Паслаў іх абвяшчаць Валадарства Божае і аздараўляць хворых

ЕВАНГЕЛЛЕ

Лк 9, 1–6

Паслаў іх абвяшчаць Валадарства Божае і аздараўляць хворых

+ Чытанне святога Евангелля паводле Лукі.

У той час:

Езус паклікаў Дванаццаць і даў ім сілу і ўладу над усімі злымі духамі і ўладу лячыць хваробы. Ён паслаў іх абвяшчаць Валадарства Божае і аздараўляць хворых. І сказаў ім: Нічога не бярыце з сабою ў дарогу: ні кія, ні торбы, ні хлеба, ні грошай — не майце таксама па дзве вопраткі. Да якога дому ўвойдзеце, у тым і заставайцеся аж да свайго адыходу. Калі ж вас нехта не прыме, то, выходзячы з горада таго, абтрасіце пыл з ног вашых на сведчанне супраць іх. 

Адправіўшыся, яны праходзілі па вёсках, абяшчаючы Добрую Навіну і аздараўляючы ўсюды.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Памяць пра мінулае можа нам дапамагаць ў будучыні, акрыляць да далейшага жыцця і напаўняць разумнай упэўненасцю, што ўсё атрымаецца. Але бываюць і такія ўспаміны, якія наадварот, баляць быццам незалечаная рана. Яны знеахвочваюць, часамі нават і паралізуюць крочанне наперад. Езус, перад тым як выслаць сваіх вучняў з місіяй абвяшчэння Добрай Навіны, вучыць іх, якім чынам працаваць са сваёй памяццю, каб яна дапамагала ісці наперад, а не затрымлівала на паражэннях і няўдачах.

Не браць з сабой ў дарогу якіхсьці забеспячэнняў, кшталту кія, торбы, хлеба ці грошай павінна навучыць іх больш спадзявацца на рэсурсы Божага провіду, чым на ўласныя сродкі выжывання ў пакуль што незнаёмым асяроддзі. Але яшчэ важней тое, каб многа разоў зведаўшы на сабе Божую клапатлівасць, яны замацавалі ў сваёй памяці перакананне, што і ў наступным месцы ўсё атрымаецца, галоўнае абвяшчаць і чыніць Божыя справы.

Абтрэсці пыл з ног пакідаючы месца, дзе Божае Слова не было прынята, гэта сведчанне супраць упартых. Маўляў: “не бяром з сабой ваш бунт супраць праўды”. У гэтым сімвалічным жэсце выражаецца таксама іх рашэнне, што балючы вопыт адкінутасці яны пакідаюць за сабой. Гэта рашэнне, што страх быць знову адкінутымі не стрымае іх ад таго, каб ісці ў наступнае месца.

Такім чынам перакананне ў Божым провідзе па-сапраўднаму акрыляе ўбогіх, г. зн. тых, чыя моц ўся зложана “у-Богу”. Яны лёгкім крокам ідуць наперад, умацаваныя добрымі ўспамінамі і неабцяжараныя няўдачамі, якіх не ўдалося пазбегнуць.

Ці не стрымліваюць мяне ў духоўным развіцці ці служэнні якіясьці былыя няўдачы? Ці ўмею сёння заўважаць і зберагаць у памяці знакі Божай любові да мяне?

Брат Андрэй Квяцінскі OFMCap, Літва.

Знайшлі памылку? Вылучыце яе і націсніце «Ctrl + Enter».