Евангелля паводле Мацвея

ЕВАНГЕЛЛЕ

Мц 17, 14–20

Калі будзе ў вас вера, для вас не будзе нічога немагчымага 

+ Чытанне святога Евангелля паводле Мацвея.

У той час:

Падышоў да Езуса пэўны чалавек і, упаўшы перад Ім на калені, сказаў: Пане, злітуйся над маім сынам. Ён эпілептык і цяжка пакутуе, бо часта падае ў агонь і часта ў ваду. Я прыводзіў яго да тваіх вучняў, але яны не маглі вылечыць яго.

У адказ Езус сказаў: О нявернае і вераломнае пакаленне, дакуль Я буду з вамі? Дакуль Я буду цярпець вас? Прынясіце яго да Мяне. І загадаў яму Езус, і выйшаў з яго нячысты дух, і ад гэтай гадзіны хлопец стаў здаровым.

Тады сам-насам падышлі да Езуса вучні ягоныя і сказалі: Чаму нам не ўдалося выгнаць яго?

Ён сказаў ім: З-за малой веры вашай. Сапраўды кажу вам: калі ў вас будзе вера з гарчычнае зерне і вы скажаце гэтай гары: перасунься адсюль сюды, — яна перасунецца. І для вас не будзе нічога немагчымага.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Чарговы раз перад намі пытанне пра веру. Вера не заключаецца ў прыняцці за праўду акрэсленых сцверджанняў, хоць і гэта таксама патрэбна. Не заключаецца яна выключна ў практыцы акрэсленых актаў: малітваў, набажэнстваў, пілігрымак. Вядома, не заключаецца вера і ў тым, да чаго многія зводзяць яе сцверджаннем маўляў, “штосьці там пэўна ёсць”, бо чалавек не можа жыць у пустаце. Вера – гэта моцная жыццёвая апора ў Богу, у Езусе Хрысце. Гэта запавет з Ім. Або, як паказваюць гісторыі Абрагама, Майсея і шматлікіх святых сяброў Бога, вера – гэта хадзіць у Божай прысутнасці. Той, у каго ёсць такая моцная вера злучаная з любоўю і надзеяй, можа здзяйсняць нават цуды. “Калі ў вас будзе вера з гарчычнае зерне /…/ для вас не будзе нічога немагчымага”. Апісаны ў Евангеллі выпадак аздараўлення Езусам эпілептыка, якога прыгнятаў нячысты дух, паказвае, што нават у Яго вучняў не было такой веры. Да такой веры трэба імкнуцца і прасіць аб ёй Пана. У апавяданні евангеліста Лукі падобнае выказванне пра веру велічынёй з гарчычнае зерне папярэджваецца просьбай Апосталаў: “Дадай нам веры” (Лк 17,5). Гэта можа стаць і нашай малітвай! А ў Евангеллі паводле св. Марка, дзе таксама паказана гэтае аздараўленне эпілептыка, узгадваецца дыялог бацькі хворага юнака з Езусам. Бацька хлопца звяртаецца да Яго словамі: “Калі Ты што можаш…”. Езус адказаў: “Калі можаш? Усё магчыма для таго, хто верыць”. “Веру, памажы майму бязвер’ю” – адказаў той. Дадай нам веры! Памажы майму бязвер’ю!

Ці прашу Пана аб памнажэнні маёй веры? Ці разумею яе як мае жывыя адносіны з Трыадзіным Богам?

Брат Анджэй Кейза OFMCap, Польшча

Я хлеб жывы, які сышоў з неба

ЕВАНГЕЛЛЕ

Ян 6, 41–51

Я хлеб жывы, які сышоў з неба 

+ Чытанне святога Евангелля паводле Яна.

У той час:

Абурыліся на Езуса юдэі за тое, што Ён сказаў «Я хлеб, які сышоў з неба», і казалі: Ці не Езус гэта, сын Юзафа, бацьку якога і маці мы ведаем? Як жа Ён кажа «Я сышоў з неба»?

Езус сказаў ім у адказ: Не абурайцеся між сабою. Ніхто не можа прыйсці да Мяне, калі Айцец Мой, які паслаў Мяне, не прыцягне яго, і Я ўваскрашу яго ў апошні дзень. У прарокаў напісана: Усе будуць навучаны Богам.

Кожны, хто чуў ад Айца і навучыўся, прыйдзе да Мяне. Гэта не значыць, што хтосьці бачыў Айца; толькі той, хто ад Бога, бачыў Айца. Сапраўды, сапраўды кажу вам: хто верыць у Мяне, мае жыццё вечнае.

