Евангелля паводле Мацвея

ЕВАНГЕЛЛЕ

Мц 14, 1–12

Ірад паслаў адсячы галаву Яну

+ Чытанне святога Евангелля паводле Мацвея.

У той час:

Тэтрарх Ірад пачуў пагалоску пра Езуса і сказаў слугам сваім: Гэта Ян Хрысціцель. Ён уваскрос з мёртвых, і пагэтаму цуды здзяйсняюцца ім.

Ірад жа схапіў Яна, зняволіў яго і кінуў у вязніцу з-за Ірадыяды, жонкі ягонага брата Філіпа. Бо Ян казаў яму: Не дазволена табе мець яе. І хацеў забіць яго, але баяўся народа, які лічыў яго прарокам.

Калі былі народзіны Ірада, дачка Ірадыяды танцавала перад сабранымі і спадабалася Іраду. Таму ён клятваю паабяцаў даць ёй усё, чаго толькі папросіць. І яна, падвучаная сваёю маці, сказала: Дай мне галаву Яна Хрысціцеля на місе. Кароль засмуціўся, але дзеля клятвы і тых, хто быў з ім за сталом, загадаў даць. І паслаў у вязніцу адсячы галаву Яну. І прынеслі галаву яго на місе, і далі дзяўчыне, а яна занесла сваёй маці.

Тады ягоныя вучні прыйшлі, забралі цела і пахавалі яго. Потым пайшлі расказаць Езусу.  

Гэта слова Пана.

catholic.by

Ірад, відаць сапраўды перажываў з-за забойства Яна Хрысціцеля. Магчыма, твар забітага пераследаваў яго да такой ступені, што Ян мроіўся яму нават ў Езусе, пра якога нядаўна як раз пачуў ад іншых. Далей Евангеліст Мацвей распавядае як дайшло да гэтых мучэнняў. Ірад паддаўся акалічнасцям і паступіў насуперак уласнаму сумленню. З аднаго боку Ян быў нязручны яму самому, бо набіраў папулярнасць сярод людзей. А гэта пагражала стратай улады. З іншага боку Ян Хрысціцель моцна раздражняў Ірадыяду, якая баялася страціць свайго новага мужа. Такім чынам у Ірад перасёк у сваім сэрцы чарговы рубеж, які вядзе да духоўнай згубы.

На гэтым фоне прыходзіць Хрыстос, у якім спаўняецца прароцтва: “Пан намасціў мяне, каб перавязваць раны зламаных сэрцаў” (пар. Іс 61, 1). Ірад, нажаль не выкарыстаў міласэрнасці Хрыста, хоць і мог яшчэ навярнуцца і быць аздароўленым са свайго граху. Але для нас, якія таксама часамі ламаем уласнае сумленне пад націскам акалічнасцяў, гэта Добрая Навіна – Хрыстос лечыць сумленні яшчэ мацней чым Ян Хрысціцель.

Ці не ігнарую я сігналы свайго сумлення перад або пасля граху? Калі такое здараецца, то наколькі часта? Як рэагую на папрокі сумлення пасля граху, роспаччу ці пакаянем? Ці заклікаю на дапамогу Божую Міласэрнасць?

Брат Андрэй Квяцінскі OFMCap, Літва.

Знайшлі памылку? Вылучыце яе і націсніце «Ctrl + Enter».