браты капуцыны

Мц 25, 1-13

Якія былі падрыхтаваныя, увайшлі з ім на вяселле

У той час:

Езус расказаў сваім вучням такую прыпавесць: Валадарства Нябеснае будзе падобнае да дзесяці паннаў, якія, узяўшы свае светачы, выйшлі насустрач жаніху. Пяць з іх было неразумных, а пяць — мудрых. Неразумныя, узяўшы свае светачы, не ўзялі з сабою алею. Мудрыя ж разам са светачамі сваімі ўзялі алей у пасудзіны свае. Калі жаніх спазняўся, то задрамалі ўсе і паснулі. 

Але сярод ночы ўзняўся крык: Вось жаніх, выходзьце яму насустрач. Тады ўсталі ўсе панны гэтыя і прывялі ў парадак светачы свае. Неразумныя ж сказалі мудрым: Дайце нам вашага алею, бо нашыя светачы гаснуць. А мудрыя адказалі: Каб хапіла і вам, і нам, пайдзіце лепш да тых, хто прадае, і купіце сабе. 

Калі ж пайшлі яны купляць, прыйшоў жаніх і тыя, якія былі падрыхтаваныя, увайшлі з ім на вяселле, і зачыніліся дзверы. Пасля прыходзяць і астатнія панны ды кажуць: Пане, пане, адчыні нам. Ён жа сказаў ім у адказ: Сапраўды кажу вам: не ведаю вас. 

Таму чувайце, бо не ведаеце ні дня, ні гадзіны.

catholic.by 

У Святым Пісанні часта ідзе гаворка пра мудрасць і дурноту. Мудрасць – гэта выбар Бога і пражыванне свайго жыцця, якое бярэ пад увагу Яго прысутнасць, лічыцца з Яго словам. Дурнота ж – гэта адварот ад Бога і будаванне дому свайго жыцця не на грунтоўным фундаменце Яго любові і закону, а на пяску іншых вартасцяў. Мудрасць – гэта распазнаванне часу, калі Бог наведвае і гатоўнасць на прыйсце Пана, бо Ён жа прыйдзе паўторна. Дурнота – гэта страта часу на іншыя справы, няўменне засяродзіцца на тым, што найважнейшае. Дурны чалавек – гэта той хто размінуўся з Богам. Таму прыпавесць пра паннаў са светачамі добра ілюструе такое разуменне мудрасці і дурноты.

Мудрыя панны, тыя, якія забяспечыліся алеем для светачаў, гатовыя на чуванне. Ведалі яны, што мэта іх чакання – гэта выйсці насустрач жаніху і ўвайсці на вяселле. Змаглі прыгатавацца на гэта і цярпліва чакалі пакуль прыйдзе жаніх. Неразумныя ж панны, а дакладней, дурныя, таксама ведалі да якой важнай справы павінны былі падрыхтавацца, але былі настолькі неразважлівыя, што занядбалі тое, што было іх абавязкам. З-за сваёй неразважлівасці і ляноты згубілі шанец увайсці на вяселле. Гэтую прыпавесць Пан Езус завяршае словамі: “Таму чувайце, бо не ведаеце ні дня, ні гадзіны”. Гэта сур’ёзная перасцярога, каб не занядбоўваць тое, што найбольш істотна ў нашым жыцці. Наша жыццё накіравана на тое, каб сустрэць Хрыста Збаўцу і каб прайшоўшы праз браму смерці, увайсці ў радасць нашага Пана. Таму варта пражыць так, каб не згубіць тое, што найважнейшае.

Ці ўсведамляю сабе канчатковую сустрэчу з Хрыстом як найважнейшую мэту майго жыцця? Ці не падвяргаю небяспецы гэтую мэту з-за ляноты, легкадумнасці або дурноты кепскіх жыццёвых выбараў? Ці прагну з любоўю ўвайсці ў радасць свайго Пана?

Брат Анджэй Кейза OFMCap, Польшча

Знайшлі памылку? Вылучыце яе і націсніце «Ctrl + Enter».