Евангелля паводле Мацвея

ЕВАНГЕЛЛЕ

Мц 13, 44–46

Прадае ўсё, што мае, і купляе гэтае поле 

+ Чытанне святога Евангелля паводле Мацвея.

У той час:

Езус сказаў народу: Валадарства Нябеснае падобнае да скарбу, схаванага ў полі, які знайшоў чалавек і ўтаіў. У радасці ад гэтага ён ідзе і прадае ўсё, што мае, і купляе гэтае поле. 

Яшчэ Валадарства Нябеснае падобнае да купца, які шукае прыгожых пярлін. Знайшоўшы адну каштоўную пярліну, ён ідзе і прадае ўсё, што мае, і купляе яе. 

Гэта слова Пана.

catholic.by

Часамі здзіўляе тое, як эксперты ацэньваюць рэчы, ў якіх па-сапраўднаму разбіраюцца. Яны часта бачаць каштоўнасць там, дзе звычайны чалавек яе не бачыць. І наадварот, тое, што для многіх выглядае бліскучым і каштоўным вырабам, прафесіянал можа назваць усяго толькі спрытнай падробкай. Забаўна часамі гучаць таксама выказванні чалавека пра рэчы, ў якіх ён на самой справе зусім не разбіраецца.

Людзі, пра якіх сёння гаворыць Хрыстос з’яўляюцца свайго роду экспертамі ў сваіх галінах дзейнасці. Веды і вопыт дазваляе ім бачыць вартасці поля і пярліны выстаўленых на продаж. А гэтае бачанне, у сваю чаргу матывуе іх на тое, што яны гатовыя нават усё страціць, каб толькі завалодаць яшчэ большай каштоўнасцю.

Дыялог хрысціян са светам пра каштоўнасць Хрыста і Ягонага вучэння таксама часта гучыць як спрэчка паміж экспертам і прафанам. Гэтыя спрэчкі адбываюцца на самых розных плоскасцях, між іншымі – этыка, сям’я, жыццё вечнае, каштоўнасць чалавечай асобы, любоў, матэрыяльныя і духоўныя каштоўнасці, прырода і экалогія. Свет цэніць яскравыя падробкі і адмаўляецца ад сапраўднага Скарбу.

Трэба аднак памятаць, што экспертамі не нараджаюцца, імі становяцца. Таму Хрыстос перадае сваім вучням праўду, пазнанне якой дазваляе чалавеку навучыцца аб’ектыўна ацэньваць Бога, самога сябе і навакольны свет.

Ці не ацэньваю я рэчаіснасць занадта павярхоўна? Ці не марную я свой час, здароўе і таленты на праекты, якія зусім не маюць вечнай каштоўнасці?

Брат Андрэй Квяцінскі OFMCap, Літва.

Евангелля паводле Мацвея

ЕВАНГЕЛЛЕ

Мц 13, 47–53

Добрае сабралі ў посуд, а благое выкінулі вон

+ Чытанне святога Евангелля паводле Мацвея.

У той час:

Езус сказаў народу: Валадарства Нябеснае падобнае таксама да нерата, закінутага ў мора, што збірае рыбу ўсялякага кшталту. Калі ён напоўніўся, яго выцягнулі на бераг і, сеўшы, добрае сабралі ў посуд, а благое выкінулі вон. 

Так будзе пры сканчэнні свету: выйдуць Анёлы, і аддзеляць ад праведнікаў благіх, і кінуць іх у вогненную печ. Там будзе плач і скрыгатанне зубоў. 

Езус спытаўся ў іх: Ці зразумелі вы ўсё гэта? Яны адказалі Яму: Так. Ён жа сказаў ім: Вось чаму ўсялякі кніжнік, навучаны пра Валадарства Нябеснае, падобны да гаспадара, які выносіць са скарбніцы сваёй новае і старое.

