ЕВАНГЕЛЛЕ

Мц 25, 14–30

У малым ты быў верны, увайдзі ў радасць гаспадара твайго

+ Чытанне святога Евангелля паводле Мацвея.

У той час:

Езус расказаў сваім вучням гэтую прыпавесць:

Пэўны чалавек, ад’язджаючы, паклікаў слуг сваіх і даручыў ім маёмасць сваю. Аднаму даў пяць талантаў, другому — два, іншаму — адзін, кожнаму паводле ўласных магчымасцяў, і ад’ехаў. Той, які атрымаў пяць талантаў, пайшоў і пусціў іх у абарот, і зарабіў яшчэ пяць талантаў. Таксама і той, які атрымаў два таланты, прыдбаў яшчэ два. А той, які атрымаў адзін талант, пайшоў і закапаў яго ў зямлю, і схаваў срэбра гаспадара свайго. 

Па доўгім часе прыходзіць гаспадар слугаў гэтых і патрабуе ад іх рахунку. 

Той, які атрымаў пяць талантаў, падышоў і прынёс яшчэ пяць талантаў і кажа: Гаспадар, пяць талантаў ты даў мне, вось яшчэ пяць талантаў я зарабіў на іх. Гаспадар ягоны сказаў яму: Добра, слуга добры і верны, у малым ты быў верны, над многім цябе пастаўлю. Увайдзі ў радасць гаспадара твайго. 

Падышоў таксама і той, які атрымаў два таланты, і сказаў: Гаспадар, два таланты ты даў мне, вось яшчэ два таланты зарабіў я. Гаспадар ягоны сказаў яму: Добра, слуга добры і верны, у малым ты быў верны: над многім цябе пастаўлю. Увайдзі ў радасць гаспадара твайго. 

Падышоў і той, які атрымаў адзін талант, і сказаў: Гаспадар, я ведаў, што ты чалавек жорсткі: жнеш там, дзе не сеяў, і збіраеш там, дзе не рассыпаў. Таму, пабаяўшыся, я пайшоў і схаваў талант твой у зямлю. Вось вазьмі сваё. 

Гаспадар жа ягоны сказаў яму ў адказ: Нягодны і лянівы слуга, ты  ведаў, што я жну там, дзе не сеяў, і збіраю там, дзе не рассыпаў. Таму трэба было табе аддаць срэбра маё банкірам, а я, прыйшоўшы, атрымаў бы сваё з выгадай. Таму забярыце ў яго талант і дайце таму, хто мае дзесяць талантаў. Бо кожнаму, хто мае, будзе дадзена і памножыцца. А ў таго, хто не мае, будзе забрана і тое, што мае. А бескарыснага слугу выкіньце вон у цемру. Там будзе плач і скрыгатанне зубоў.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Створаны Богам свет з’яўляецца Яго ўласнасцю і валадарствам. Кожны з нас атрымаў ад Яго нейкі талент, дар, які трэба памнажаць дзеля дабра гэтага ж Валадарства. Правілы памнажэння простыя і вядомыя нам дзякуючы Божаму Слову. Вядома, найважнейшы талент, які мы атрымалі – гэта дар любові. Перш за ўсё гэты дар мы павінны памнажаць у сабе і ў іншых, каб Божая хвала перамяняла свет і нашыя сэрцы. Запаведзь любові, якую даў нам Езус Хрыстус, магчыма выканаць, бо кожны з нас атрымаў ад Бога дар любові, а зараз мы павінны яго ўносіць у свет вакол нас.

Ці кіруюся я ў сваім жыцці дабром для іншага чалавека, любоўю? Ці звяртаю ўвагу на Божае Слова, якое гаворыць мне, як ажыцяўляць запаведзь любові? Якія яшчэ таленты даў мне Пан Бог, каб я мог служыць імі дзеля дабра ўласнага і дабра бліжніх?

Брат Марыюш Захаркевіч OFMCap, Габон (Афрыка)

 

Вы пакінулі запаведзь Божую

ЕВАНГЕЛЛЕ

Мк 7, 1–8. 14–15. 21–23

Вы пакінулі запаведзь Божую, а трымаецеся чалавечай традыцыі.

+ Чытанне святога Евангелля паводле Марка.

У той час:

Сышліся разам да Езуса фарысеі і некаторыя з кніжнікаў, якія прыйшлі з Ерузалема. І ўбачылі, што некаторыя вучні Ягоныя елі хлеб нячыстымі, гэта значыць, неабмытымі рукамі. Фарысеі ж і ўсе юдэі, трымаючыся традыцыі старэйшых, не ядуць, пакуль старанна не памыюць рук. І вярнуўшыся з рынку, не ядуць, пакуль не абмыюцца. Ёсць і яшчэ шмат таго, чаго прынята трымацца: абмыцця кубкаў, і збаноў, і місаў, і лавак.

