі ў дарозе, хтосьці сказаў Яму: Я пайду за Табою, куды б Ты ні пайшоў. Езус сказаў яму: Лісы маюць норы, і птушкі нябесныя — гнёзды, а Сын Чалавечы не мае, дзе схіліць галаву. 

А другому сказаў: Ідзі за Мною. Той адказаў: Пане, дазволь мне спачатку пайсці і пахаваць бацьку майго. Але Езус сказаў яму: Пакінь мёртвым хаваць сваіх мёртвых, а ты ідзі і абвяшчай Валадарства Божае.

Яшчэ іншы сказаў: Я пайду за Табою, Пане, але спачатку дазволь мне развітацца з хатнімі маімі. Езус жа сказаў яму: Ніводзін, хто паклаў руку сваю на плуг і азіраецца назад, не надаецца да  Валадарства Божага. 

Гэта слова Пана.

catholic.by

 

У літаратуры і ў звычайнай побытавай гаворцы часамі выкарыстоўваецца прыём, які называецца гіпербала. Простая думка выражаецца з дапамогай вобразу больш яскавага і эмацыйнага, чым літаральнае апісанне. Вось і Хрыстос у дарозе са сваімі вучнямі прыводзіць тры падобныя вобразы – пра прыстанішча, пра пахаванне мёртвых і пра руку на плузе. Калі прыслухацца больш глыбока, можна заўважыць, што вобразы гэтыя выражаюць штосьці нашмат больш, чым іх літаральнае гучанне.

“Сын Чалавечы не мае, дзе схіліць галаву”. Ведаем, што насамрэч Езус многа разоў гасціў ў сваіх сяброў у Бэтаніі, у доме Сымона Пятра, ў Закхея і напэўна ў многіх іншых добразычлівых людзей. Аднак не было ў яго пастаяннага месца. Іншай гіпербалай можна сказаць, што Ён “жыў на чамаданах”. Чыста па-чалавечы, гэта досыць не камфортна, але адначасова сітуацыі гэтыя былі нагодамі пераконвацца, што Айцец Нябесны кожны дзень і ў кожным месцы няспынна клапоціцца пра Яго.

“Пакінь мёртвым хаваць сваіх мёртвых, а ты ідзі і абвяшчай Валадарства Божае”. У гэтым сказе Хрыстос не запярэчвае абавязак клапаціцца пра бацькоў ажно да смерці, а расстаўляе прыярытэты, дзе Божыя справы ў жыцці адданага вучня з цягам часу становяцца найважнейшымі сярод важных.

“Хто паклаў руку сваю на плуг і азіраецца назад, не надаецца да Валадарства Божага”. Хто кіраваў плугам або прынамсі бачыў гэты працэс, той ведае, што справа гэтая патрабуе засяроджанасці. Інакш баразна можа атрымацца крывой, плуг можа занадта глыбока зарыецца ў глебу або наадварот, яго выб’е на паверхню. Не атрымаецца добра і пераканаўча абвяшчаць Божае Валадарства калі ўвесь час азірацца на менш важныя справы, такія як сваё мінулае ці ўласныя абмежаванні.

Усе гэтыя вобразы ўпісаны ў своеасаблівую педагогіку Хрыста. Ён фарміруе са сваіх вучняў людзей з асаблівым характарам, якія могуць поўнасцю даверыць Богу свой лёс і свабодна крочыць наперад.

Якое месца ў маім жыцці сярод ўсіх каштоўнасцяў займае справа Божага Валадарства? Ці гатовы я, калі патрэбна, пераглядзець сваю іерархію каштоўнасцяў?

Брат Андрэй Квяцінскі OFMCap, Літва.

ўмець прабачац

 ЕВАНГЕЛЛЕ

Лк 9, 46–50

Хто меншы сярод усіх вас, той будзе вялікі

+ Чытанне святога Евангелля паводле Лукі.

У той час:

Між вучняў паўстала пытанне: хто з іх быў бы большы? Але Езус, пазнаўшы задуму іх сэрца, узяў дзіця, паставіў яго перад сабою і сказаў ім: Хто прыме гэтае дзіця ў імя Маё, той Мяне прымае, а хто прымае Мяне, той прымае таго, хто паслаў Мяне. Бо, хто меншы сярод усіх вас, той будзе вялікі.