Закончыўшы гэтыя прыпавесці, Езус пайшоў адтуль.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Езус утварае свой Касцёл з вельмі розных людзей. Так было на пачатку, і так застаецца дагэтуль. Тут ёсць юдэй і грэк, свабодны і раб, грэшнік і праведнік. Але час ад часу прыходзіць спакуса, каб людзей якіхсьці катэгорый выключаць з супольнасці, бо адзін праблемны, іншы дражніць або задае нязручныя пытанні. Але ж Касцёл перастае быць Касцёлам, калі прыналежыць да яго могуць толькі людзі акрэсленых катэгорый. Хрыстос нікога не хоча выключаць, таму сваё Валадарства параўноўвае да рыбацкай сеткі, якая з марскіх глыбіняў выцягвае рыбу ўсякага кшталту. Так і Касцёл у гэтым свеце – нікога не павінен выключаць такім чынам, што напрыклад людзі з пэўнымі палітычнымі поглядамі, нацыянальнасцю, сексуальнай арыентацыяй ці родам заняткаў не прымаюцца. З прорвы няволі граху Бог хоча выцягнуць кожнае сваё дзіця, не залежна ад яго цяперашняга становішча.

Іншае пытанне, наколькі мы для сябе і для іншых здолеем выкарыстаць гэтую адкрытасць Бога і Касцёла, як будзем супрацоўнічаць з Божай любоўю? Цяпер яшчэ рана ацэньваць, хто на самой справе акажацца праведнікам, а хто благім. Гэта напрыканцы свету стане ўсё адназначна зразумела і застануцца толькі праведнікі.

Ці не паддаюся я спакусе выключэння кагосці з братоў з Касцёла? Ці не асуджаю каго-небудзь заўчасна? Ці ёсць ў маім сэрцы прагненне збаўлення для любога грэшніка?

Брат Андрэй Квяцінскі OFMCap, Літва.

Евангелля паводле Мацвея

ЕВАНГЕЛЛЕ

Мц 13, 54–58

Ці не сын Ён цесляра? Адкуль жа ў Яго ўсё гэта? 

+ Чытанне святога Евангелля паводле Мацвея.

У той час:

Езус прыйшоў на сваю бацькаўшчыну і вучыў іх у сінагозе іхняй, так што яны здзіўляліся і казалі: Адкуль у Яго гэтая мудрасць і моц? Ці не сын Ён цесляра, ці не Ягоную Маці завуць Марыя, а братоў Ягоных Якуб і Юзаф, Сымон і Юда? І сёстры Яго ці не ўсе сярод нас? Адкуль жа ў Яго ўсё гэта? І сумняваліся ў Ім. 

А Езус сказаў ім: Не бывае прарока без пашаны, хіба толькі на бацькаўшчыне сваёй і ў доме сваім. І не ўчыніў там шмат цудаў з-за нявер’я іхняга. 

Гэта слова Пана.

catholic.by

Хрысціянства ў старажытнасці сутыкнулася з ерассю гнастыцызму, якая між іншым сцвярджала, што Езус з’яўляецца сапраўдным Богам, аднак чалавечнасць Ягоная ілюзорная. Маўляў, немагчыма спалучыць ў адной асобе Божае з чалавечым. Таксама і жыхары Назарэту як ніхто іншы ведалі, што Езус сапраўдны чалавек, які рос у канкрэтнай чалавечай сям’і. Для іх жа было відавочна, што быць чалавекам – азначае быць крохкім і смяротным. З іншага боку вядома было і тое, што гэты крохкі чалавек здзяйсняе Божыя справы. Паколькі меркавалася, што спалучыць адно з другім немагчыма, т9о назарэцяне так і не здолелі спасцігнуць, што маюць дачыненне з Богам.

Для сучаснага чалавека таксама застаецца цяжкасцю той факт, што Бог можа аб’явіцца ў чалавечай крохкасці, што Бог не пагарджае чалавечым убоствам і менавіта ў гэтае месца прыходзіць, каб яго ўзбагаціць. Езус з любові да людзей стаў сапраўдным чалавекам, і з Любові да людзей застаецца сапраўдным Богам.

Ці не бунтуюся я на тыя эпізоды майго жыцця, дзе Бог аб’яўляецца нібыта слабы і бездапаможны як чалавек? Ці прымаю я чалавечнасць Божага Сына? Ці веру я, што Бог не губляе сваёй усемагутнасці нават апынуўшыся разам са мной на дне майго чалавечага ўбоства?