Тады пытаюцца ў Яго фарысеі і кніжнікі: Чаму вучні Твае не трымаюцца традыцыі старэйшых, але ядуць хлеб нячыстымі рукамі?

Ён адказаў ім: Добра прарочыў Ісая наконт вас, крывадушных, як напісана: Народ гэты шануе Мяне вуснамі, а сэрцы іх далёка ад Мяне. Але марна пакланяюцца Мне, навучаючы вучэнню чалавечых запаведзяў. Бо вы пакінулі запаведзь Божую, а трымаецеся чалавечай традыцыі.

Потым зноў паклікаў народ і сказаў яму: Слухайце Мяне ўсе і разумейце. Няма нічога, што магло б, уваходзячы звонку ў чалавека, зрабіць яго нячыстым, але тое робіць чалавека нячыстым, што выходзіць з яго.

Бо знутры, з чалавечага сэрца, выходзяць благія думкі, распуста, крадзеж, забойствы, зайздрасць, чужалоства, сквапнасць, зласлівасць, падступнасць, бессаромнасць, блюзнерства, пыха, глупства. Усё гэтае зло знутры выходзіць і робіць чалавека нячыстым.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Паводле Закону Майсея габрэі былі абавязаны абмываць рукі перад прыняццем ежы. Гэта мела гігіенічнае значэнне, але падыходзілі да гэтых абмыванняў як да часткі рэлігійнага рытуалу. Вучні Езуса не заўсёды дзейнічалі згодна са звычаямі, якія тады практыкаваліся, і бралі стравы не абмыўшы перад гэтым рукі. Гэта станавілася прычынай здзіўлення сярод фарысеяў, якія старанна захоўвалі Закон. Езус выкарыстаў гэты факт, як нагоду для тлумачэння праўды пра чалавечае нутро, якому неабходна ачышчэнне.

Рытуальныя абмыванні, якія існуюць ў шматлікіх рэлігіях, сведчаць пра спробы чалавека ачысціцца, абмыцца таксама ўнутрана, каб пазбавіцца бруду бязладдзя, праблем. Чалавек намагаецца ачысціць уласнае цела або тое, што знаходзіцца вакол яго. Існуе такое ўнутранае перакананне, што змяняючы рэчы звонку, можна змяніць сябе.

Сучасны чалавек вельмі клапоціцца пра вонкавыя змены дбаючы пра цела, займаючыся спортам. Хтосьці спрабуе змяніць жыллё, аўтамабіль, працу, сяброў. Але ўсе гэтыя змены не шмат дапамагаюць, бо чалавек і далей застаецца такі, як раней. Сапраўдная перамена магчыма толькі тады, калі ачысцім нутро свайго сэрца. Калі не кранаць сапраўдныя вытокі праблем чалавека, яго нячыстасці, то ўсцяж будзем блукаць, хочучы ачысціць толькі вонкавую рэчаіснасць. Чалавек знішчае сваё жыццё тымі нечыстотамі, якія выходзіць з ягонага сэрца. Нам часамі здаецца, што рэчаіснасць вакол нас кепская, сапсаваная. Але сапсавалі яе мы сваім самападманам, сваімі грахамі, якія выходзяць з сэрца.

Добрая Навіна ў тым, што дзякуючы ахвяры Крыжа, Хрыстус перамяніў нашу ўнутраную сітуацыю. Ён абвяшчае нашу свабоду – дзякуючы адкрыццю сэрца на Яго дзеянне, можам быць ачышчаныя ўнутрана.

Якія вонкавыя змены я прадпрымаў, каб паправіць уласнае жыццё? Ці не аказаліся яны ілюзорнай надзеяй? Ці адкрываю, што сапраўдная перамена жыцця павінна ісці праз ачышчэнне глыбіняў майго сэрца?

Брат Пётр Вротняк OFMCap, Габон (Афрыка)

Лк 4, 16–30

ЕВАНГЕЛЛЕ

Лк 4, 16–30

Паслаў Мяне абвяшчаць добрую навіну ўбогім... Ніводзін прарок не з’яўляецца пажаданым на сваёй бацькаўшчыне

+ Чытанне святога Евангелля паводле Лукі.

