Браты Капуцыны

ЕВАНГЕЛЛЕ

Мк 11, 11–25

Дом мой назавецца домам малітвы для ўсіх народаў. Майце веру ў Бога

+ Чытанне святога Евангелля паводле Марка.

Калі натоўп усклікаў да Езуса, Ён увайшоў у Ерузалем, у святыню, агледзеў усё і адышоў з Дванаццаццю ў Бэтанію, таму што было ўжо позна.

Назаўтра, калі яны выйшлі з Бэтаніі, Ён згаладаў. Убачыўшы здалёк смакоўніцу, пакрытую лісцем, падышоў, спадзеючыся знайсці што-небудзь на ёй. Але, падышоўшы да яе, не знайшоў нічога, апроч лісця, бо яшчэ не настала пара на смоквы. Тады Езус сказаў ёй: Няхай ніхто ніколі не есць з цябе плоду. І Ягоныя вучні чулі гэта.

Калі прыйшлі ў Ерузалем, Езус увайшоў у святыню і пачаў выганяць тых, хто гандляваў і купляў у святыні. Ён папераварочваў сталы мянялаў і лаўкі гандляроў галубамі, і не дазваляў нікому праносіць праз святыню хоць нейкую прыладу. Потым вучыў іх, кажучы: Хіба не напісана: дом мой назавецца домам малітвы для ўсіх народаў? А вы зрабілі яго пячорай злачынцаў.

Пачулі гэта кніжнікі і першасвятары і шукалі магчымасці, як бы загубіць Яго, бо яны баяліся Яго, таму што ўвесь народ дзівіўся вучэнню Ягонаму.

Калі настаў вечар, яны выходзілі з горада. А калі раніцай вярталіся, убачылі, што смакоўніца высахла аж да кораня. Тады Пётр успомніў і сказаў Яму: Настаўнік, паглядзі: смакоўніца, якую Ты пракляў, высахла.

Езус сказаў ім у адказ: Майце веру ў Бога. Сапраўды кажу вам: калі хто скажа гары: Падыміся і кінься ў мора, — і не засумняваецца ў сэрцы сваім, але паверыць, што збудзецца сказанае, то будзе яму. Таму кажу вам: верце, што атрымаеце ўсё, чаго просіце ў малітве, і станецца вам. І калі стаіце на малітве, даруйце, калі што маеце супраць каго, каб і Айцец ваш, які ў нябёсах, дараваў вам правіны вашыя.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Не быў гэта час ураджаю смакоўніцы. Пан Езус, аднак, шукаў на ёй пладоў. Часам апраўдваемся, што не варта напружвацца і нешта рабіць, бо ніхто гэтага ад нас не чакае – усе жывуць трывіяльна, без лішняга актывізму. Напэўна, так думалі і гандляры ў святыні. Плацілі святарам за гандлёвыя месцы і ведалі, што ніхто ні ў чым не павінен іх папракаць. Пан Езус вырашае, аднак, прагнаць іх са святыні. Адзін раз гэта зрабіў. Можна часам сказаць, што і са мной Бог павінен быў так паступіць, бо дрэва, якое пракляў Бог, фактычна засохла. Варта, аднак, больш далікатна пра гэта думаць - мы ў далонях Пана Бога, як дзіця ў далонях бацькоў. Не дзеля гэтага нас настаўляе, каб прыніжаць. Настаўляе дзеля таго, каб зразумелі: можаш быць лепшы, унікальны ў любові.

Яшчэ штосьці для нас адкрываецца ў гэтых сённяшніх чытаннях. Наша жыццё – гэта прыклад для іншых. Як Божыя выпрабаванні, так і благаславенні не толькі спрыяюць нашаму ўзрастанню, але і прамаўляюць да ўсяго Касцёла. Так, па жыцці святых вучымся шчырасці нашага даверу да Бога.

Ці ўспрымаю выпрабаванні ў жыцці іншых (іх хваробы, страты маёмасці або працы) як слова Пана Бога да мяне? Ці не радуюся няўдачам іншых? Ці ўмею дзякаваць Богу за складаны досвед у маім жыцці, ведаючы, што можа паспрыяць майму ўзрастанню?

Брат Ян Фібэк OFMCap, Польшча.

Браты капуцыны разважанні

ЕВАНГЕЛЛЕ

Мк 11, 27–33

Якою ўладаю Ты гэта робіш? 

+ Чытанне святога Евангелля паводле Марка.

У той час:

Езус з вучнямі зноў прыйшоў у Ерузалем. І калі Ён хадзіў па святыні, падышлі да Яго першасвятары, кніжнікі і старэйшыны і пыталіся ў Яго: Якою ўладаю Ты гэта робіш? І хто даў Табе гэтую ўладу, каб рабіць гэта? 
Езус адказаў ім: Запытаюся ў вас пра адно. Адкажаце Мне, тады і Я вам скажу, якою ўладаю раблю гэта. Хрост Яна быў з неба ці ад людзей? Адкажыце Мне.

