Чытанне святога Евангелля паводле Марка

ЕВАНГЕЛЛЕ

Мк 5, 21–24. 35b–43

Дзяўчына, табе кажу, устань!

Чытанне святога Евангелля паводле Марка.

У той час:

Калі Езус ізноў пераправіўся ў чаўне на другі бераг, сабралася да Яго мноства народу. А быў Ён каля мора. І вось прыходзіць адзін з кіраўнікоў сінагогі па імені Яір і, убачыўшы Яго, падае да Ягоных ног і моцна просіць Яго, кажучы: Дачушка мая памірае, прыйдзі, ускладзі на яе рукі, каб яна выздаравела і жыла. І пайшоў з ім Езус. А вялікі натоўп ішоў за Ім, і ціснуліся да Яго.

І прыходзяць ад кіраўніка сінагогі і кажуць: Дачка твая памерла, чаго ты яшчэ турбуеш Настаўніка? Але Езус, пачуўшы сказаныя словы, кажа кіраўніку сінагогі: Не бойся, толькі вер! І не дазволіў нікому ісці за сабою, апрача Пятра, Якуба і Яна, брата Якуба. І прыходзіць у дом кіраўніка сінагогі. І бачыць Ён мітусню, плач і вялікае галашэнне. І, увайшоўшы, кажа ім: Чаго мітусіцеся і плачаце, дзіцё не памерла, але спіць. І смяяліся з Яго. Але Ён, выгнаўшы ўсіх, бярэ з сабою бацьку і маці дзіцяці і тых, хто быў з імі, і ўваходзіць туды, дзе было дзіцё. І, узяўшы дзіцё за руку, кажа ёй: Таліта, кум! — што значыць: дзяўчынка, табе кажу, устань! І адразу ж устала дзяўчынка і пачала хадзіць. А было ёй дванаццаць гадоў. І замерлі ў вялікім здзіўленні. А Ён сурова загадаў ім, каб ніхто пра гэта не ведаў, і сказаў, каб далі ёй есці.

Гэта слова Пана.

catholic.by

 

Ці бывае такое, каб Бог не выслухаў чыіх-небудзь шчырых, поўных любові малітваў? Хтосьці, напрыклад, пакорна моліць аб здароўі для блізкага чалавека, а той усё ж такі памірае. Здаецца, што ўсе шансы страчаны. Прыходзіць спакуса накшталт: “Дачка твая памерла, чаго ты яшчэ турбуеш Настаўніка?” Чыста па-чалавечы, складаецца ўражанне нібыта Бог не пачуў просьбу, або яшчэ горш - пачуў, але не выканаў. Можна ж было хутчэй аздаравіць гэтае дзіця, з адлегласці, пакуль яшчэ жыло… Адказ Езуса на падобны боль гучыць: “Не бойся, толькі вер!” Гэта азначае, што для Бога нават смерць - не перашкода.

У выпадку Яіра, Хрыстос выканаў просьбу амаль што так, як той прасіў Яго – вярнуў дачушку да ранейшага жыцця. Аднак гэта не адзіны магчымы варыянт. Нашыя просьбы Бог можа споўніць не так, як Яго просім, а нашмат лепш. Ён можа нават замест часовага жыцця даць жыццё яшчэ паўнейшае, вечнае. Вядома, гэта цяжкі шлях праведнага Ёва, які нават калі страціў ўсё, Бога не страціў і ўсё роўна не перастаў благаславіць Яго (Ёў 1, 20-22).

Пакуль што складана бывае давяраць Езусу ажно так, але магчыма прыйдзе час, калі ўбачым сваё жыццё як быццам з вышні. Тады стане зразумела – Бог выбраў найлепшы варыянт і зрабіў ўсё лепш, чым можна было ўявіць.

Ці не затаіў я крыўду на Бога за “невыкананыя” просьбы? Ці застаюся з Богам, нават калі не атрымаў дакладна тое, што хацеў? Ці давяраюся я мудрасці Божага Провіду?

Брат Андрэй Квяцінскі OFMCap, Літва

Адкуль мне гэта, што Маці Пана майго прыйшла да мяне

ЕВАНГЕЛЛЕ

Лк 1, 39–56

Адкуль мне гэта, што Маці Пана майго прыйшла да мяне

+ Чытанне святога Евангелля паводле Лукі.

Сабраўшыся, Марыя ў тыя дні паспяшыла ў горную краіну, у горад Юды. І ўвайшла ў дом Захарыі, і прывітала Альжбету. 

