Мацвей жыў са сваёй сям’ёй

ЕВАНГЕЛЛЕ

Мц 9, 9–13

Ідзі за Мною. Ён устаў і пайшоў за Ім 

+ Чытанне cвятога Евангелля паводле Мацвея.

У той час:

Калі Езус праходзіў, убачыў чалавека, які сядзеў на мытні, па імені Мацвей, і сказаў яму: Ідзі за Мною. Ён устаў і пайшоў за Ім. І калі Езус сядзеў за сталом у доме, шмат мытнікаў і грэшнікаў прыйшло і села за стол з Ім і вучнямі Ягонымі. Убачыўшы гэта, фарысеі казалі вучням Яго: Чаму Настаўнік ваш есць і п’е разам з мытнікамі і грэшнікамі? Езус жа, пачуўшы гэта, сказаў ім: Не здаровым патрэбны лекар, але хворым. Пайдзіце, навучыцеся, што значыць «міласэрнасці хачу, а не ахвяры». Бо Я не прыйшоў клікаць праведнікаў, але грэшнікаў.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Мацвей жыў са сваёй сям’ёй, меў свой дом, працу, добры прыбытак. Прасцей кажучы, быў шчаслівым. Гэта каштоўнасці сучаснага свету. Але, калі  Мацвея  паклікаў  Езус, ён устаў, усё  пакінуў  і  пайшоў. Гэта  азначае,  што  зямное багацце не дазваляла яму быць сапраўды шчаслівым. Лічыў, што ёсць лепшае і таму пайшоў за Езусам.

Калі да  Мацвея прыйшоў Езус з вучнямі. Тады фарысеі, убачыўшы гэта, спыталі аднаго з вучняў Езуса: “Чаму Езус есць разам з мытнікамі і грэшнікамі?” Езуса баяліся  спытаць, бо Ён ведаў іх думкі. Адказаў ім: “Хворы патрабуе лекара, а не здаровы. Я прыйшоў шукаць усё тое, што загінула для неба. Хачу грэшнікам паказаць міласэрнасць, прабачыць грахі і ўчыніць іх сябрамі Бога”. Гэта і ёсць  сапраўднае шчасце, якое ад нас ніхто не забярэ. Кожны чалавек, калі захоча, можа быць сапраўды шчаслівым, але павінен жыць па Божых запаведзях.

Ці магу я, як Мацвей, пакінуць зямное багацце і ісці за Езусам? Ці змагу я жыць па Божым запаведзям?

Брат Андрэй Зуй OFMCap, Беларусь

 

 

ЕВАНГЕЛЛЕ Лк 8, 4–15

ЕВАНГЕЛЛЕ

Лк 8, 4–15

Што на добрай зямлі — гэта тыя, хто захоўвае слова і ў цярплівасці прыносіць плён 

+ Чытанне святога Евангелля паводле Лукі.

У той час:

Кaлі сабраўся вялікі натоўп i людзі з асобных гарадоў прыходзілі да Езуса, Ён расказаў прыпавесць: 

Выйшaў сейбіт сеяць зерне свaё. Кaлі сеяў, aднo ўпaлa пры дaрoзе, i былo пaтaптaнa, i птушкi нябесныя паклявалі ягo. Другoе ўпaлa нa скaлу i, узышoўшы, засoхлa, бo не мелa вiльгaцi. Іншaе ж упaлa мiж церняў, i рaзaм вырасла, але церні зaглушылі ягo. A iншaе ўпaлa нa дoбрую зямлю i, калі ўзышло, прынесла плён у сто разоў большы. 

Кажучы гэтa, Езус заклікаў: Хтo мaе вушы, кaб слухaць, няхaй слухaе.

I пытaліся ў Ягo вучнi Ягoныя, штo знaчыць гэтaя прыпавесць. Ён скaзaў iм: Вaм дaдзенa пазнаць тaямнiцу Валадарства Бoжaгa, а да астатніх Я гавару ў прыпавесцях, кaб гледзячы не бaчылі i слухaючы не рaзумелі. 

Вось што азначае гэтая прыпавесць: Зерне — гэтa слoвa Бoжaе. Штo пры дaрoзе — гэтa тыя, хто слухaе, але пoтым прыхoдзiць д’ябaл i зaбiрaе слoвa з iхнягa сэрцa, кaб не паверылі і не збaвiліся. Штo нa скaле — гэтa тыя, хто пачуе і з рaдaсцю прымaе слoвa, аднак не мaе кaранёў. Яны верaць часова, a ў пару выпрабавання адыходзяць. Штo ўпaлa ў цернi — гэтa тыя, хто пачуў, аднак клопаты, бaгaцце i ўцехi жыцця паглынаюць іх, i яны не прынoсяць плёну. A штo нa дoбрай зямлі — гэтa тыя, хто, пaчуўшы слoвa, захоўвае яго ў дoбрым i чыстым сэрцы i прынoсіць у цярплівaсцi плён.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Сёння Евангелле распавядае пра тое, як выйшаў сейбіт сеяць сваё зерне. Гэта значыць, што зышоў Пан Езус каб данесці да людзей Слова Божае.