Я ёсць хлеб жыцця. Айцы вашыя елі манну ў пустыні і памерлі. А гэта – хлеб, які сыходзіць з неба, каб той, хто есць яго, не памёр. Я хлеб жывы, які сышоў з неба. Калі хто будзе есці хлеб гэты, будзе жыць вечна. А хлеб, які Я дам, гэта цела Маё дзеля жыцця свету.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Ці можам мы ўявіць сабе хоць адзін дзень без пасілку, а пасілак – без хлеба? Чалавек пастаянна, увесь час патрабуе спажытку і падмацавання, прычым не толькі цялеснага, але таксама і духоўнага. Бо без ежы, як вядома, раней ці пазней чалавек памірае.  

У сённяшнім Евангеллі Езус навучае нас, што гэта менавіта Ён з’яўляецца хлебам жыцця, нашым надзённым спажыткам для цела і душы. Езус прагне дзяліцца сабой і любоўю Айца, даваць сябе самога нам, галодным і сасмаглым. Бо мы вандруем праз пустыню гэтага свету, дзе зведваем безліч спакусаў і цяжкасцяў, дзе адчуваем недахоп зразумення, дабра, надзеі. Часам можа здавацца, што мы здолеем заспакоіць уласны голад хлебам ілюзій, якія прапануе свет, - тады мы пачынаем карміцца імі, паддаючыся націску чаканняў, канкурэнцыі, шуканню прыемнасці, модзе і г.д. Горыч, раздражненне і абыякавасць паступова пачынаюць авалодваць сэрцам. І пад выглядам знешняга росквіту насоўваецца духоўная смерць.

 Аднак Пан не пакідае нас самотнымі! Раз выбавіўшы ад смерці, не перастае вызваляць нас з яе путаў далей, падчас нашага вандравання на гэтай “даліне слёз”. Езус дорыць нам жыццё, і не проста жыццё, але жыццё вечнае! Дае сябе ў Эўхарыстыі, найвялікшым цудзе Божай міласэрнасці. Ён запрашае нас на вячэру і дазваляе пакаштаваць гэтага хлеба вечнага жыцця – сваё Цела.

Спажываючы Цела Хрыста, мы становімся ў поўні часткай Яго Містычнага Цела, злучаемся ў праслаўленні з трыумфуючым Касцёлам. Хлеб жыцця, Езус, перамяняе нас і суцяшае, дзякуючы Яму мы становімся здольнымі да любові, да спагады і ахвяры, да прабачэння. Гэты хлеб дазваляе нам увайсці на дарогу прыпадабнення да Хрыста і наследавання Бога, зведаць несмяротнасць ды хвалу Неба.

Што з’яўляецца маім хлебам – чым я кармлюся і што здабываю, без чаго не ўяўляю сабе жыццё? Як і чым я падмацоўваю сябе на дарозе хрысціянскай веры? Якое месца ў маёй штодзённасці займае Эўхарыстыя і Божае Слова? Ці жадаю я, каб Хрыстус перамяняў маё сэрца паводле ўзору Свайго Сэрца, поўнага пакоры і любові?

Брат Вадзім Войцік OFMCap, Польшча

Заб’юць Яго, і Ён уваскрэсне

ЕВАНГЕЛЛЕ

Мц 17, 22–27

Заб’юць Яго, і Ён уваскрэсне

+ Чытанне святога Евангелля паводле Мацвея.

У той час:

Калі Езус з вучнямі знаходзіўся ў Галілеі, Ён сказаў ім: Сын Чалавечы павінен быць аддадзены ў рукі людзей, і яны заб’юць Яго, і на трэці дзень Ён уваскрэсне. Тады яны вельмі засмуціліся.

Калі ж яны прыбылі ў Кафарнаум, зборшчыкі падатку падышлі да Пятра і сказалі: Ці ж ваш Настаўнік не плаціць падатку? Ён адказаў: Так. І калі ён увайшоў у дом, Езус апярэдзіў яго і сказаў: Як табе здаецца, Сымоне, з каго бяруць мыта або падатак зямныя каралі: са сваіх сыноў, ці з чужых?

Калі ён адказаў: З чужых, — Езус сказаў яму: Значыць, сыны свабодныя. Але, каб мы не сталі для іх прычынай граху, ідзі на мора, закінь вуду і вазьмі першую рыбу, якую зловіш. Калі адкрыеш ёй рот, знойдзеш статэр. Вазьмі і аддай яго за Мяне і за сябе.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Сённяшні ўрывак Евангелля таямнічы і можа злёгку здзіўляць. Напэўна, з’яўляецца ён цікавым і даволі складаным для зразумення. Цяжкасць выклікае асабліва загад Езуса, які Ён дае Пятру, каб той пайшоў ды ў роце першай злоўленай рыбы знайшоў статэр, буйную манету, роўную падатку на святыню для двух чалавек.

Прабываючы яшчэ ў Галілеі, Езус ужо другі раз прадказвае вучням сваю смерць і ўваскрасенне. Гэтым выклікае ў іх вялікае засмучэнне. Магчыма, вочы іх сэрца яшчэ заслеплены, і яны нездольныя з даверам прыняць волю Айца адносна Сына Чалавечага.