Брат Андрэй Квяцінскі OFMCap, Літва

Евангелля паводле Мацвея

ЕВАНГЕЛЛЕ

Мц 14, 1–12

Ірад паслаў адсячы галаву Яну

+ Чытанне святога Евангелля паводле Мацвея.

У той час:

Тэтрарх Ірад пачуў пагалоску пра Езуса і сказаў слугам сваім: Гэта Ян Хрысціцель. Ён уваскрос з мёртвых, і пагэтаму цуды здзяйсняюцца ім.

Ірад жа схапіў Яна, зняволіў яго і кінуў у вязніцу з-за Ірадыяды, жонкі ягонага брата Філіпа. Бо Ян казаў яму: Не дазволена табе мець яе. І хацеў забіць яго, але баяўся народа, які лічыў яго прарокам.

Калі былі народзіны Ірада, дачка Ірадыяды танцавала перад сабранымі і спадабалася Іраду. Таму ён клятваю паабяцаў даць ёй усё, чаго толькі папросіць. І яна, падвучаная сваёю маці, сказала: Дай мне галаву Яна Хрысціцеля на місе. Кароль засмуціўся, але дзеля клятвы і тых, хто быў з ім за сталом, загадаў даць. І паслаў у вязніцу адсячы галаву Яну. І прынеслі галаву яго на місе, і далі дзяўчыне, а яна занесла сваёй маці.

Тады ягоныя вучні прыйшлі, забралі цела і пахавалі яго. Потым пайшлі расказаць Езусу.  

Гэта слова Пана.

catholic.by

Ірад, відаць сапраўды перажываў з-за забойства Яна Хрысціцеля. Магчыма, твар забітага пераследаваў яго да такой ступені, што Ян мроіўся яму нават ў Езусе, пра якога нядаўна як раз пачуў ад іншых. Далей Евангеліст Мацвей распавядае як дайшло да гэтых мучэнняў. Ірад паддаўся акалічнасцям і паступіў насуперак уласнаму сумленню. З аднаго боку Ян быў нязручны яму самому, бо набіраў папулярнасць сярод людзей. А гэта пагражала стратай улады. З іншага боку Ян Хрысціцель моцна раздражняў Ірадыяду, якая баялася страціць свайго новага мужа. Такім чынам у Ірад перасёк у сваім сэрцы чарговы рубеж, які вядзе да духоўнай згубы.

На гэтым фоне прыходзіць Хрыстос, у якім спаўняецца прароцтва: “Пан намасціў мяне, каб перавязваць раны зламаных сэрцаў” (пар. Іс 61, 1). Ірад, нажаль не выкарыстаў міласэрнасці Хрыста, хоць і мог яшчэ навярнуцца і быць аздароўленым са свайго граху. Але для нас, якія таксама часамі ламаем уласнае сумленне пад націскам акалічнасцяў, гэта Добрая Навіна – Хрыстос лечыць сумленні яшчэ мацней чым Ян Хрысціцель.

Ці не ігнарую я сігналы свайго сумлення перад або пасля граху? Калі такое здараецца, то наколькі часта? Як рэагую на папрокі сумлення пасля граху, роспаччу ці пакаянем? Ці заклікаю на дапамогу Божую Міласэрнасць?

Брат Андрэй Квяцінскі OFMCap, Літва.

 не будзе галодны

ЕВАНГЕЛЛЕ

Ян 6, 24–35

Хто да Мяне прыходзіць, не будзе галодны, і хто верыць у Мяне, ніколі не будзе прагнуць

+ Чытанне святога Евангелля паводле Яна.

У той час:

Калі людзі ўбачылі, што тут няма ні Езуса, ні Ягоных вучняў, селі ў чаўны і прыплылі ў Кафарнаум, шукаючы Езуса. Калі ж знайшлі Яго на другім беразе мора, сказалі Яму: Раббі, калі Ты прыбыў сюды?

Езус адказаў ім: Сапраўды, сапраўды кажу вам: шукаеце Мяне не таму, што бачылі цуды, а таму, што з’елі хлеб і насыціліся. Клапаціцеся не пра ежу, якая гіне, але пра ежу, што застаецца на жыццё вечнае, якую дасць вам Сын Чалавечы, бо Яго пазначыў Бог Айцец. 