У гэтым Евангеллі Езус расказвае, што было пасеяна некалькі відаў насення. Але на самой справе разважанне ідзе пра розныя группы людзей. Адныя – не чуюць і не вераць у Бога, і жывуць толькі для сябе. Другія – чуюць і “быццам вераць”, але не даканца прынялі гэты факт і яны маюць слабую волю, каб перамагчы гэта. Трэція – чуюць, вераць, але штодзённыя клопаты, багацце, паглынаюць іх, і гэта больш галоўнае, чым духоўная ежа. Астатнія – гэта тыя, якія чуюць Слова Божае і вераць Яму, і імкнуцца да Пана, і хочуць пражыць сваё жыццё з Богам. Яны даюць прыклад сваім дзецям, а потым і ўнукам, што і духоўная ежа не павінна займаць апошняе месца у нашым жыцці.

Ці хачу я пражыць усё сваё жыццё з Панам Богам, пад Яго апекай, з Яго любоўю? Ці змагу я данесці сваім нашчадкам, што патрэбна верыць, што гаворыць нам св. Евангелле? Ці хачу я паяднацца з Богам на ўсё жыццё?

Брат Андрэй Зуй OFMCap, Беларусь

 

 

Чытанне святога Евангелля паводле Марка

ЕВАНГЕЛЛЕ

Мк 9, 30–37

Сын Чалавечы аддадзены будзе… Хто хоча быць першым, няхай будзе ўсіх слугою

+ Чытанне святога Евангелля паводле Марка.

У той час:

Езус і Яго вучні выйшлі і праходзілі праз Галілею, і Езус не хацеў, каб нехта ведаў. Бо вучыў сваіх вучняў і казаў ім, што Сын Чалавечы аддадзены будзе ў рукі людзей, і заб’юць Яго, і забіты ўваскрэсне праз тры дні. Але яны не разумелі гэтых словаў, а спытацца ў Яго баяліся. 

Прыйшоў Ён у Кафарнаум і, калі быў у доме, спытаўся ў іх: Пра што па дарозе вы разважалі? Яны маўчалі, бо па дарозе разважалі паміж сабою, хто большы.

Сеўшы, Ён паклікаў Дванаццаць і сказаў ім: Калі хто хоча быць першым, няхай будзе з усіх апошнім і ўсіх слугою. Потым узяў дзіця, паставіў сярод іх і, абняўшы яго, сказаў ім: Хто прымае аднаго з такіх дзяцей у Маё імя, той Мяне прымае. А хто Мяне прымае, той не Мяне прымае, але таго, хто паслаў Мяне.

Гэта слова Пана.

catholic.by

“Езус і Яго вучні выйшлі і праходзілі праз Галілею…” Сэрца Езуса пранікнута прагненнем, каб як найбольш людзей пачула Добрую Навіну – Евангелле. Усе пешыя падарожжы Езуса скіраваныя на абвяшчэнне. Кожны чарговы крок Езуса – гэта пошукі новых слухачоў. Езус і сёння ідзе за табой – крок у крок. Ён прагне, каб і ў тваім жыцці прагучала Добрая Навіна. Якім чынам Збаўца шукаў на гэтым тыдні цябе? Праз якіх людзей, ў якіх падзеях прамаўляў да цябе?

Добрая Навіна заключае ў сабе муку, смерць і ўваскрасенне Езуса – містэрыю любові Бога да грэшніка. Аказваецца, апосталам складана было зразумець і прыняць, што жыццё іх Настаўніка скончыцца менавіта такім чынам. Вучні больш разлічвалі на тое, што Езус распачне чарговыя баі за свабоду Ізраэля і ў рэшце рэшт стане габрэйскім каралём. У цябе таксама могуць быць свае ўяўленні пра адносіны з Богам, свае планы на будучыню. Але ці пытаўся ты ў Езуса, чаго ад цябе прагне Ён? Ці маеш адвагу запытацца? Ці можа баішся і маўчыш?

Езус прадвясціў вучням, што хутка памрэ і паўстане з мёртвых. Гэта пераломны момант у гісторыі нашага збаўлення. І як на гэта рэагуюць вучні? Разважалі пра тое, хто з іх найбольшы. Пыхлівасць часта засланяе вочы і не бачым таго, што найважнейшае, а засяроджваемся на сваіх дробных інтарэсах. Часамі бывае, што марыш быць лепшым за ўсіх? А можа ў сэрцы ацэньваеш іншых звысоку каб адчуць сябе лепш?

Быць вучнем Езуса, азначае быць слугою іншых. Быць першым, азначае быць апошнім. Быць вучнем, азначае давяраць Богу як дзіця.

Брат Адам Звеж OFMCap, Польшча.

 

Чытанне святога Евангелля паводле Лукі

ЕВАНГЕЛЛЕ

Лк 8, 16–18

Свечку ставяць на падсвечнік, каб тыя, хто ўваходзіць, бачылі святло

+ Чытанне святога Евангелля паводле Лукі.