Ян сказаў у адказ: Настаўнік, мы бачылі кагосьці, хто ў імя Тваё выганяе злых духаў, і забаранялі яму, бо ён не ходзіць з намі. І сказаў яму Езус: Не забараняйце; бо хто не супраць вас, той за вас.

Гэта слова Пана.

catholic.by

 

Вучні былі настолькі занятыя пытаннем ўласнай велічы і значнасці, што важнейшая тэма Божага Валадарства адыходзіла для іх дзесьці на другі план. Яны не разумелі сур’ёзнасці наследавання Хрыста. Гэта дзіўна, бо здавалася б, вучні павінны ўжо стаць сур’ёзнейшымі ў адносінах адно да другога і да іншых людзей. Павінны былі б ужо ўмець прабачаць, а не намагацца ўвесь час быць у цэнтры ўвагі. Аднак замест таго, каб быць вучнямі Хрыста і вучыцца ад Настаўніка, яны спрачаюцца, хто з іх важнейшы і зайздросцяць адно аднаму з-за атрыманых ад Бага дароў.

Веліч вучня Езуса заключаецца ў адданасці Богу. Ад гэтага залежыць і яго значнасць перад Богам. Прыглядаючыся да малога дзіцяці - пакорнага і падпрадкаванага бацькам, можна зразумець і ролю хрыстовага вучня ў свеце. Больш можна дасягнуць будучы слугою, чым будучы панам.

Ці паслухмяны я голасу Настаўніка, які хоча ўчыніць мяне сваім вучнем? Якое значэнне мае для мяне вучэнне Хрыста? Што я раблю, каб лепеш пазнаваць яе?

Брат Аляксандр Дзіц OFMCap, Польшча.

 

Добрую Навіну

 ЕВАНГЕЛЛЕ

Лк 10, 1–12

На ім спачне ваш спакой 

+ Чытанне святога Евангелля паводле Лукі.

У той час:

Прызначыў Пан іншых семдзесят двух вучняў і паслаў іх па двое перад сабою ў кожны горад і месца, куды сам хацеў ісці. І сказаў ім: Жніво сапраўды вялікае, а работнікаў мала, таму прасіце Гаспадара жніва, каб паслаў работнікаў на жніво сваё. 

Ідзіце, вось Я пасылаю вас, як ягнят сярод ваўкоў. Не бярыце ні машны, ні торбы, ні сандаляў, і ў дарозе нікога не вітайце. У які дом увойдзеце, спачатку кажыце: Спакой гэтаму дому! І калі будзе там сын спакою, то на ім спачне ваш спакой. Калі ж не, то вернецца да вас. Заставайцеся ў тым доме, ешце і піце, што ў іх ёсць, бо работнік заслугоўвае платы сваёй. Не пераходзьце з дому ў дом. 

І калі прыйдзеце ў які горад, і прымуць вас, ешце, што вам пададуць. І аздараўляйце ў ім хворых, і кажыце ім: Наблізілася да вас Валадарства Божае. Калі прыйдзеце ў які горад, і не прымуць вас, то выйдзіце на яго вуліцы і скажыце: Нават пыл горада вашага, які прыліп да ног нашых, атрасаем; аднак ведайце, што наблізілася да вас Валадарства Божае. Кажу вам, што Садоме ў дзень той будзе лепш, чым гораду таму.  

Гэта слова Пана.

catholic.by

Факт прысутнасці ў свеце мноства людзей параненых і стомленых грахом ці абцяжараных разнастайнымі формамі несправядлівасці можа стаць прычынай смутку. Безліч асабістых і грамадскіх праблем можа выклікаць нават пачуццё бяссілля. Аднак Хрыстос глядзіць на свет не як на якоесьці стыхійнае бедства, а як на палетак спелага збожжа са шчодрым ураджаем. Таму ня варта паддавацца роспачы, трэба проста закасаць рукавы і жаць столькі, колькі здолеем агарнуць сваімі сярпамі. Хрыстос высылае сваіх работнікаў абвяшчаць Добрую Навіну менавіта таму, што бачыць свет стомлены дрэннымі навінамі. Людзям неабходна даведацца і паверыць у перамогу дабра над злом, жыцця над смерцю.