Яны разважалі паміж сабою: Калі скажам «з неба», то Ён скажа: Чаму ж вы не паверылі яму? А калі скажам «ад людзей»? Яны баяліся народу, бо ўсе лічылі Яна сапраўдным прарокам, таму сказалі ў адказ Езусу: Не ведаем.

Тады Езус сказаў ім: I Я не скажу вам, якою ўладаю раблю гэта.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Часам паўстае пытанне: як пазбегнуць хлусні? Складана бывае адказаць на ўсе пытанні, асабліва хітрыя, якія намагаюцца выцягнуць з нас якуюсьці таямніцу. Пан Езус сёння сваім прыкладам кажа, што не мусіш адказваць на любую зачэпку – можаш патрабаваць узаемнасці: адкажы мне ты, і я адкажу табе. Гэта адзін са шляхоў пазбягання хлусні. Не варта баяцца тых, хто пытаецца крывадушна. Трэба ведаць, што Дух Святы прыйдзе на дапамогу, каб адказаць згодна з чаканнямі Бога. Трэба прасіць аб гэтым, а ў дыялогу з апанентам верыць, што, захоўваючы Божыя Запаведзі, не памылімся.

У гэтай гісторыі ёсць яшчэ адзін аспект. Яна падказвае нам сёння: не мусіш ведаць усё, не задавай Пану Богу занадта цяжкія пытанні, бо атрымаеш падобныя. Справа не ў тым, што Усемагутны Бог не ведае, як нам адказаць на нашыя пытанні, - проста некаторыя веды нам не патрэбныя. Таму не пытайся, бо будуць табе пастаўленыя такія ж цяжкія пытанні. Ці зможаш адказаць на іх? Вядома, хацелася б, можа, ведаць, калі наступіць, напрыклад, канец нашага жыцця, ці буду збаўлены і іншае. Але ведаем, што адказ Пана Бога будзе залежаць ад нашага адказу на простае пытанне: Ці любіш Мяне? Ці давяраеш Мне?

Ці здараецца са мной, што кагосьці падманваю са страху? Ці не патрабую ад Пана Бога тлумачэнняў на ўсё, забываючыся, што гэта Ён з’яўляецца Богам, а я – стварэннем?

Брат Ян Фібэк OFMCap, Польшча.

разважанні братоў капуцынаў

ЕВАНГЕЛЛЕ

Мк 2, 23–28

Сын Чалавечы — гаспадар шабату 

+ Чытанне святога Евангелля паводле Марка.

Аднойчы ў шабат, калі Езус праходзіў праз пасевы, вучні Ягоныя пачалі па дарозе зрываць каласы. Тады сказалі Яму фарысеі: Глядзі, чаму яны робяць у шабат тое, што не дазволена?

Ён сказаў ім: Няўжо вы ніколі не чыталі, што зрабіў Давід, калі меў патрэбу і згаладаўся ён і тыя, хто быў разам з ім? Як увайшоў у дом Божы ў часы першасвятара Абіятара і еў ахвярныя хлябы, якіх нельга есці нікому, акрамя святароў, і даў тым, хто быў з ім?

І сказаў ім: Шабат устаноўлены для чалавека, а не чалавек для шабату. Таму Сын Чалавечы — гаспадар шабату.

Гэта слова Пана.

catholic.by

На пэўных этапах працы над нейкай вялікай справай засяроджваемся на дасягненні прамежкавых мэтаў, якія часам даюцца нялёгка. Але калі якісьці этап або цэласць ужо завершаныя, настае прыгожы момант затрымання. У такі момант можна паглядзець на сваё дасягненне і з радасцю сказаць: «Вельмі добра!»

У кнізе Быцця гаворыцца, што Бог, калі ствараў свет, перыядычна затрымліваўся, паглядаў на сваё стварэнне і бачыў, «што гэта добра» (Быц 1,1-2,3). Пазней бачым, як Бог вядзе за сабой Ізраэля з егіпецкай няволі праз пустыню і выпрабаванні. Уваход у Зямлю Абяцаную становіцца свайго роду спачынкам, святым днём радасці. Гэта свята завяршэння працэсу ператварэння рабоў у свабодны Божы народ. Вось вытокі і глыбінны сэнс святога дня «шабату», які так берагуць габрэі.

Вучні вандруюць за Езусам, Які ў гэтай дарозе быццам «стварае» іх сваім словам і прыкладам. У пэўны момант яны затрымліваюцца галодныя, пачынаюць зрываць каласы і есці. Фармальна, яны парушылі закон пра святы дзень, але калі ацаніць іх паводле вытокаў і першаснага сэнсу шабату, яны поўнасцю яго выканалі. У гэты момант яны сабраныя разам і знаходзяцца ў прысутнасці сапраўднага Бога – Езуса Хрыста. Ён глядзіць на сваё стварэнне і бачыць, «што гэта добра». Яны спачываюць у Ягонай прысутнасці, бо дзе Бог, там і Зямля Абяцаная.