У той час:

Езус прыйшоў у Назарэт, дзе быў выхаваны, і ўвайшоў паводле свайго звычаю ў дзень суботні ў сінагогу, і ўстаў, каб чытаць. І падалі Яму кнігу прарока Ісаі. Ён, разгарнуўшы кнігу, трапіў на месца, дзе было напісана: 

Дух Пана на Мне; 
бо Ён намасціў Мяне
абвяшчаць добрую навіну ўбогім, 
паслаў Мяне абвяшчаць вызваленне палонным,
і сляпым вяртаць зрок, 
каб выпусціць спакутаваных на свабоду,
каб абвясціць год ласкі Пана.

Закрыўшы кнігу, Ён аддаў яе слузе і сеў. А вочы ўсіх у сінагозе былі скіраваныя на Яго. І Ён пачаў гаварыць ім: Сёння споўніліся гэтыя словы Пісання, якія вы чулі. І ўсе сведчылі Яму і здзіўляліся словам ласкі, якія выходзілі з вуснаў Ягоных і казалі: Ці не сын Юзафа гэта?

І Ён сказаў ім: Напэўна, скажаце мне такую прыказку: Лекар, вылечы самога сябе; зрабі і тут, у тваёй бацькаўшчыне тое, што, як мы чулі, сталася ў Кафарнауме. І сказаў: Сапраўды кажу вам: ніводзін прарок не з’яўляецца пажаданым на сваёй бацькаўшчыне. Па праўдзе кажу вам: шмат ўдоваў было ў Ізраэлі ў дні Іллі, калі неба было замкнёным тры гады і шэсць месяцаў, так што быў вялікі голад па ўсёй зямлі. І да ніводнай з іх не быў пасланы Ілля, а толькі да аўдавелай жанчыны ў Сарэпту Сідонскую.

Шмат таксама было пракажоных у Ізраэлі ў часы прарока Елісея, і ніводзін з іх не быў ачышчаны, апрача Наамана сірыйца.

Пачуўшы гэта, усе ў сінагозе напоўніліся гневам і, устаўшы, выгналі Яго прэч з горада, і павялі на вяршыню гары, на якой быў пабудаваны іх горад, каб скінуць Яго. 

Але Ён, прайшоўшы паміж іх, адышоў.

Гэта слова Пана.

 

catholic.by

Штодзённа слухаем мноства выказванняў, якія гучаць вакол нас. Некаторыя з іх з’яўляюцца падманамі, якія ўводзяць нас у памылкі з адпаведнымі наступствамі. Іншыя выказванні, з’яўляюцца у сваю чаргу праўдзівымі і збаўчымі. Таму адны з іх з’яўляюцца фальшывай і сумнай навіной, іншыя ж добрай навіной.

Сённяшні фрагмент Евангелля паказвае Езуса ў Назарэце падчас літургіі ў сінагозе, дзе Ён абвяшчае Добрую Навіну ўбогім. Езус чытае найперш фрагмент з Кнігі прарока Ісаі, затым гаворыць кароткую пропаведзь – актуалізуе нядаўна прачытанае слова: “Сёння споўніліся гэтыя словы Пісання, якія вы чулі”. Мэта Божага Слова, якое абвяшчаецца ў літургіі, у тым, каб спаўнялася яно менавіта сёння, каб станавілася целам у канкрэтным жыцці слухачоў.

Слова з чытанняў, запісаные шмат гадоў таму і абвешчаные падчас літургіі тлумачыць нам тое, што перажываем зараз. У ім ёсць моц, каб стаць Добрай Навіной пра вызваленне з таго, што мяне асабліва знявольвае і прыгнятае. Прымаючы пачутае слова, можам зведаць вялікія Божыя справы. Заўсёды, аднак існуе такая спакуса, каб не прымаць таго, што гаворыць нам Бог, каб знайсці адгаворку, што той, хто абвяшчае нейкі не такі, як хацелася б, што не так мы гэта сабе ўяўлялі. Тады гэтае, засеянае зерне слова губляецца і не можа прынесці плён. Таму слухайма ўважліва праўду, якая абвяшчаецца ў Божым Слове і прымайма яго дзеля нашага дабра.

Ці ўважліва слухаю чытанні падчас літургіі? Ці веру, што гэтае слова дадзена мне на сёння? Ці не шукаю адгаворак, каб не прыняць праўду, якая абвяшчаецца?

Брат Пётр Вротняк OFMCap, Габон (Афрыка)

Я ведаю, кім Ты ёсць: Ты — Святы Божы

ЕВАНГЕЛЛЕ

Лк 4, 31–37

Я ведаю, кім Ты ёсць: Ты — Святы Божы

+ Чытанне святога Евангелля паводле Лукі.