Калі Альжбета пачула прывітанне Марыі, узварухнулася дзіцятка ва ўлонні яе, і напоўнілася Альжбета Духам Святым. І ўсклікнула моцным голасам, і сказала: Благаславёная Ты між жанчынамі і благаславёны плод улоння Твайго! І адкуль мне гэта, што Маці Пана майго прыйшла да мяне? Бо калі голас прывітання Твайго  загучаў у вушах маіх, узварухнулася ад радасці дзіцятка ва ўлонні маім. І шчаслівая тая, якая паверыла, што споўніцца сказанае Ёй Панам.

У тыя дні сказала Марыя:
Велічае душа мая Пана, 
і ўзрадаваўся дух мой у Богу, маім Збаўцы.
Бо ўзглянуў Бог на пакору сваёй слугі, 
і цяпер благаслаўляць мяне будуць усе пакаленні.
Бо вялікае ўчыніў мне Усемагутны, 
а імя Яго святое.
І міласэрнасць Яго з пакалення ў пакаленне 
над тымі, хто Яго баіцца.
Паказаў моц сваёй правіцы,
рассеяў тых, хто пыхлівыя сэрцам.
Скінуў магутных з трону 
і ўзвысіў пакорных.
Дабром галодных насыціў, 
а багатых ні з чым адправіў.
Прыняў свайго слугу Ізраэля, 
памятаючы пра сваю міласэрнасць,    
як абяцаў бацькам нашым, 
Абрагаму і яго патомству навекі.
І прабыла Марыя ў Альжбеты каля трох месяцаў, і вярнулася ў дом свой.

Гэта слова Пана.

 

catholic.by 

Найсвяцейшая Дзева, выпрасі нам любоў да Крыжа, каб мы ўдзельнічалі ў муках і пакутах Езуса. Ты першая рупліва выканала Евангелле, Ты зрабіла гэта раней, чым яно было запісана. Выпрасі нам гэтую ласку, каб мы заўсёды былі блізка з Госпадам. Марыя, выпрасі нам і такую ласку ў свайго Сына, каб мы маглі ўладкаваць усё наша жыццё паводле прагненняў Божага Сэрца, каб мы маглі ўсё наша ўнутранае жыццё скласці ў Ім. Найдаражэйшая Маці, учыні, каб мы так сцісла паядналіся з Езусам, што ніякая моц і ніякая рэч гэтага марнага свету не здолее нас адлучыць ад Яго. Марыя, учыні, каб мы заўсёды былі блізка да гэтай бязмежнай Любові – Езуса, каб мы заўсёды былі сынамі Божымі сярод гэтага свету. Ты, якая прыйшла на гэты свет без ніводнай заганы, выпрасі нам у свайго Сына гэтую ласку, каб мы маглі без ніякай віны адыйсці з гэтага свету і каб былі ўведзены ў славу Валадарства Айца, Сына і Духа Святога ў супольнасць адкупленых, Анёлаў і Святых. Амэн.

Святы Піо з П’етрэльчыно OFMCap

Пан мой і Бог мой!

ЕВАНГЕЛЛЕ

Ян 20, 24–29

Пан мой і Бог мой!

+ Чытанне cвятога Евангелля паводле Яна.

Тамаш, адзін з Дванаццаці, называны Блізня, не быў з імі, калі прыйшоў Езус. Іншыя вучні казалі Яму: Мы бачылі Пана. Але ён сказаў ім: Калі не ўбачу на руках Яго ранаў ад цвікоў і не ўкладу пальца свайго ў раны ад цвікоў, і не ўкладу рукі сваёй у бок Яго, не паверу.

І праз восем дзён зноў былі ў доме вучні Ягоныя і Тамаш з імі. Хоць дзверы былі замкнёныя, прыйшоў Езус, стаў пасярэдзіне і сказаў: Спакой вам! Потым кажа Тамашу: Дай сюды палец твой і паглядзі на рукі Мае; дай руку тваю і ўкладзі ў бок Мой; і не будзь няверуючым, але веруючым. Тамаш, адказваючы, сказаў Яму: Пан мой і Бог мой! Езус кажа яму: Ты паверыў, Тамаш, таму што ўбачыў Мяне. Шчаслівыя тыя, хто не бачыў, а паверыў.