Хрыстова пасланне датычыць не толькі ягоных найбліжэйшых дванаццаці апосталаў, але і сямідзесяці двух іншых вучняў. Гэтая асаблівасць чарговы раз нагадвае аб неабходнасці пераадолення ў Касцёле нездаровага клерыкалізму. Хрысціяне, гледзячы на свет, ў якім яшчэ столькі людзей прагне чуць Евангелле, не могуць гэтую місію перакладаць  ўвесь час толькі на святароў, манахаў і манахінь. Свецкія хрысціяне могуць часта дайсці з добрым словам і сведчаннем ў такія куткі грамадства, куды святар нават не мае доступу.

Трэба падкрэсліць, што Езус перад пасланнем і апосталаў, і вучняў дае ім свой іструктаж. Гэта неабходна, каб зберагчы работнікаў ад панікі, калі ўбачаць маштабы і ўмовы працы. Ад гэтага, ў сваю чаргу залежыць і эфектыўнасць жніва. Таму не залежна ад месца, якое займаем у Касцёле, слуханне Ягонага слова павінна рыхтаваць да любой справы.

Як я ацэньваю свет вакол мяне – толькі як хаос і беззаконні ці таксама як перспетыву Божага ўраджаю? Ці не пазбягаю місіі, якую Бог даручае менавіта мне? Ці не спрабую рабіць свет лепшым паводле ўласнага праекту, не слухаючы слова Хрыста?

Брат Андрэй Квяцінскі OFMCap, Літва.

Адпускайце і будзе вам адпушчана

 ЕВАНГЕЛЛЕ

Лк 10, 13–16

Хто адкідае Мяне, адкідае таго, хто паслаў Мяне

+ Чытанне святога Евангелля паводле Лукі.

У той час Езус сказаў: 

Гора табе, Харазін! Гора табе, Бэтсаіда! Бо, калі б у Тыры і Сідоне былі цуды, што сталіся сярод вас, то яны даўно б, седзячы ў мешкавіне і ў попеле, пакаяліся. Але Тыру і Сідону лепш будзе на судзе, чым вам. І ты, Кафарнаум, што аж да неба будзеш узвышаны, аж да адхлані сыдзеш.

Хто слухае вас, Мяне слухае, і хто вас адкідае, Мяне адкідае. А хто адкідае Мяне, адкідае таго, хто паслаў Мяне.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Такое або падобнае заахвочванне і праслаўленне ўсе мае браты, калі захочуць, могуць з Божым благаславеннем абвяшчаць розным людзям: бойцеся і ўшаноўвайце, хваліце і благаслаўляйце, падзяку ўзносце (1 Тэс 5, 18) і праслаўляйце Пана Бога ўсемагутнага ў Тройцы і Адзінстве, Айца і Сына і Духа Святога, Створцу ўсяго. Чыніце пакаянне (Мц 3, 2), чыніце дастойныя плады пакаяння (гл. Лк 3, 8), бо хутка памрэм. Давайце, і будзе вам дадзена (Лк 6, 38). Адпускайце і будзе вам адпушчана (гл. Лк 6, 37). Калі не адпусціце людзям іх грахоў (гл. Мц 6, 14), Пан не адпусціць вам грахоў вашых (гл. Мц 11, 26), спавядайце ўсе вашыя грахі (гл. Як 5, 16). Шчаслівыя тыя, хто памірае ў пакаянні, бо яны будуць у Валадарстве Нябесным. Гора тым, хто памірае без пакаяння, бо яны будуць сынамі д’ябла (гл. 1Ян 3, 10), якія выконваюць яго ўчынкі (гл. Ян 8, 41) і пойдуць ў полымя вечнае (гл. Мц 18, 8; 25, 41). Асцерагайцеся і ўстрымлівайцеся ад усякага зла і вытрывайце да канца чынячы дабро.

Святы Францішак Асізскі. Незацверджаная рэгула. Раздзел 21.

 

Божай моцы

 ЕВАНГЕЛЛЕ

Лк 10, 17–24

Радуйцеся таму, што імёны вашыя запісаны ў нябёсах 

+ Чытанне святога Евангелля паводле Лукі.