У той час:

Езус прыйшоў у галілейскі горад Кафарнаум і навучаў там у дні шабату. І дзівіліся навучанню Ягонаму, таму што слова Ягонае мела ўладу. 

І быў у сінагозе чалавек, апантаны нячыстым духам. Ён закрычаў моцным голасам: Што Табе да нас, Езус Назаранін? Ты прыйшоў загубіць нас? Я ведаю, кім Ты ёсць: Ты — Святы Божы.

Але Езус забараніў яму, кажучы: Замоўкні і выйдзі з яго. Тады нячысты дух кінуў яго на сярэдзіну і вышаў з яго, нічым не нашкодзіўшы яму.

І здзіўленне ахапіла ўсіх, і гаварылі адзін аднаму, кажучы: Што гэта за слова, што з уладаю і моцай Ён загадвае нячыстым духам, і яны выходзяць? 

І разнеслался пагалоска пра Яго па ўсёй навакольнай мясцовасці.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Сярод сённяшняй моладзі папулярныя коміксы, мультфільмы ці гульні пра супергерояў. У кожнага з іх ёсць нейкая выключная моц і ён выкарыстоўвае яе ў барацьбе з усякага роду злачынцамі. Сакрэт папулярнасці гэтых герояў звязана з прагненнем, якое ляжыць у глыбіні сэрца чалавека, каб завалодаць нейкай сілай, якая б дазволіла пазбавіцца зла. Часамі чалавек шукае гэтай моцы дрэнным спосабам, у неадпаведным месцы, прыбягаючы да практык якойсьці магіі.

Словы сённяшняга Евангелля ўсведамляюць нам тое, што ў Бога ёсць моц, якая можа вызваліць нас ад зла. І моц гэтая заключана ў Божым Слове, якое абвяшчаецца ў Касцёле. Тыя, хто слухаў навучанне Езуса, дзівіліся, “таму што слова Ягонае мела ўладу”. Слова гэтае мае ўладу таксама і сёння. Калі слухаем яго адкрытым сэрцам, яно вызваляе ад прыгнятаючых нас нячыстых духаў. Гэта яны няспынна спакушаюць нас да зла і з гэтым злом мы павінны нібы сучасныя героі штодзённа змагацца. Моц для барацьбы знойдзем у Божым Слове. Гэта заклік да таго, каб кожны дзень адкрываць Біблію і шукаць дапамогі ў святых тэкстах, у медытацыі Евангелля ці ў малітве псальмамі.

Якім чынам я слухаю Божае Слова? Ці зазнаю на сабе яго вызваляючую моц? Ці шукаю дапамогу у Божым Слове для барацьбы са штодзённымі спакусамі злых духаў?

Брат Пётр Вротняк OFMCap, Габон (Афрыка)

 

Лк 4, 38–44

ЕВАНГЕЛЛЕ

Лк 4, 38–44

Таксама іншым гарадам Мне трэба абвяшчаць Добрую Навіну, бо для гэтага Я пасланы

+ Чытанне святога Евангелля паводле Лукі.

У той час:

Езус пакінуў сінагогу і прыйшоў у дом Сымона. Між тым моцная гарачка ахапіла Сымонаву цешчу. І прасілі Яго за яе.

Стаўшы над ёю, Езус забараніў гарачцы, і тая пакінула яе. Жанчына адразу ж паднялася і прыслугоўвала ім.

На захадзе сонца ўсе, хто меў хворых на розныя немачы, прыводзілі іх да Езуса. Ён жа, ускладаючы рукі на кожнага з іх, аздараўляў іх. І шмат з каго выходзілі злыя духі, якія крычалі, кажучы: Ты — Сын Божы! Але Ён забараняў і не дазваляў ім казаць, бо яны ведалі, што Ён Месія.

Калі настаў дзень, Езус выйшаў і скіраваўся ў пустыннае месца. А людзі шукалі Яго і, прыйшоўшы да Яго, затрымлівалі Яго, каб не сыходзіў ад іх. 

Але Ён сказаў ім: Таксама іншым гарадам Мне трэба абяшчаць Добрую Навіну аб Валадарстве Божым, бо для гэтага Я пасланы.

І прапаведаваў у сінагогах Юдэі.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Калі высокая тэмпература мучае чалавека, знікае радасць жыцця і ён не ў стане нармальна дзейнічаць. Можа і хацелася б, але няма сілы. Колькі ж разоў даводзілася нам змяняць планы, бо прыйшла хвароба, аслабленне і трэба было класціся ў ложак. Сённяшняе Евангелле апісвае аздараўленне з гарачкі цешчы Сымона Пятра. Езуса, які прыйшоў ў дом Сымона, і Яго прасілі за цешчу, а Ён “забараніў гарачцы, і тая пакінула яе”. Аздароўленая адразу ж устала і ўзялася за паслугі гасцям.