Гэта слова Пана.

catholic.by 

Для тых хрысціян, вера якіх ужо неяк сфарміравалася ў пэўную сістэму перакананняў, вызначыла перспектывы надзей і кірункі імкненняў, прыходзіць час ад часу жахлівы вопыт сумнення. Гэта імгненні або нават перыяды пачуцця пагрозы, што гэты мой ўтульны свет веры можа акзацца ілюзіяй. Але падобным чынам як вера чалавека веруючага можа падвергнуцца націску сумнення, так і нявера чалавека няверуючага часамі хістаецца пад націскам веры – “а што, калі Бог усё ж такі існуе?” (паводле: Ё. Рацынгер. “Уводзіны ў хрысціянства”)

Бывае, што мы, хрысціяне, досыць лёгка асуджаем няверуючых. Але прычыны няверы людзей бываюць розныя, далёка не заўсёды яны вынікаюць з упартасці ці самаўпэўненасці. Страх ад сумненняў ў няверы для іх, магчыма, не меншы, чым для нас страх ад сумнення ў веры. Як не дзіўна, гэты супольны экзістэнцыяльны вопыт можа стаць плоскасцю першай сустрэчы і дыялогу з няверуючым братам. Такая сустрэча можа найперш абудзіць сум па Богу, шчырае прагненне каб Ён быў, а далей і да веры ўжо не так далёка.

Хрыстос не асуджае сумненні Тамаша, не хавае ад Яго свае раны, а прапануе ўзмоцніцца дакрананнем. “Не будзь няверуючым, але веруючым” - гэта запрашэнне Езуса адпачыць нарэшце ў Яго адкрытых ранах, каб Ён уваскрос нават ў нашым стомленым пошукамі пазнанні.

Ці ёсць у мяне час для маіх няверуючых знаёмых ці сваякоў? Ці трываю ў слове Божым і Сакрамэнтах калі надыходзіць крызіс веры? Ці ёсць у мяне супольнасць або сябры, з якімі я магу дзяліцца верай?  

Брат Андрэй Квяцінскі OFMCap, Літва

Прыйшоў Ты сюды заўчасна мучыць дэманаў

ЕВАНГЕЛЛЕ

Мц 8, 28–34

Прыйшоў Ты сюды заўчасна мучыць дэманаў

+ Чытанне святога Евангелля паводле Мацвея.

У той час:

Калі Езус прыплыў на другі бераг у краіну гадарынскую, сустрэлі Яго двое апантаных, якія выйшлі з магілаў, вельмі лютыя, так што ніхто не асмельваўся праходзіць той дарогай. І вось яны закрычалі: Што Табе да нас, Сыне Божы? Прыйшоў Ты сюды заўчасна мучыць нас. 

Далёка ж ад іх пасвіўся вялікі статак свіней. І дэманы прасілі Яго, кажучы: Калі выганяеш нас, то пашлі нас у статак свіней. І сказаў ім: Ідзіце. Яны выйшлі і ўвайшлі ў статак свіней. І вось кінуўся ўвесь статак з кручы ў мора і загінуў у вадзе. 

А пастухі паўцякалі і, прыйшоўшы ў горад, расказалі пра ўсё, а таксама пра апантаных. І вось горад увесь выйшаў насустрач Езусу, і, убачыўшы Яго, папрасілі, каб Ён адышоў ад іхніх межаў. 

Гэта слова Пана.

catholic.by

Езус на працягу сваёй дзейнасці не аднойчы паказваў, што лёс д’ябла ўжо вырашаны. Да часу другога прыйсця Хрыста нам яшчэ даводзіцца змагацца з ворагам за нашу свабоду. Аднак сённяшні фрагмент таксама не пакідае ніякіх сумненняў, што хоць час канчатковага звязання дэмнаў яшчэ не настаў, прыйдзе час, калі яны будуць на заўсёды скінуты ў пекала падобным чынам, як статак свіней патануў у водах Галілейскага Мора.

Павучальным для нас можа быць стаўленне да Езуса і Яго дзейнасці з боку жыхароў гэтага горада. Яны бачаць здаровымі, адэкватнымі людзьмі тых, якія яшчэ ўчора палохалі ўсіх сваёй лютасцю. Гэта азначае, што цяпер давядзецца іх знову неяк прыняць іх у сваё грамдства. Верагодна, што гэта было не проста і для саміх вызваленых, і для іх суседзяў. А яшчэ вядома, што загінуў статак свіней. Для язычнікаў, якія спажывалі свініну, гэта было сур’ёзным матэрыяльным уронам. Беручы пад увагу гэтыя акалічнасці, гараджане палічылі Езуса парушальнікам таго ладу жыцця, да якога былі прызвычаеныя – апантаных ізаляваць, свіней есці. Таму просяць Яго, каб пакінуў іхнюю тэрыторыю, яны не хочуць, каб тут штосці змянялася. Такім чынам, камфорт і дастатак, замыкае іх ва ўласным свеце, не дазваляе вучыцца спачуваць гаротным братам і пазнаць яшчэ большую дабрыню Айца Нябеснага, якую Езус мог бы ім аб’явіць.