У Кафарнауме, роднай мясцовасці Пятра, да вучняў прыходзяць зборшчыкі падатку, пытаючыся, ці Настаўнік не плаціць дыдрахмы, абавязковага падатку на патрэбы святыні. “Так” Пятра пацвярджае тое, што Сын Божы не можа быць змушаны да платы даніны на дом Айца. Але Езус, хоць можа і не плаціць, дабравольна робіць гэта, што выражае супольнасць і салідарнасць Яго з усімі людзьмі, адносячы нас таксама да падзеі Адкуплення на крыжы.

Той факт, што ў роце злоўленай рыбы магло б што-небудзь знайсціся, не быў для рыбака Пятра чымсь надзвычайным, цудам хутчэй ёсць знаходжанне статэра ў першай рыбе, якая яму трапілася. Гэта чарговы раз паказвае нам, кім з’яўляецца Езус – сапраўдным Сынам Божым, які і можа, і ведае больш за нас.

Як я слухаю Пана, які прамаўляе да мяне ў штодзённасці, ў сваім Слове? Яго словы і прадказанні выклікаюць у мяне смутак ці радасць? Ці давяраю я Божаму Провіду, ці не бунтуюся супраць грамадскіх нормаў, сеючы спакушэнне і неспакой?

Брат Вадзім Войцік OFMCap, Польшча

браты капуцыны

ЕВАНГЕЛЛЕ

Мц 18, 1–5. 10. 12–14

Глядзіце, не пагарджайце ніводным з гэтых малых 

+ Чытанне святога Евангелля паводле Мацвея.

У тую гадзіну вучні падышлі да Езуса, кажучы: Дык хто ж большы ў Валадарстве Нябесным? Тады Езус паклікаў дзіця і паставіў яго сярод іх, кажучы: Сапраўды кажу вам: калі не навернецеся і не станеце як дзеці, не ўвойдзеце ў Валадарства Нябеснае. Таму кожны, хто прынізіць сябе, як дзіця гэтае, той будзе большым у Валадарстве Нябесным. І калі хто прымае адно такое дзіця ў імя Маё, той Мяне прымае. 

Глядзіце, не пагарджайце ніводным з гэтых малых, бо кажу вам, што Анёлы іхнія ў небе заўсёды бачаць аблічча Айца Майго, які ёсць у нябёсах.

Езус сказаў сваім вучням: Як вы думаеце? Калі ў нейкага чалавека было сто авечак, і адна з іх заблукала, ці не пакіне ён дзевяноста дзевяць у гарах і не пойдзе шукаць тую, што заблукала? Калі ж удасца знайсці яе, сапраўды кажу вам, ён радуецца ёй больш, чым дзевяноста дзевяці, якія не заблукалі.

Гэтак няма волі вашага Айца, які ў нябёсах, каб загінуў адзін з гэтых малых.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Нярэдка бывае, што нам зусім не хочацца адкрываць Пісанне, чытаць Евангелле, маліцца словамі псальмаў. Калі ў нашае жыццё прыходзяць выпрабаванні ды пустка, здаецца недарэчным зварот да Бібліі, альбо проста на тое нестае нам сіл і жадання. Аднак варта гэта рабіць! Асабліва ў такія хвіліны варта звяртацца да святога тэксту. Бо ў ім гаворыць да нас і з намі жывы Бог. Яму неабыякава тое, што мы перажываем, што думаем і адчуваем. Праз сваё Слова можа Ён невыказным чынам нас суцешыць, суняць цярпенне, пачаць дзейнічаць.

Кажа аб гэтым сёння першае чытанне з кнігі Эзэхіэля. Пан заклікае: “Ты, Сыне Чалавечы, слухай, што Я кажу табе: не бунтуйся... насыць сваё нутро скруткам, што Я даю табе”. Нават насуперак неахвоце і падаўленасці, можам паспрабаваць слухаць Слова. І гэты высілак найбольш будзе Пану даспадобы. Мы мяркуем, што Слова нічога не зменіць або яшчэ пагоршыць, паглыбіць смутак і боль. Але адбываецца адваротнае – цуд перамянення, які Пан здзяйсняе з дапамогай Слова: “І я з’еў яго, і ў вуснах маіх ён быў салодкі, як мёд”. Пан сам выводзіць з цемры, падымае нас і выцірае нашы слёзы. Горыч і ўнутранае галашэнне ператвараюцца ў радасць, захапленне, слодыч. Толькі ў Ім ёсць сапраўдная слодыч, Госпад – адзіная падтрымка і моц.

Як я перажываю цяжкасці на дарозе веры? Ці запрашаю ў іх Пана і Яго Слова? Альбо, можа, замыкаюся ў сабе? Ці шукаю Бога і стараюся слухаць, што Ён гаворыць мне ў кожны момант, асабліва падчас жыццёвых нягод?