У той час:

Семдзесят два вучні вярнуліся з радасцю і казалі: Пане, нават злыя духі слухаюцца нас у імя Тваё. А Ён казаў ім: Я бачыў сатану, які падаў з неба, як маланка. Вось даю вам уладу наступаць на змеяў і скарпіёнаў, і на ўсю сілу варожую, і нішто не пашкодзіць вам. Аднак не радуйцеся таму, што духі слухаюцца вас, а радуйцеся таму, што імёны вашыя запісаны ў нябёсах.

У той час узрадаваўся ў духу Езус і сказаў: Праслаўляю Цябе, Ойча, Пане неба і зямлі, што Ты ўтоіў гэта ад мудрых і разумных і адкрыў дзецям. Так, Ойча, бо так Табе спадабалася. Усё перададзена мне Айцом Маім. І ніхто не ведае кім ёсць Сын, апроч Айца, і кім ёсць Айцец, апроч Сына і таго, каму Сын захоча адкрыць.

І, звярнуўшыся асобна да вучняў, сказаў: Благаслаўлёныя вочы, якія бачаць тое, што вы бачыце. Бо кажу вам, што многія прарокі і каралі хацелі бачыць, што вы бачылі, і не ўбачылі, і чуць, што вы чуеце, і не пачулі.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Забаўна, як чалавек часамі радуецца, калі пра яго напішуць штосьці добрае ў газеце, або пакажуць ў тэлебачанні. Падобную радасць прыносіць некаторым знаёмства з якімсьці знакамітым чалавекам, або прынамсі аўтограф ад яго. Магчыма, адбываецца гэта таму, што маем дачыненне з рэдкім відам радасці, больш яскравым, чым нешта штодзённае. А можа такім чынам праяўляецца несвядомае прагненне чалавека быць блізка з Усемагутным Богам?

Вучні ў захапленні ад той ўлады, якую атрамалі ад Хрыста. Яны былі сведакамі, як дэманы, здавалася б такія магутныя, на іхняе слова з лямантам уцякаюць з апантаных людзей. Неверагодна! Гэтым захапленнем яны дзеляцца з Езусам. Але Ён, здецца, як быццам бы з іроніяй хацеў сказаць: “Што ж гэта за цуд, што духі падпарадкоўваюцца Божай моцы?” Гэта вельмі звычайная, амаль штодзённая з’ява. Хрыстос перакіроўвае іх увагу на зусім іншую прычыну радасці – “Імёны вашыя запісаны ў нябёсах”. Гэта абяцанне, якое мае нятленную каштоўнасць, гэта радасць, якая ніколі не скончыцца. Заключаецца яна ў асабістым знаёмстве з Богам і прабыванне ў прамянях Яго прыгажосці і славы.

Назіраючы часамі за звышнатуральнымі з’явамі, ці не засяроджваюся я на іх сенсацыйных праявах? Ці не губляю з поля бачання сапраўдныя прычыны радасці – Бога і Яго славу? Ці ўсведамляю сабе каштоўнасць магчымасці сузіраць Бога ў Адарацыі, чуць Яго голас ў слове Божым, прымаць Яго дотык ў святых Сакрамэнтах?

Брат Андрэй Квяцінскі OFMCap, Літва.

Стварыў таксама неба, сонца, зоркі

 ЕВАНГЕЛЛЕ

Мк 10, 2–12

Што Бог злучыў, чалавек няхай не разлучае

+ Чытанне святога Евангелля паводле Марка.

У той час:

Падышлі фарысеі да Езуса і, выпрабоўваючы Яго, спыталіся, ці дазволена мужу разводзіцца з жонкаю? Ён сказаў ім у адказ: Што наказаў вам Майсей? 

Яны сказалі: Майсей дазволіў пісаць разводны ліст і разводзіцца. А Езус сказаў ім у адказ: Дзеля жорсткасці сэрца вашага ён напісаў вам гэтую запаведзь, бо на пачатку стварэння Бог стварыў іх мужчынам і жанчынай. Таму пакіне мужчына бацьку свайго і маці сваю і злучыцца са сваёй жонкай, і будуць двое адным целам. Так што яны ўжо не двое, але адно цела. Таму тое, што Бог злучыў, чалавек няхай не разлучае.