У гэтым Евангеллі можна знайсці падказкі для нашага духоўнага жыцця. Гарачка цешчы Пятра – гэта вобраз нашых разнастайных немачаў і духоўных хваробаў, якія робяць немагчымым нашае служэнне Богу і людзям. Такая гарачка з’яўляецца сімптомам унутранай хваробы, якая паралізуе волю дзеяння. Калі мы пагружаныя ў духоўны маразм і не хочам узяцца за ажыцяўленне чагосьці добрага, тады нам неабходна аздараўленне моцаю Пана Езуса. Чалавек у гарачцы можа старацца працаваць, спрабаваць, але ў рэшце рэшт зразумее, што нічога з гэтага не атрымаецца. Падобным чынам і ў духоўнай сферы чалавека. Вопыт такога духоўнага бяссілля можа стаць пунктам выйсця да аздараўлення, калі толькі з глыбіні сэрца пачнем звяртацца аб дапамозе да нашага Збаўцы.

Якая гарачка на дадзены момант дакучае майму духоўнаму жыццю? Ці хачу я быць свабодны ад духоўнага бяссілля? Ці прашу Езуса аб вызваленні ад яе?

Брат Пётр Вротняк OFMCap, Габон (Афрыка)

 

Пакінулі ўсё і пайшлі за Ім

ЕВАНГЕЛЛЕ

Лк 5, 1–11

Пакінулі ўсё і пайшлі за Ім

+ Чытанне святога Евангелля паводле Лукі.

У той час:

Натоўп ціснуўся да Езуса, каб слухаць слова Божае, а Ён стаяў каля возера Генэзарэт. І ўбачыў Ён два чаўны, якія стаялі каля возера, а рыбакі выйшлі з іх і паласкалі сеткі. Увайшоўшы ў адзін з чаўноў, які належаў Сымону, папрасіў яго крыху адплысці ад берага. Тады Ён сеў і вучыў людзей з чаўна.

А калі скончыў гаварыць, сказаў Сымону: Плыві на глыбіню, а вы закіньце сеткі вашыя для ўлову. Сымон сказаў Яму ў адказ: Настаўнік, мы працавалі ўсю ноч і нічога не злавілі, але на Тваё слова закіну сеткі. 

Зрабіўшы так, яны злавілі вялікае мноства рыбы, аж пачыналі рвацца іхнія сеткі. І ківалі супольнікам, якія былі ў другім чаўне, каб прыйшлі дапамагчы ім. Тыя прыйшлі і напоўнілі абодва чаўны, так што яны пачалі тануць.

Калі гэта ўбачыў Сымон Пётр, прыпаў да каленяў Езуса і сказаў: Адыдзі ад мяне, Пане, бо я чалавек грэшны. Бо з-за ўлову рыбы, якую злавілі, вялікае здзіўленне ахапіла яго і ўсіх, хто быў з Ім, а таксама Якуба і Яна, сыноў Зэбэдэя, якія былі супольнікамі Сымона. 

Тады сказаў Езус Сымону: Не бойся, адгэтуль будзеш лавіць людзей. А калі выцягнулі чаўны на бераг, пакінулі ўсё і пайшлі за Ім.

Гэта слова Пана.

catholic.by

У сённяшнім Евангеллі адкрываем сцэну паклікання Сымона – Пятра. Езус, хочучы абвяшчаць сабраным вакол Яго людзям Божае Слова, вырашыў выкарыстаць лодку Сымона як амбону, з якой будзе прамаўляць. У гэтым месцы, на беразе возера, Сымон, які вядома ж і сам прыслухоўваўся вучэнню Настаўніка, адкрывае Божае Слова.

Цікавы аднак кантэкст, у якім апынуўся тут Сымон. Дык вось, Сымон зазнаў пэўную няўдачу, усю ноч лавіў рыбу і нічога не змог злавіць. Часта такія няўдачы і пачуццё бездапаможнасці становяцца прычынай, што чалавек перастае разлічваць на свае сілы. Гэта добры момант, каб адкрыць сэрца на слуханне Божага Слова і дазволіць, каб вёў сам Бог. Закончыўшы навучанне, Езус звярнуўся да Сымона з даручэннем, каб плыў на глыбіню і закінуў сетку для лоўлі. Пётр, ведаючы, што па-чалавечы не мела гэта ніякага сэнсу ў гэтую пару, паслухаў слова Езуса. Яго паслухмянасць прывяла да надзвычай шчодрага ўлову.