А яны сказалі Яму: Што нам рабіць, каб выконваць справы Божыя?

Езус адказаў ім: У тым справа Божая, каб вы верылі ў таго, каго Ён паслаў.

Народ сказаў Езусу: Які ж Ты зробіш цуд, каб мы ўбачылі і паверылі Табе? Што ўчыніш? Айцы нашыя елі манну ў пустыні, як напісана: Хлеб з неба даў ім есці.

Езус адказаў ім: Сапраўды, сапраўды кажу вам: не Майсей даў вам хлеб з неба, але Айцец Мой дае вам сапраўдны хлеб з неба. Бо хлеб Божы ёсць той, які сыходзіць з неба і дае жыццё свету.

Тады сказалі Яму: Пане, давай нам заўсёды такі хлеб.

Езус адказаў ім: Я ёсць хлеб жыцця; хто да Мяне прыходзіць, не будзе галодны, і хто верыць у Мяне, ніколі не будзе прагнуць.

Гэта слова Пана.

catholic.by 

Чытаючы Евангелле паводле св. Яна варта заўсёды памятаць, што яго змест неверагодна скандэнсаваны. Не вядзе ён простую апавядальную лінію, а ўкладае свой пасыл пра таямніцу Хрыста такім чынам, што гэта выводзіць нас далей, адсланяе штосьці глыбешае, паказвае ў Хрысце тое, што ў Ім боскае. Падобным стылем Ян гаворыць і пра шлях вучняў Езуса, пра нашае пакліканне і місію.

У цэнтры сённяшняй літургіі слова знаходзіцца Езус, які дае свету жыццё: сапраўдны Хлеб, які сыходзіць з неба і заспакойвае не цялесны голад, а голад душы. Гэта голад сэрца, якое хоча жыць жыццём, якое не заканчваецца тут, на зямлі, а трывае вечна. На пачатку шостага раздзелу апісваецца цудоўнае размнажэнне хлеба і рыбы, якімі Пан Езус накарміў натоўп сваіх слухачоў. Цяпер жа, калі людзі заўважылі, наколькі вялікі цуд Ён здзейсніў, шукаюць Яго, бо сутыкнуліся з чымсьці неверагодным. Вельмі цікавы дыялог адбываецца паміж Панам Езусам і людзьмі з натоўпу.

  • Шукаеце мяне не таму, што бачылі цуды, а таму, што з’елі хлеб і насыціліся. Клапаціцеся не пра ежу, якая гіне, але пра ежу, што застаецца на жыццё вечнае, якую дасць вам Сын Чалавечы.
  • Што ж нам рабіць, каб выконваць справы Божыя?
  • У тым справа Божая, каб вы верылі ў таго, каго Ён паслаў. Айцец Мой дае вам сапраўдны хлеб з неба. Бо хлеб Божы ёсць той, які сыходзіць з неба і дае жыццё свету. Я ЁСЦЬ ХЛЕБ ЖЫЦЦЯ; хто да Мяне прыходзіць, не будзе галодны, і хто верыць у Мяне, ніколі не будзе прагнуць.

Чалавек, які шчырым сэрцам шукае чагосьці больш, чым тое, што звычайнае і штодзённае, нават калі робіць гэта няўмела, у Езусе знойдзе адказ на сваё прагненне жыцця вечнага. У нас ёсць да Яго доступ у веры і праз сакрамэнт, асабліва сакрамэнт Эўхарыстыі. Гэта ў Эўхарыстыччным Хлебе, Хрыстовым жывым і сапраўдным Целе пакінутым для нас на алтары насычаем голад душы. Калісьці, у вечнасці, гэты нябесны Задатак, які прымаем зараз, дасць нам паўнату жыцця навекі.

Пра што ў сваім жыцці найбольш клапачуся? Ці шукаю таго, што вядзе да жыцця вечнага? Як веру ў Хрыста, якога Нябесны Айцец паслаў ў свет дзеля майго збаўлення? Ці рэгулярна прымаю ў сваё сэрца Езуса – ХЛЕБ ЖЫЦЦЯ, які ўжо тут, на зямлі з’яўляецца пачаткам жыцця вечнага?

Брат Анджэй Кейза OFMCap, Польшча