Брат Вадзім Войцік OFMCap, Польшча

Евангелля паводле Лукі

ЕВАНГЕЛЛЕ

Лк 1, 39–56

Вялікае ўчыніў мне Усемагутны

+ Чытанне cвятога Евангелля паводле Лукі.

Сабраўшыся, Марыя ў тыя дні паспяшыла ў горную краіну, у горад Юды. І ўвайшла ў дом Захарыі, і прывітала Альжбету.

Калі Альжбета пачула прывітанне Марыі, узварухнулася дзіцятка ва ўлонні яе, і напоўнілася Альжбета Духам Святым. І ўсклікнула моцным голасам, і сказала: Благаславёная Ты між жанчынамі і благаславёны плод улоння Твайго! Адкуль мне гэта, што Маці Пана майго прыйшла да мяне? Бо калі голас прывітання Твайго загучаў у вушах маіх, узварухнулася ад радасці дзіцятка ва ўлонні маім. І шчаслівая тая, якая паверыла, што споўніцца сказанае Ёй Панам.

У тыя дні сказала Марыя:
Велічае душа мая Пана, 
і ўзрадаваўся дух мой у Богу, маім Збаўцы.
Бо ўзглянуў Бог на пакору сваёй слугі, 
і цяпер благаслаўляць мяне будуць усе пакаленні.
Бо вялікае ўчыніў мне Усемагутны, 
а імя Яго святое.
І міласэрнасць Яго з пакалення ў пакаленне 
над тымі, хто Яго баіцца.
Паказаў моц сваёй правіцы,
рассеяў тых, хто пыхлівы сэрцам.
Скінуў магутных з трону 
і ўзвысіў пакорных.
Дабром галодных насыціў, 
а багатых ні з чым адправіў.
Прыняў свайго слугу Ізраэля, 
памятаючы пра сваю міласэрнасць,    
як абяцаў бацькам нашым, 
Абрагаму і яго патомству навекі.

І прабыла Марыя ў Альжбеты каля трох месяцаў, і вярнулася ў дом свой.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Вялікая радасць настала для ўсяго Божага народу, сёння мы адзначаем Прыняцце да Неба Беззаганнай Марыі, нашай Маці і Заступніцы. Ва ўрыўку Евангелля пра наведванне святой Альжбеты, Багародзіца сама ў цудоўным гімне “Магніфікат” выказвае сваё захапленне, шчасце і бязмежную радасць. У літургіі мы маем магчымасць яе перажываць разам з Унебаўзятай, усімі святымі і анёламі, аддаючы хвалу Богу за Яго бясконцую міласэрнасць.

Поўная пакоры і любові да Бога і бліжняга, адданая Пану ва ўсім, Марыя свеціць нам прамяністым прыкладам, з’яўляецца асвятляючай шлях Зоркай ды ўзорам для кожнага хрысціяніна. Бо яна першай была ўзята Айцом да вечнага святла, разам са сваім целам і душой. Ад нараджэння аж да шчаслівага заканчэння жыццёвай вандроўкі на зямлі, яна ў поўнай свабодзе выканала волю Айца, захоўваючы Яго словы. Марыя як бы пралажыла нам усім дарогу да Нябеснага Валадарства праз прыклад і прыняцце ў сваё ўлонне Ўцелаўлёнага Слова. Яе “так” і для нас сёння – выключнае, вырашальнае дабро і ласка для нашага збаўлення. Мы можам і павінны ад яе вучыцца, але таксама радавацца заступніцтву Маці, бо яна ціха і з далікатнасцю прымае дзейсны ўдзел у жыцці кожнага з нас. Моліцца, апякуецца, бароніць ад зла, атуляе нас цеплынёй і ласкавасцю, як найлепшая Мама сваіх дзяцей.

Гэта Бог абраў Марыю і даў Яе нам як нашую нябесную Апякунку. Яна прыняла волю Айца цалкам і без засцярог. Праз Яе прысутнасць і заступніцтва Ён вядзе нас, напаўняючы надзеяй, асалодай і супакоем. Жыццё і Ўнебаўзяцце Марыі – гэта ўзвялічванне, слава і радасць Бога, пацвярджэнне Яго невымоўнай дабрыні, мудрасці, магутнасці і прыгажосці.  Гэта таксама вялізная радасць для нас, якія імкнёмся да Неба за нашай Маці і Каралевай.

Якія “вялікія рэчы” Пан учыніў для мяне? За што сёння хачу асабліва Яму падзякаваць, за што прагну Бога праславіць? Якое месца ў маім вандраванні да вечнага шчасця займае Марыя, ці звяртаюся да яе ў малітве? Гледзячы на Маці Слова, ці стараюся слухаць Бога і спаўняць Яго волю ў маім жыцці?