У гэтым Евангеллі Бог заахвочвае нас даверыцца Яму і Ягонаму Слову, якое нам дае. У сітуацыях, калі па-чалавечы ў нас не атрымліваецца, замест таго, каб паддацца, лепш паслухаць голас Бога і дазволіць Яму весці нас. Бог пераконвае нас, што не ўсё страчана, што не варта знеахвочвацца, а варта знову з надзеяй узяцца за заданне. Варта выплысці на глыбіню, каб спазнаць паўнату жыцця.

Чым я на дадзены момант знеахвочваюся? Калі я апошні раз рабіў штосьці ў паслухмянасці слову Хрыста? Ці спазнаў я ўжо плады паслухмянасці Богу ў постаці шчодрага жыцця?

Брат Пётр Вротняк OFMCap, Габон (Афрыка)

 

Лк 5, 33–39

ЕВАНГЕЛЛЕ

Лк 5, 33–39

Калі жаніх будзе забраны ад іх, тады  і будуць посціць 

+ Чытанне святога Евангелля паводле Лукі.

У той час: 

Фарысеі і кніжнікі казалі Езусу: Вучні Янавы часта посцяць і моляцца, падобным чынам робяць і вучні фарысеяў, а Твае — ядуць і п’юць. Езус адказаў ім: Ці можаце прымусіць гасцей вяселля посціць, пакуль жаніх застаецца з імі? Але прыйдуць дні, калі жаніх будзе забраны ад іх, тады і будуць посціць у тыя дні.

І расказаў ім прыпавесць: Ніхто не адрывае латкі ад новага адзення, каб прышыць да старога. Інакш і новае парвецца, і да старога не падыдзе латка ад новага.

Ніхто таксама не налівае новага віна ў старыя мяхі. Інакш новае віно мяхі парве і само выцячэ, і мяхі прападуць. Новае ж віно трэба наліваць у новыя мяхі. І ніхто, выпіўшы старога, не хоча новага, бо кажа: Старое лепшае.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Калі сёння людзі практыкуюць пост, то часта робяць гэта ў рамках паляпшэння здароўя, для ачышчэння арганізму, ці для таго, каб пазбыцца лішніх кілаграмаў. Але матывацыяй сапраўднага посту павінна быць любоў. Бог надзяляе нас шматлікімі дарамі, якімі можам і павінны карыстацца. Аднак калі-нікалі трэба ад выкарыстання гэтых добрых рэчаў адмовіцца ў імя яшчэ большага дабра. Падобным чынам і з пастом. Адмаўляемся ад часткі сваёй ежы, каб прыйсці на дапамогу патрабуючым, каб узмоцніць сваю малітву за важную для нас ці для іншых справу. Сапраўдным сэнсам такога адмаўлення павінна быць любоў. Таксама любоў павінна быць матывацыяй да таго, каб сесці за шчодра накрытым сталом і святкаваць якуюсьці шчаслівую і добрую акалічнасць. Гэтаму вучыць нас Езус у сённяшнім Евангеллі, у словах пра гасцей вяселля і пост.

“Новае віно трэба наліваць ў новыя мяхі” – гэтыя словы з Евангелля вучаць нас таму, што прыняцце новага вучэння Хрыста павінна быць звязана з пераменай папярэдняга ладу жыцця. Не з’яўляецца сапраўдным навяртанне, калі хтосьці пачынае шмат маліцца і хадзіць у касцёл, адначасова прадаўжаючы ранейшае жыццё ў граху – у крадзяжах, хлусні ці чужаложстве. Новае віно не падыходзіць да старых мяхоў, а новая латка да старога адзення.

Дзеля чаго я практыкую пост? Ці гатовы я ў маім вандраванні за Хрыстом на радыкальныя перамены майго старога ладу жыцця?

Брат Пётр Вротняк OFMCap, Габон (Афрыка)

 

Зачатае ў ёй ёсць ад Духа Святога

ЕВАНГЕЛЛЕ

Мц 1, 18–23

Зачатае ў ёй ёсць ад Духа Святога

+ Чытанне cвятога Евангелля паводле Мацвея.

Такім было нараджэнне Езуса Хрыста: пасля заручынаў Маці Ягонай Марыі з Юзафам, перш чым пачалі жыць разам, яна зачала ад Духа Святога. Юзаф жа, муж яе, будучы справядлівым і не хочучы зняславіць Яе, хацеў патаемна адпусціць Яе.