У доме вучні зноў спыталіся ў Яго пра гэта. Ён сказаў ім: Хто развядзецца з жонкаю сваёю і ажэніцца з іншай, той чыніць распусту ў дачыненні да яе. І калі жонка развядзецца з мужам сваім і выйдзе за іншага, чыніць распусту.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Ад пачатку сусвету Бог хоча дабра для чалавека. І мы былі створаныя, каб няспынна захапляцца Яго бясконцай дабрынёй і любоўю. Бо любоў па сваёй прыродзе не жыве толькі для самой сябе, але прагне дзяліцца сабой і даваць сябе іншым. Такім чынам, Пан стварыў для нас зямлю і ўсё, што на ёй ёсць: глебу, расліны, жывёлаў, ваду... Стварыў таксама неба, сонца, зоркі… Напрыканцы стварыў Бог нас і усё даў нам ў спадчыну. Але не стварыў нас самотнымі,“стварыў мужчыну і жанчыну” (Быц 1, 27), каб мы, так як Створца, дзяліліся атрыманай любоўю, а не жылі эгаістычна кожны сам для сабе.

Аднак, пасля першароднага граху чалавек адвярнуўся ад Божай любові і пачаў закрывацца ў самім сабе, у сваіх жаданнях, марах, баючыся таксама, што іншыя яго пакрыўдзяць. С таго часу ў людзях прытупілася здольнасць жыць для іншай асобы. У нашае жыццё ўвайшлі недавер, смерць і боль. Замест таго, каб прызнавацца ў памылках, людзі пачалі апраўдваць сябе, а іншых абвінавачваць. У рэшце рэшта стала неабходна ўсталяваць законы, каб стрымліваць самасуды і абараняць нявінных. Ня гледзячы на тое, што з цягам часу колькасць законаў расла, гэта ўсё роўна не магло стрымаць насілля і ўсталяваць справядлівасць. Бо і законы ствараліся людзьмі параненымі грахом. Так было да часу, пакуль сам Бог не сышоў на зямлю і не ўстанавіў адну найважнейшую запаведзь – Запаведзь любові.

Езус Хрыстус, адзіны бязгрэшны, узяў на сябе правіны ўсяго свету і адпакутаваў за іх на крыжы. Такім чынам Ён стаў Найвышэшым Суддзёю, да Якога належыць апошняе слова і канчатковы прысуд. І судзіць Ён будзе паводле любові.

Наш Збаўца сваёю смерцю і ўваскрасеннем паказаў, што Пан Бог і мой бліжні не з’яўляюцца для мяне не ворагамі, а шляхам да збаўлення, вызваленнем з няволі эгаізму. У выніку тыя, хто даверыліся Хрысту, ўжо не баяцца ні смерці, ні несправядлівага асуджэння з боку іншых, бо аддаюцца ў апеку Таму, хто мае апошняе слова, якое прагучыць на справялівым судзе.

Закон і любоў - што для цябе важнейшае? Якую ролю ў тваім жыцці выконвае закон, а якую любоў? 

Брат Аляксандр Астраушка OFMCap, Беларусь.

 

ў Пасланні да Галатаў св. Павел

 ЕВАНГЕЛЛЕ

Лк 10, 25–37

Хто мой бліжні?

+ Чытанне святога Евангелля паводле Лукі.

У той час:

Адзін кніжнік устаў і, выпрабоўваючы Езуса, сказаў: Настаўнік, што мне рабіць, каб атрымаць у спадчыну жыццё вечнае? Езус адказаў яму: У Законе што напісана? Як чытаеш?

Той сказаў у адказ: Любі Пана Бога твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсёю душою тваёю, і ўсёю моцаю тваёю, і ўсім розумам тваім; і бліжняга свайго, як самога сябе. Езус сказаў яму: Слушна ты адказаў. Так рабі і будзеш жыць.

Але той, жадаючы апраўдацца, сказаў Езусу: А хто мой бліжні?