Брат Вадзім Войцік OFMCap, Польшча

Не кажу табе, што аж сем разоў, але ажно семдзесят сем разоў

ЕВАНГЕЛЛЕ

Мц 18, 21 — 19, 1

Не кажу табе, што аж сем разоў, але ажно семдзесят сем разоў 

+ Чытанне святога Евангелля паводле Мацвея.

У той час:

Пётр падышоў да Езуса і сказаў Яму: Пане, калі мой брат будзе грашыць супраць мяне, колькі разоў я павінен прабачаць яму? Ці аж сем разоў? Езус адказвае яму: Не кажу табе, што аж сем разоў, але ажно семдзесят сем разоў. 

Таму Валадарства Нябеснае падобнае да караля, які захацеў разлічыцца са сваімі слугамі. Калі ён пачаў разлічвацца, прывялі да яго аднаго, які вінен быў яму дзесяць тысячаў талантаў. Паколькі той не меў чым заплаціць, то гаспадар загадаў прадаць яго і жонку, і дзяцей, і ўсё, што ён меў, і заплаціць. Тады, упаўшы, слуга кланяўся перад ім і казаў: Будзь велікадушны да мяне, і ўсё табе аддам. Гаспадар, злітаваўшыся над гэтым слугою, адпусціў яго і дараваў яму доўг. А калі гэты слуга выйшаў, знайшоў аднаго з сабратоў сваіх, які вінен быў яму сто дынараў, і, схапіўшы яго, душыў, кажучы: Аддай мне, што вінен. Тады сабрат яго ўпаў да ног ягоных і маліў яго, кажучы: Будзь велікадушны да мяне, і аддам табе. Але той не захацеў, а пайшоў і пасадзіў яго ў вязніцу, пакуль не аддасць доўгу. 

Сабраты яго, убачыўшы, што здарылася, засмуціліся і, прыйшоўшы, расказалі гаспадару свайму ўсё, што cталася. Тады гаспадар ягоны паклікаў яго і сказаў: Нягодны слуга! Увесь твой доўг я дараваў табе, таму што ты папрасіў мяне; ці ж не належала і табе змілавацца над сабратам тваім, як і я змілаваўся над табою? I, разгневаўшыся, гаспадар ягоны аддаў яго мучыцелям, пакуль не верне яму ўсяго доўгу. Так і Айцец Мой Нябесны зробіць вам, калі кожны з вас ад сэрца вашага не даруе брату свайму.

Сказаўшы гэтыя словы, Езус пакінуў Галілею і прыбыў у межы Юдэі, на другі бок Ярдану.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Падыходзячы да Езуса, Пётр трымае штосьці на сэрцы. Магчыма, нейкі неспакой ці перажыванне, клопат ці праблему. Яго пытанне наўрад ці датычыць тэорыі альбо атрымання інфармацыі, хутчэй датычыць непасрэдна ягонага жыцця, балючага вопыту штодзённасці. Вучань сутыкаецца са складанасцю прабачэння, зведваючы на сабе, як нялёгка камусьці дараваць.

Езус Хрыстус знаходзіцца побач кожнага з нас, ёсць блізка, добра ведае і разумее ўсе нашы праблемы і цяжкасці. Даючы адказ св. Пятру, Ён адначасова звяртаецца і да нас, прапануючы шлях любові, прыняцця і прабачэння. Некаторыя біблійныя даследчыкі інтэрпрэтуюць адказ Езуса на пытанне “Колькі разоў я павінен прабачаць?” як семдзесят разоў па сем, гэта значыць заўсёды.

У нашым жыцці, падобна як у вопыце св. Пятра, могуць узнікаць розныя сітуацыі. Здараецца, штосьці нас моцна раніць – нейкі жэст, слова, паводзіны бліжняга. Магчыма ёсць таксама на нашым шляху чалавек, які ўвесь час нас крыўдзіць, якім-небудзь чынам нішчыць або прыніжае. Можа гэта рабіць зусім несвядома, ненаўмысна, без злога намеру. Але ўсёроўна, тое нас датыкае і, часамі, прыносіць страшэнны боль.

Што тады рабіць? Адказ Езуса адназначны: толькі прабачаць. Усюды й заўсёды, пастаянна, колькі б разоў нас не пакрыўдзілі, варта і трэба прабачаць. Хоць і здаецца, што мы ўжо не здолеем, што наша цярплівасць і велікадушнасць вычарпаліся, гэта ня так. Мы заўжды здольныя дараваць! Не забыцца, не прытварыцца, не ўцячы ці падмануць сябе, але проста прыняць рашэнне, часам скрозь слёзы і прабачыць. І ў гэтым трываць. Чаму мы здольныя да гэтага? Бо нам даравана бясконца больш. Бог зрабіў гэта. І нам даў магчымасць так чыніць.