Калі ён надумаў гэта, вось анёл Пана з’явіўся яму ў сне і сказаў: Юзэфе, сыне Давіда, не бойся прыняць Марыю, жонку тваю, бо зачатае ў ёй ёсць ад Духа Святога. Яна ж народзіць Сына, і дасі Яму імя Езус, бо Ён збавіць народ свой ад ягоных грахоў.

А ўсё гэта сталася, каб збылося сказанае Панам праз прарока, які кажа: Вось Дзева зачне і народзіць Сына, і дадуць Яму імя Эммануэль, што азначае “з намі Бог”.

Гэта слова Пана.

catholic.by

У Свята Нарджэння Найсвяцейшай Панны Марыі Евангелле прадстаўляе падзеі, якія адбываліся напярэдадні нараджэння Хрыста. Цэнтральнай постаццю тут з’яўляецца Юзаф, жаніх Марыі. Напэўна вялікай нечаканасцю для яго была навіна пра тое, што яго нявеста цяжарная. Юзаф, паводле Евангелля, быў чалавекам справядлівым, гэта значыць такім, які захоўваў Закон. Марыя ж, Паводле Закону, пасля таго, як зацяжарыла па-за сужэнствам, падлягала пакаранню за нявернасць. Аднак Юзаф не хацеў яе выдаваць, бо ведаў яе і не дапускаў нават думкі пра здраду. Таму вырашыў паступіць інакш: хацеў ён адаслаць Марыю, але патаемна. Такім чынам пакранне мясцовай грамадскасці браў на сябе, аберагаючы яе. Ён хутчэй быў гатовы сам прыняць асуджэнне іншых, чым несправядліва абвінаваціць Марыю ў сітуацыі, якой не разумеў. Але ў сне Юзаф пачуў адказ на свае сумненні і заклік пераадолець свой страх, прыняць Марыю, сваю жонку. Ён адкрыўся на Божае Слова і паверыў, што тут гаворка ідзе не толькі пра ягонае жыццё, а пра штосьці большае. Дзякуючы сваёй веры, якая перамагла страх, атрымаў ласку, каб стаць Апекуном Сына Божага.

Сённяшняе слова заклікае кожнага з нас: не бойся адкрыцца на новае дзеянне Бога ў тваім жыцці, каб ты мог спазнаць Яго ласку. Не бойся таксама прыняць да сябе Марыю, пакорную слугу Пана, каб стала для цябе Маці і спадарожніцай на шляху.

Ці адкрыты я на новае дзеянне Бога і на перамены, якія яно прынясе ў маё жыццё? Ці прымаю Марыю як спадарожніцу маёй штодзённасці?

Брат Пётр Вротняк OFMCap, Габон (Афрыка)

Мк 7, 31–37

ЕВАНГЕЛЛЕ

Мк 7, 31–37

Учыніў, што глухія чуюць, а нямыя гавораць

+ Чытанне святога Евангелля паводле Марка.

У той час:

Езус выйшаў з зямель Тыру і прайшоў праз Сідон да Галілейскага мора, пасярод межаў Дэкаполіса. І прынеслі да Яго глуханямога, і прасілі, каб усклаў на Яго руку. Адвёўшы яго далей ад натоўпу, паклаў у яго вушы свае пальцы і, плюнуўшы на іх, дакрануўся імі да ягонага языка. І, паглядзеўшы на неба, уздыхнуў і сказаў яму: Эффата! — што значыць: Адкрыйся. І адразу ж  адкрыліся вушы ягоныя і развязаліся путы языка ягонага, і пачаў гаварыць выразна.

Тады Езус загадаў ім, каб нікому не казалі. Але колькі ні забараняў ім, яны яшчэ больш апавядалі. І, будучы надзвычай здзіўленымі, казалі: Ён зрабіў ўсё добра: учыніў, што глухія чуюць, а нямыя гавораць.