Адказваючы на гэта, Езус сказаў: Адзін чалавек ішоў з Ерузалема ў Ерыхон і трапіў у рукі разбойнікаў, якія знялі з яго адзенне, паранілі яго і пайшлі, пакінуўшы ледзь жывога. Выпадкова нейкі святар ішоў тою дарогаю і, убачыўшы яго, прайшоў міма. Таксама і левіт, будучы на тым месцы, падышоў, паглядзеў і прайшоў міма. А нейкі самаранін, праязджаючы, знайшоў яго і, убачыўшы, злітаваўся. Падышоў, перавязаў яму раны, паліваючы алеем і віном. Пасадзіў яго на сваю жывёлу, прывёз у заезд і паклапаціўся пра яго. А на другі  дзень, ад’язджаючы, дастаў два дынары, даў карчмару і сказаў яму: Паклапаціся пра яго. І як патраціш больш, я аддам табе, калі вярнуся. Хто з гэтых трох, на тваю думку, быў бліжнім таму, хто трапіў у рукі разбойніка?

Ён сказаў: Той, хто паступіў з ім міласэрна. Тады Езус сказаў яму: Ідзі і ты рабі таксама.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Чуем, што ў Пасланні да Галатаў св. Павел гатовы праклясці тых хрысціянаў, якія памылкова вучаць галатаў аб тым, што для збаўлення неабходна прыняць абразанне і выконваць габрэйскія наказы, якіх бало болш за шэсьцьсот. Бо гэта азначала б, што не Сын Божы збавіў нас ад граху Сваёй смерцю і ўваскрасенннем, а выкананне шматлікіх абрадаў і знакаў, якія напісалі людзі. Варта ведаць, што шэсьцьсот трынаццаць габрэйскіх наказаў, напісаных рознымі габрэйскімі мудрацамі на працягу стагоддзяў – гэта інтэрпрэтацыя дзесяці божых запаведзяў, дадзеных Майсею на гары Сінай.

З цягам часу парады мудрацоў сталіся Законам, а іх колькасць вырасла настолькі, што народ абраны за спісам правілаў не бачыў ужо жывую асобу Бога. Такім чынам, вера ператварылася ў набор інструкцый, а малітва ў інтэлектуальны акт. Таму Езус так шмат крытыкаваў фарысеяў і кніжнікаў, якія ўскладалі на народ непасільны цяжар  (Лк. 11,45-47), робячы веруючых нявольнікамі закону (Лк. 13,10-17), а самі з дапамогай спрытных інтэрпрэтацый адважваліся ўхіляцца ад выканання  нават Божых запаведзяў (Мк. 7, 1-13).

Цяпер становіцца зразумелай рэакцыя св. Апостала Паўла, які даведваецца пра тое, што фальшывыя настаўнікі спрабуюць ускласці гэты цяжар таксама на хрысціян з Галатыі, тым самым аддаляючы іх ад Божай ласкі і робячы нявольнікамі людскіх традыцый.

Што мною кіруе больш: пачуцце абавязку ці пачуцце любові да Бога і бліжняга?

Брат Аляксандр Астраушка OFMCap, Беларусь.

 

Чытанне святога Евангелля паводле Лукі

ЕВАНГЕЛЛЕ

Лк 10, 38–42

Марта прыняла Яго, Марыя ж выбрала найлепшую частку

+ Чытанне святога Евангелля паводле Лукі.

У той час:

Прыйшоў Езус ў адну вёску. І жанчына па імені Марта прыняла Яго. У яе была сястра па імені Марыя, якая села каля ног Езуса і слухала Ягоныя словы. Марта ж была занятая многімі паслугамі. Яна, падыйшоўшы, сказала: Пане, ці Табе ўсё адно, што сястра мая пакінула мяне адну прыслугоўваць? Таму скажы ёй, каб дапамагла мне.  

Пан жа сказаў ёй у адказ: Марта, Марта, ты турбуешся і клапоцішся пра многае, а патрэбна толькі адно. Марыя ж выбрала найлепшую частку, якая не адымецца ў яе.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Можна старанна выконваць свае абавязкі, быць руплівым каталіком, шмат чытаць і гаварыць пра Бога. Можна нават дапамагаць бедным і ўдзельнічаць ў розных формах евангелізацыі – але ўсё гэта рабіць без Бога. Ці такое ўвогуле магчыма? Так! Саўл, які пазней стаў апосталам Хрыста, таксама быў вельмі руплівым веруючым, быў вучнем аўтарырэтнага настаўніка, быў старанны ў вучобе і адданы Богу (Дз 22,1-3).  Ён дасканала ведаў Святое Пісанне, але бязлітасна пераследваў Касцёл.