Калі ўзнікаюць цяжкасці, да каго я іду пытацца “што мне рабіць”? У хвіліны ўціску і несправядлівасці ці памятаю пра крыж Хрыста, Яго ахвяру і прабачэнне ўсім? Ці маю адвагу сапраўды прабачыць?

Брат Вадзім Войцік OFMCap, Польшча

 

Мц 19, 3–12

ЕВАНГЕЛЛЕ

Мц 19, 3–12

Майсей з-за ўпартасці вашых сэрцаў дазволіў вам разводзіцца са сваімі жонкамі, аднак спачатку так не было 

+ Чытанне святога Евангелля паводле Мацвея.

У той час:

Падышлі да Езуса фарысеі і, выпрабоўваючы Яго, пыталіся: Ці дазволена чалавеку з усялякай прычыны разводзіцца з жонкаю сваёю? 

Ён сказаў ім у адказ: Хіба не чыталі вы, што Створца спачатку стварыў іх мужчынам і жанчынай. І сказаў: Таму пакіне мужчына бацьку і маці і злучыцца з жонкай сваёй, і абое стануць адным целам. Таму яны ўжо не двое, але адно цела. Таму няхай чалавек не раздзяляе таго, што злучыў Бог. 

Тады яны сказалі Яму: Чаму ж Майсей загадаў даць разводны  ліст і адпусціць яе.

Езус сказаў ім: Майсей з-за ўпартасці вашых сэрцаў дазволіў вам разводзіцца са сваімі жонкамі, аднак спачатку так не было. А Я кажу вам: Хто развядзецца з жонкаю сваёю не з-за распусты і ажэніцца з іншаю, той чужаложыць. 

Сказалі Яму вучні Ягоныя: Калі такія адносіны чалавека з жонкаю, то лепш не жаніцца.

Ён сказаў ім: Не ўсе могуць прыняць гэтае слова, але тыя, каму дадзена. Бо ёсць скапцы, якія нарадзіліся такімі з улоння маці; ёсць скапцы, якіх людзі спаклалі; і ёсць скапцы, якія самі зрабілі сябе скапцамі дзеля Валадарства Нябеснага. 

Хто можа прыняць гэта, няхай прымае.  

Гэта слова Пана.

catholic.by

“Прыміце слова Божае не як чалавечае слова, але, што ёсць на самой справе, як Божае слова” – так гучыць верш з акламацыі “Аллелюя” ў сённяшняй літургіі Слова. Ён падкрэслівае адну вельмі істотную праўду, што часта губляецца, як-бы вылятае са свядомасці падчас нашага ўдзелу ў Св. Імшы, а менавіта - што ў гэты момант прамаўляе, кіруе да нас словы не хто іншы, як сам Пан Бог.

У свеце, перапоўненым гукамі ды байтамі інфармацыі, сярод мітусьні і шуму ўважлівае слуханне з’яўляецца бясспрэчным выклікам. Так цяжка сёння пачаць сапраўды слухаць. Слухаць, каб пачуць, а не проста чарговы раз прапусціць нешта міма вушэй і сэрца. Трэба спыніцца. Зрабіць высілак. Стоп! Дзе я? Хто я? І Хто да мяне гаворыць?

Усё пачынаецца з прыняцця. Гэта азначае ўзяць, упусціць слова ў сябе. Мы развучыліся словам верыць, а тут трэба паверыць. І Слову, і Таму, хто кажа, бо гаворыць Бог! Гэтае Слова валодае зусім іншай вартасцю, вагой і сілай. Яно нашмат важнейшае і большае, скіраванае непасрэдна да мяне. Мы чакаем і прагнем гэтага Слова, у ім ёсць паўната любові, сэнсу і праўды. Толькі гэтае Слова можа нас ажывіць, прывесці да сустрэчы з сабой і з Богам. Але прымаць, разумець і  жыць Словам мы не здольныя самі па сабе. Нам з дапамогаю прыходзіць Святы Дух.

Як я слухаю Божае слова, асабліва падчас літургіі? Ці запрашаю Духа Святога? Ці стараюся разумець і перажываць слова Божае ў згодна з навучаннем Касцёла?

Брат Вадзім Войцік OFMCap, Польшча

 

Мц 19, 13–15

ЕВАНГЕЛЛЕ

Мц 19, 13–15

Не забараняйце дзецям прыходзіць да Мяне, бо такім належыць Валадарства Нябеснае 

+ Чытанне святога Евангелля паводле Мацвея.