Гэта слова Пана.

catholic.by

«Езус абвяшчаў Евангелле аб Валадарстве і лячыў усялякую немач у людзей». У сённяшнім Слове Божым чуем аб аздараўленні: «тады вочы сляпых будуць бачыць, і вушы глухіх адкрыюцца, тады кульгавы, як алень, падскочыць, і язык нямых усклікне радасна» ( Іс 35, 5-6). У Евангеллі чуем, што да Езуса прыносяць чалавека глуханямога і просяць, каб Ён усклаў руку на хворага. І што адбываецца? Здарыўся цуд. Паглядзіце, якім чынам Езус зрабіў гэта: «Адвёўшы яго далей ад натоўпу, паклаў у яго вушы свае пальцы і, плюнуўшы на іх, дакрануўся імі да ягонага языка». Езус не аздараўляе яго на вачах натоўпу. Застаўшыся сам-насам з чалавекам, Ён дакранаецца да тых месцаў, якія яго абмяжоўваюць. У гэты момант адбываецца вельмі асабістая сустрэча чалавека з Богам. Дасканалы Бог сустракаецца са слабым чалавекам. Эффата! Адкрыйся! «І адразу ж  адкрыліся вушы ягоныя і развязаліся путы языка ягонага, і пачаў гаварыць выразна».  Тут штосьці большае, чым толькі аздараўленне фізычнае, але перш за ўсё аздараўленне духовае. Спаўняецца прароцтва   прарока Ісаі. Езус аб'яўляе чалавеку Сябе і дае яму поўню жыцця.

Кожны чалавек мае свае слабасці і хваробы, якія нейкім чынам перашкаджаюць яму нармальна функцыянаваць.

Ці я ведаю, што мяне абмяжоўвае ў маім жыцці? Ці я аддаю Богу мае слабасці, мае хваробы, каб Ён мог аздаравіць мяне?

Сястра Аліна Скапец SCSC, Польшча

 

Лк 6, 6–11

ЕВАНГЕЛЛЕ

Лк 6, 6–11

Сачылі, ці не будзе аздараўляць у шабат

+ Чытанне святога Евангелля паводле Лукі.

Аднойчы ў шабат Езус увайшоў у сінагогу і навучаў. І быў там чалавек, які меў паралізаваную правую руку. А фарысеі і кніжнікі сачылі, ці не будзе Езус аздараўляць ў шабат, каб знайсці, у чым абвінаваціць Яго. 

Ён жа, ведаючы думкі іхнія, сказаў чалавеку, у якога была паралізавана рука: Падыміся і стань пасярэдзіне. Той падняўся і стаў.

Тады Езус сказаў ім: Я пытаюся ў вас, ці дазволена ў шабат рабіць дабро або рабіць зло; уратаваць душу ці загубіць?

І, паглядзеўшы на ўсіх іх, сказаў таму: Працягні руку сваю. Той зрабіў гэта, і выздаравела рука ягоная.

А яны ж напоўніліся лютасцю і абмяркоўвалі паміж сабою, што б зрабіць з Езусам. 

Гэта слова Пана.

catholic.by

 

У сённяшнім Евангеллі Езус зноў чыніць цуд, Ён у сінагозе аздараўляе чалавека з паралізаванай рукой. Ніхто не прасіў Яго аб аздараўленні, аб ускладанні рук. Чаму ж Езус робіць гэта? Напярэдадні аб'явілася хвала Божая, і людзі абвяшчалі дабро, якое ўбачылі. А сёння бачым, як кніжнікі і фарысеі «напоўніліся  лютасцю і абмяркоўвалі паміж сабою, што б зрабіць з Езусам». У іншым месцы Евангелля бачым, што яны шукалі, як забіць Яго. Адкуль такая лютасць? З-за таго, што Езус аздаравіў у шабат? Ён зрабіў гэта не столькі, каб вылечыць паралізаванага чалавека, але каб прамовіць да сэрцаў кніжнікаў і фарысеяў. Але яны не ўбачылі той глыбіні, якую хацеў паказаць ім Езус, не адкрыліся на Яго ласку. Бо яны глядзелі на Езуса праз прызму сваіх правілаў, свайго досведу. Іх законам былі дзясяткі пунктаў, якія яны павінны былі выконваць. А Езус хацеў паказаць, што галоўным і адзіным пунктам ёсць Любоў. Любіць Бога ўсім сваім розумам, усёй душою сваёю і ўсім сваім сэрцам, а бліжняга свайго, як самаго сябе. Нялёгка кніжнікам і фарысеям было прыняць Езуса, бо Яго словы сведчылі аб тым, што ім трэба было навярнуцца, змяніць мышленне. Як гаворыць св. Павел у першым чытанні: „дык ачысціце старую закваску, каб быць вам новым цестам, бо вы прэсныя; таму што Пасха нашая, Хрыстус, ахвяравана за нас”.

Ці мае прызвычаенні не перашкаджаюць мне ў адносінах з маімі бліжнімі, у адносінах з Богам? Ці дазваляю я Езусу ствараць з мяне новага чалавека? Ці адкрыты я на Яго ласку і на Яго цуды?

Сястра Аліна Скапец SCSC, Польшча