Такое здараецца таксама з хрысціянамі, якія шмат ведаюць пра Бога, але ніколі не сустрэліся з Ім асабіста. Гэта, як аналізаваць знешні выгляд чалавека: у што ён апрануты, які абутак у яго на нагах, якая прычоска, вочы і так далей, але ніколі з ім асабіста не паразмаўляць.

Як жа гэта выправіць? У Евангеллі Езус звяртае ўвагу на майго бліжняга, які інакш моліцца, па-іншаму думае, інакш выконвае сваю працу і, здаецца, робіць ўсё не так. Менавіта праз яго Бог хоча мне нешта сказаць: другі чалавек з’яўляецца найлепшым люстэркам для мяне, бо праз розніцу паміж намі мы пазнаём саміх сябе такімі, якімі мы ёсць насамрэч.

Ці здольны я прыняць кагосьці, хто, як здаецца, ніколі са мною не згаджаецца? Ці ўмею ў непрыемным, на першы погляд, чалавеку ўбачыць дабро?

Брат Аляксандр Астраушка OFMCap, Беларусь

Пане, навучы нас маліцца

ЕВАНГЕЛЛЕ

Лк 11, 1–4

Пане, навучы нас маліцца

+ Чытанне святога Евангелля паводле Лукі.

Калі Езус быў у пэўным месцы і маліўся, і калі перастаў маліцца, адзін з вучняў Ягоных сказаў Яму: Пане, навучы нас маліцца, як і Ян навучыў сваіх вучняў. 

Ён сказаў ім: Калі моліцеся, кажыце:
Ойча, няхай свяціцца імя Тваё,
няхай прыйдзе Валадарства Тваё.
Хлеба нашага штодзённага дай нам сёння,
і адпусці нам грахі нашыя, бо і мы адпускаем кожнаму даўжніку нашаму,
і не ўводзь нас у спакусу.

Гэта слова Пана.

catholic.by

У Старым Запавеце сустракаем слова “айцец”, дзе яно прымяняецца ў адносінах да Бога. Напрыклад: Айцец, які стварыў нас (Дрг 32,6; Мал 2,10), Айцец абранага народу (Зых 4,22), Айцец караля Ізраэля (2 Сам 7,14), Айцец і Абаронца сіротаў і ўдоваў (Пс 68[67], 6). Але ў той час ніхто не мог мог назваць Бога Айцом у адносінах да самога сябе, бо святасць Створцы ўсяго сусвету настолькі перавышала чалавека, што пры спатканні з Ім тварам у твар, чалавек павінен быў памерці (Суд 13,22; Зых 33,20). Нікому не дазвалялася таксама вымаўляць Святое Імя Божае (YAHWÉH), за выключэннем святароў  падчас вялікіх урачыстасцяў.

На працягу вякоў габрэі стваралі дадатковыя запаведзі, якія падкрэслівалі недасягальную святасць Бога і вялікую грэшнасць чалавека. Але Езус Хрыстус, праз сваё ўцелаўленне, смерць і змёртвыхпаўстанне, ачысціў нас ад граху і ўсяго, што аддаляла нас ад нашага Створцы, даў нам годнасць быць дзецьмі Божымі, якія могуць бачыць твар Пана і без боязі звяртацца да Яго “Тата”.

У дадатак, ведаючы нашую слабасць, і тое, што мы жывем яшчэ ў межах зямнога часу, Пан Бог штодзённа дае нам Духа свайго Святога, які робіць рэчаіснай ахвяру і заслугі Езуса Хрыста кожны раз, калі мы удзельнічаем у сакрамэнтах. Такім чынам, нават калі хтосьці з Ягоных дзяцей згубіць альбо адкіне дадзеную Ім годнасць, то будзе мець магчымасць вярнуцца да крыніцы гэтай ласкі (Лк 15, 11-32).

Чым ёсць мая вера:  жывымі адносінамі з Міласэрным Айцом, ці толькі  выкананнем традыцый?

Брат Аляксандр Астраушка OFMCap, Беларусь