У той час:

Прынеслі да Езуса дзяцей, каб Ён усклаў на іх рукі і памаліўся. Вучні ж папракалі іх. Але Езус сказаў: Пусціце дзяцей і не забараняйце ім прыходзіць да Мяне, бо такім належыць Валадарства Нябеснае. І, усклаўшы на іх рукі, пайшоў адтуль.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Евангеліст Мацвей змяшчае фрагмент пра Езуса і малых дзяцей у сярэдзіне дзевятнаццатага раздзелу, які распачынае апісанне Яго дзейнасці ў Юдэі па дарозе ў Ерузалем. Гаворка ідзе ўжо непасрэдна пра блізкасць і надыход Нябеснага Валадарства. Тут можна заўважыць унутраную сувязь, якая злучае дзьве важныя тэмы навучання Езуса і вядзе да высновы: каб увайсці ў Божае Валадарства, трэба імкнуцца быць як дзіця. Збаўца з пяшчотай прымае дзяцей, благаслаўляе і рашуча сцвярджае: “такім належыць Валадарства Божае”.

А што гэта азначае для нас сёння? Напэўна, не варта быць дзяцінным ці інфантыльным, зусім не ў гэтым рэч. Прыклад такіх паводзін дае нам сённяшні ўрывак Евангелля, у якім вучні негатыўна рэагуюць на тое, што да Езуса пачалі прыносіць дзяцей на малітву і ўскладанне рук. У тым, што Апосталы пачалі папракаць дзяцей і іх пабожных бацькоў, выяўляецца іх нясталасць, неразуменне сітуацыі, зайздрасць, страх, а нават эгаізм.

Вучыцца ж ад дзяцей Езус заахвочвае перад усім іх простай адкрытасці, спантаннасці і даверу. Быць як дзіця - азначае таксама быць чыстым, радасным, шчырым і звычайным, прымаць уласную абмежаванасць і слабасць, ускладаючы надзею на моц Бога. Без крывадушнасці прыходзіць да Яго па благаслаўленне, па дапамогу, па суцяшэнне. Упэўненасць дзіцяці, што яго любяць, не пакідае яго, таму яно заўсёды вяртаецца, бяжыць насустрач, шукае абдымкаў. Дзеці, што акружалі Езуса, не баяліся, хінуліся да Яго. Яны Былі ахопленыя любоўю.

Як я разумею выраз “быць як дзіця”, што гэта значыць для мяне? Ці я стараюся разважаць і рэалізаваць у жыцці словы Езуса: “калі не станеце як дзеці, не ўвойдзеце ў Валадарства Нябеснае”?

Брат Вадзім Войцік OFMCap, Польшча

 

Хлеб жывы, які сышоў з неба

ЕВАНГЕЛЛЕ

Ян 6, 51–58

Хлеб жывы, які сышоў з неба

+ Чытанне святога Евангелля паводле Яна.

У той час:

Езус сказаў народу: Я хлеб жывы, які сышоў з неба. Калі хто будзе есці хлеб гэты, будзе жыць вечна. А хлеб, які Я дам, гэта цела Маё дзеля жыцця свету.

Юдэі спрачаліся паміж сабою, кажучы: Як Ён можа даць нам есці сваё цела?

Езус сказаў ім: Сапраўды, сапраўды кажу вам: калі не будзеце есці цела Сына Чалавечага і піць крыві Ягонай, не будзеце мець у сабе жыцця. Хто есць Маё цела і п’е Маю кроў, мае жыццё вечнае, і Я ўваскрашу яго ў апошні дзень.

Бо цела Маё — праўдзівы спажытак, а кроў Мая — праўдзівы напой. Хто есць Маё цела і п’е Маю кроў, ува Мне ёсць, а Я — у ім.

Як паслаў Мяне жывы Айцец, і Я жыву Айцом, так і той, хто есць Мяне, будзе жыць Мною. Гэта той хлеб, які сышоў з неба, а не той, які елі айцы вашыя і памерлі. Хто есць хлеб гэты, будзе жыць навекі.

Гэта сказаў Ён у сінагозе, калі навучаў у Кафарнауме.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Божая мудрасць цяжка паддаецца апісанню з дапамогай слоў, бо яна неспасцігальная і прынцыпова іншая ў параўнанні з мудрасцю чалавечай. Аднак спрабуючы выразіць невыражальнае аўтар кнігі Прыпавесцяў Саламона прымяняе своеасаблівы літаратурны прыём – ён абстрактную для чалавека мудрасць Бога паказвае ў вобразе асобы гасціннай гаспадыні. Гэта напэўна досыць трапны вобраз, аднак усё роўна не поўны, і недастатак гэты можа дапоўніць толькі Евангелле, якое тут і цяпер спаўняецца.