Ці дастаткова дазваляю Божаму слову і Сакрамэнтам экзарцызмаваць мяне і прастору майго жыцця? Ці не замыкаюся я на Бога, ў страху перад зменамі, якія можа ўнесці ў маё жыццё? Ці не цаню ўласны камфорт і дабрабыт больш за любоў да бліжніх і да Бога?

Брат Андрэй Квяцінскі OFMCap, Літва

Праславілі Бога, які даў такую ўладу людзям

ЕВАНГЕЛЛЕ

Мц 9, 1–8

Праславілі Бога, які даў такую ўладу людзям 

+ Чытанне святога Евангелля паводле Мацвея.

У тыя дні:

Езус увайшоў у човен і пераправіўся ў свой горад. І вось прынеслі да Яго паралізаванага, пакладзенага на ложа. Убачыўшы іхнюю веру, Езус сказаў паралізаванаму: Будзь адважным, сыне, адпускаюцца табе грахі. І вось некаторыя кніжнікі сказалі самі сабе: Ён блюзнерыць. 

А Езус, убачыўшы думкі іхнія, сказаў: Навошта задумваеце зло ў сэрцах вашых? Бо што лягчэй сказаць: «адпускаюцца табе грахі», або сказаць: «устань і хадзі»? Але каб вы ведалі, што Сын Чалавечы мае ўладу на зямлі дараваць грахі. Тады кажа паралізаванаму: Устань, вазьмі ложа сваё і ідзі дадому. 

Той устаў і пайшоў дадому. 

А людзі, убачыўшы гэта, спалохаліся і праславілі Бога, які даў такую ўладу людзям. 

Гэта слова Пана.

catholic.by

“Што лягчэй сказаць: «адпускаюцца табе грахі», або сказаць: «устань і хадзі»?” Гэта было б бяспечна - сказаць, што адпускаюцца чалавеку грахі, бо хто і як мог бы гэта праверыць? Факт адпушчэння грахоў сам па сабе нябачны ў зямной рэчаіснасці, ён не матэрыялізуецца. Калі ж Хрыстос сказаў паралізаванаму “Устань, вазьмі ложа сваё і ідзі дадому”, а той устаў і пайшоў, тады ўсім прысутным стала бачна нябачнае адпушчэнне грахоў.

“А людзі, убачыўшы гэта, спалохаліся і праславілі Бога, які даў такую ўладу людзям”. Гаворка тут ідзе не толькі пра тое, што Езус з Назарэту, будучы чалавекам, мае ўладу чыніць тое, што заўсёды было ў выключнай кампетэнцыі Бога – адпускаць грахі. Першасны апостальскі Касцёл, прадстаўніком якога быў і Евангеліст Мацвей, добра сабе ўсведамляў, што чалавек можа адпусціць грахі чалавеку не толькі ад уласнага імя. Гэта ў сакрамэнце споведзі святар адпускае грахі так, як адпусціць можа толькі Бог. Калі б Хрыстос не перадаў святарам Божую ўладу адпускаць грахі, то сёння адзінае што яны маглі б зрабіць, гэта прабачыць зло прычыненае ім асабіста, не мелі б ніякага права ўмешвацца ў грахі, якія іх асабіста не датычаць.

Бог хоча адпусціць нам малыя і вялікія злачынствы не толькі дзеля таго, каб нас ачысціць з бруду няправеднасці. Грэх, хоць не заўсёды гэта бачым, апроч бруду душы нясе ў сабе параліч, ён скоўвае нармальнае жыццё, перашкаджае ісці наперад. Грэх – гэта заўсёды паталогія. Нармальны ж стан чалавека - гэта жыццё ў асвячальнай ласцы. Не выпадкова Хрыстос кажа, што “адпусаюцца табе грахі”, але таксама кажа: “устань і хадзі”. Таму споведзь аднолькава падобна да абмыцця ў лазні, як і да лячэння ў рэанімацыі. Як вядома, лазню можна і адлажыць на пазней (хоць гэта не пажадана), але калі патрэбна камусці рэанімацыя, тут каштоўная кожная хвіліна.

Ці не паралізуе мяне яшчэ які-небудзь непрабачаны крыўдзіцелю грэх? Ці не губляю свядомасць каштоўнасці жыцця ў асвячальнай ласцы? Ці не адкладаю споведзь без сур’ёзных на гэта прычын? Наколькі старанна я рыхтуюся да споведзі?

Брат Андрэй Квяцінскі OFMCap, Літва