У той час:

Езус сказаў народу: Ніхто, запаліўшы свечку, не хавае яе пад начынне і не ставіць пад ложак, але ставіць яе на падсвечнік, каб тыя, хто ўваходзіць, бачылі святло. Бо няма нічога схаванага, што б не стала яўным, і нічога таемнага, пра што б не стала вядома і што б не выявілася. Таму зважайце, як слухаеце. Бо, хто мае, таму дадасца, а ў таго, хто не мае, адымецца і тое, што, як здaецца яму, ён мае.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Што будзе з запаленай свячой, калі накрыць яе якой-небудзь пасудзінай? Яе святло не толькі будзе схавана ў цемру, але яна таксама хутка згасне з-за недахопу паветра. Таму Хрыстос нагадвае сёння як паўсюднаму Касцёлу, так і малым лакальным супольнасцям: “Зважайце, як слухаеце. Бо, хто мае, таму дадасца, а ў таго, хто не мае, адымецца і тое, што, як здaецца яму, ён мае”. Калі б мы, як Ягоныя вучні задаволіліся тым святлом і цяплом, якое самі атрымалі, і намагаліся зберагчы яго толькі для сябе, то непазбежна страцілі б нават тое, што ўжо здавалася б маем.

Таму словы сённяшняга Евангелля на працягу стагоддзяў, зноў і зноў распальваюць у Касцёле місійны дух, які выводзіць па-за межы ўласнай краіны ці сваёй малой суполкі веруючых. Ад выканання гэтага місійнага паклікання залежыць сам сэнс быцця Касцёла і быцця хрысціянінам кожнага з нас. Супольнасць, якая намагаецца зберагчы ад “неўтаямнічаных” скарб Евангелля, найперш становіцца самадастатковай сектай, а пазней пачынае душыцца ва ўласных традыцыях і асуджэннях навакольнага свету.

Таму адзіным спосабам вечнай маладосці нашай веры па-ранейшаму застаецца евангелізацыя рознымі спосабамі. Заключаецца гэта з аднаго боку ў тым, “каб тыя, хто ўваходзіць, бачылі святло”, гэта значыць, каб дзверы Касцёла былі адчынены для любога чалавека, які сам шукае праўды. З іншага боку, гэта заклік, каб мы выходзілі да тых, хто па якіхсьці прычынах не можа ўвайсці да нас. Дзеля гэтага сапраўды варта пераадольваць прывязанасць да камфорту, моўныя ці культурныя бар’еры, матэрыяльную сквапнасць ці гістарычныя крыўды на суседзяў.

Ці не намагаюся я наладзіць жыццё ў сваёй супольнасці як закрыты клуб для “абраных”? Ці знайшоў я свой асабісты спосаб дзялення верай з іншымі? Ці гатовы я інвеставаць штосьці з сябе ў евангелізацыю свету?

Брат Андрэй Квяцінскі OFMCap, Літва

 

Чытанне святога Евангелля паводле Лукі

ЕВАНГЕЛЛЕ

Лк 8, 19–21

Маці Мая і браты Мае — гэта тыя, хто слухае слова Божае і выконвае яго

+ Чытанне святога Евангелля паводле Лукі.

У той час:

Прыйшлі да Езуса Маці Ягоная і браты Ягоныя. І не маглі наблізіцца да Яго з-за натоўпу. І паведамілі Яму: Маці Твая і браты Твае стаяць звонку,  жадаючы ўбачыць Цябе.

Ён сказаў ім у адказ: Маці Мая і браты Мае — гэта тыя, хто слухае слова Божае і выконвае яго.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Усе, хто любяць Пана ўсім сэрцам, усёю душою, розумам і ўсёю сілаю (пар. Мк 12,30), а сваіх бліжніх любяць як саміх сябе (пар. Мц 22,39), ды ненавідзяць свае целы з заганамі і грахамі, і прымаюць Цела і Кроў Пана нашага Езуса Хрыста і прыносяць годныя плады пакаяння — о, якія ж яны шчаслівыя і бласлаўлёныя, калі робяць усё гэта і ў гэтым трываюць! Бо Дух Святы спачне на іх (пар. Іс 11,2) і ўчыніць іх домам і месцам свайго прабывання (пар. Ян 14,23); і яны — сыны Айца нябеснага (пар. Мц 5,45), Якога справы чыняць; і яны — заручаныя, браты і маці Пана нашага Езуса Хрыста (пар. Мц 12,50). Мы Яго заручаныя, калі верная душа заручаецца ў Духу Святым з Панам нашым Езусам Хрыстом. Мы Ягоныя браты, калі выконваем волю Айца, які ёсць у небе (пар. Мц 12,50).

Ягоныя маці, калі носім Яго ў сэрцы і ў нашым целе (пар. 1 Кар 6,20) Божай любоўю, а таксама чыстым і шчырым сумленнем мы нараджаем Яго праз святыя ўчынкі, якія павінны служыць добрым прыкладам для іншых (пар. Мц 5,16).

Святы Францішак Асізкі, Пасланне да вернікаў.