Паміж алегорыяй пра мудрасць і запрашэннем Хрыста спажываць Яго Цела і піць Яго Кроў існуе непасрэдная сувязь, як паміж прадвяшчэннем і спаўненнем. Там “мудрасць збудавала дом свой і вычасала сем калонаў яго”, а тут Хрыстус будуе свой Касцёл і падтрымлівае Яго жыццё даючы свае Святыя Сакрамэнты. Там мудрасць запрасіла неразумнага прыйсці і есці прыгатаваныя хлеб, мяса і віно, якое змяшала, а тут Хрыстос дае Сябе, уцелаўлёнага ў Эўхарыстыі. Абстрактнае становіцца рэальным, невыражальная Божая мудрасць аб'яўляецца ўжо не алегорыяй, а жывой асобай Хрыста. Між іншым дзеля гэтага “Слова сталася целам” - каб аб’явіць тое, што словамі выразіць не магчыма. (гл. Ян 1,14)

Вобраз дому мудрасці і прыгатаванай гасціны раней не быў дастаткова зразумелы, пакуль не аб’явіўся Хрыстовы Касцёл і Эўхарыстыя. Але можа таксама вобраз Касцёла і Эўхарыстыі мы цяпер яшчэ не дастаткова разумеем? Каштоўнасць Святых Таямніцаў, ў якіх удзельнічаем “сёння” напэўна канчаткова адкрыеецца толькі  “заўтра”, калі ўбачым тое, што яны прадвяшчалі (Ап 19,7нн).

Колькі ўва мне руплівасці каб заўважыць мудрасць ў Богу? Наколькі моцна я зацікаўлены ў тым, каб чэрпаць з гэтай мудрасці? Дзе я сёння знаходжуся, бліжэй да дурной самаўпэўненасці бязбожнікаў ці бліжэй да мудрасці жыцця ў Богу? Ці заўсёды памятаю падчас Эўхарыстыі, ў якой вялікай справе ўдзельнічаю?

Брат Андрэй Квяцінскі OFMCap, Літва

скарб у нябёсах

ЕВАНГЕЛЛЕ

Мц 19, 16–22

Калі хочаш быць дасканалым, прадай маёмасць сваю і здабудзеш скарб у нябёсах

+ Чытанне святога Евангелля паводле Мацвея. 

У той час:

Да Езуса падышоў адзін чалавек і сказаў: Настаўнік, што добрага зрабіць мне, каб мець жыццё вечнае?

Ён адказаў яму: Чаму пытаешся ў мяне пра дабро? Адзін ёсць Добры! Калі хочаш увайсці ў жыццё вечнае, захоўвай запаведзі. Той кажа Яму: Якія? Езус адказаў: Не забівай, не чужалож, не крадзі, не сведчы фальшыва, шануй бацьку і маці, любі бліжняга свайго, як самога сябе. 

Юнак кажа Яму: Усё гэта я захоўваў, чаго яшчэ нестае мне? Езус кажа яму: Калі хочаш быць дасканалым, ідзі, прадай маёмасць сваю і раздай бедным, і здабудзеш скарб у нябёсах; і прыходзь ісці за Мною. 

Пачуўшы сказанае, юнак адышоў засмучаны, бо меў вялікую маёмасць.

Гэта слова Пана.

catholic.by

У часы Эзэхіэля жалоба пасля страты блізкага чалавека звычайна суправаджалася доўгім плачам і галашэннем. Той, хто аплакваў памерлага здымаў накрыццё галавы, асыпаў яе попелам і пылам, хадзіў бясяком а твар закрываў далонямі. У доме, дзе нядаўна памёр чалавек не гатавалі ежу, а елі тое, што прыносілі жалобнікі - сваякі або суседзі, якія спачувалі горотнаму чалавеку. Гэта былі вельмі разбудаваныя рытуалы, якія патрабавалі мноства духоўных і псіхічных высілкаў, а таксама засяроджання і часу.

Аднак Бог дае Эзэхіэлю дзіўнае даручэнне, якое потым будзе датычыць усяго народу – адмовіцца ад рытуалаў жалобы. Больш таго, калі падобны лёс напаткае ўвесь народ (яны старацяць Святыню і супакой на іхняй зямлі), Бог таксама загадае не галасіць па страце. Такім чынам Бог перакіроўвае ўвагу Езэхіэля і народу ад страты да набытку. Набытак жа апісваецца такімі словамі: “Калі гэта здарыцца, спазнаеце, што Я — Пан Бог”. Пазнаць Бога, Яго любоў і апеку - гэта тая каштоўнасць, ідучы за якой, не варта затрымлівацца над стратамі, якіх і так не вернеш.

Падобную прапанову заможнаму юнаку дае і Езус. Ён заклікае яго пазбыцца таго, што абцяжарвае, а можа нават і стрымлівае ад сур’ёзнага рашэння пайсці наперад, за найвышэйшай Каштоўнасцю. Сумна, што чалавек гэты так і не здолеў адарваць сваю ўвагу ад скарбаў, якія і так ужо пачынае губляць. Ён засмучаны вярнуўся да сваёй маёмасці, якой валодае толькі да часу пакуль жыве на зямлі.

Ці былыя страты або настальгія не засланяюць мне Бога, Які “адзін ёсць Добры”? Ці хапае ў мяне адвагі адпусціць каштоўнае, дзеля здабыцця найкаштоўнешага?

Брат Андрэй Квяцінскі OFMCap, Літва