Для нас, хрысціянаў, святым днём з’яўляецца нядзеля. Гэта дзень, калі Хрыстус, прайшоўшы праз мукі і смерць, запрашае нас затрымацца разам з Ім і глянуць на вялікую справу ўваскрасення. Гэта такі дзень сярод сямі, калі Бог асаблівым чынам хоча сабраць нас вакол Хрыста на Эўхарыстыі, каб глянуць з любоўю і ўбачыць, «што гэта добра». Таму мы прыходзім у нядзелю на Святую Імшу, дзе становімся ўдзельнікамі гэтага свята жыцця. Нават калі мы нічога і не робім у гэты дзень, але такая сустрэча не адбываецца, тады нядзеля пралятае ўпустую. І наадварот, калі нядзеля становіцца для нас асаблівай прасторай камуніі, дзе яднаемся з Богам і братамі, тады нават праца не парушыць гэты святы дзень. Няхай ніхто і нішто не крадзе ў нас гэты дар, і няхай нішто яго не замяняе.

Як я ўнутрана і вонкава рыхтуюся да нядзельнай Эўхарыстыі? Ці ўзгадваю цяжкасці і радасці пражытага тыдня, каб усё прынесці на алтар Пана? Наколькі дастойна і элегантна стараюся апрануцца, ідучы ў касцёл? Калі па сур’ёзнай прычыне не магу ўдзельнічаць у нядзельнай Эўхарыстыі, ці чытаю тады Слова Божае, ці прысвячаю больш часу малітве?

Брат Андрэй Квяцінскі OFMCap, Літва

разважанні братоў капуцынаў

ЕВАНГЕЛЛЕ

Мк 12, 1–12

Схапіўшы, забілі яго і выкінулі прэч з вінаградніку 

+ Чытанне святога Евангелля паводле Марка.

У той час:

Езус пачаў гаварыць да першасвятароў, кніжнікаў і старэйшын у прыпавесцях:

Адзін чалавек пасадзіў вінаграднік, абнёс яго агароджай,  выкапаў давіла ў ім і пабудаваў вежу, аддаў яго вінаградарам і з’ехаў. А ў адпаведны час паслаў да вінагарадараў слугу, каб той ўзяў у вінаградараў частку ўраджаю вінаградніку. Але яны схапілі яго, збілі і адаслалі ні з чым. Ён зноў паслаў да іх іншага слугу, і гэтаму разбілі галаву і зняважылі. Паслаў яшчэ аднаго, і яго забілі, і шмат іншых ці пабілі, ці пазабівалі. 

Маючы яшчэ аднаго, умілаванага сына, паслаў яго апошнім да іх, кажучы: Пасаромеюцца сына майго. Але вінаградары сказалі адзін аднаму: Гэта спадкаемца. Хадземце, заб’ем яго, і спадчына будзе наша. І, схапіўшы, забілі яго і выкінулі прэч з вінаградніку. 

Дык што зробіць гаспадар вінаградніку? Ён пойдзе і знішчыць вінаградараў, а вінаграднік аддасць іншым. 
Няўжо вы не чыталі гэтага ў Пісанні: Камень, які адкінулі будаўнікі, стаў галавою вугла. Ад Пана сталася гэта, і дзіўнае яно ў вачах нашых. 

І яны намагаліся схапіць Езуса, бо зразумелі, што гэтая прыпавесць супраць іх, але баяліся натоўпу. І, адпусіўшы Яго, адышлі.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Пачынаючы ад эпохі асветніцтва і рэфармацыі, нашу еўрапейскую цывілізацыю перыядычна атакуюць розныя формы секулярызацыі (ад лац. saecularis – свецкі). Гэтая ідэалогія заўсёды перараджаецца ў крывавыя рэвалюцыі і бязбожныя таталітарызмы. Існуе пэўная заканамернасць: калі спрабаваць пабудаваць свет бязбожны, ён непазбежна становіцца і нялюдскім. Ідэалогія свецкасці рэалізавалася ў практыцы вельмі канкрэтнымі сродкамі: дыскрэдытацыя хрысціянскай асновы еўрапейскай цывілізацыі, выцясненне з грамадскага жыцця Божых законаў, вынішчэнне духавенства, рабаванне і канфіскацыя святыняў. «Хочам валодаць светам і быць валадарамі ўласнага жыцця без ніякіх абмежаванняў. Бог становіцца ў гэтым перашкодай. Там, дзе чалавек чыніць сябе самога адзіным уладаром свету і гаспадаром самога сябе, не можа быць справядлівасці. Можа там панаваць толькі самаволя і інтарэсы» (Бэнэдыкт XVI).

Прыпавесць Хрыста пра злых вінаградараў аказалася прарочай не толькі таму, што духоўныя і палітычныя старэйшыны Ізраэля намагаліся выкінуць Божага Сына прэч з жыцця Божага народу. У сучасным свеце таксама нямала такіх «аўтарытэтаў», якія цвердзяць, нібыта Бог тут не гаспадар. А тых, хто асмельваецца заявіць Божае права на створаныя Ім свет і чалавека, належыць назваць рэлігійнымі фанатыкамі і ліквідаваць з публічнай прасторы. Таму прыпавесць гэтая яшчэ рэалізуецца, але ведаем яе заканчэнне: «Камень, які адкінулі будаўнікі, стаў галавою вугла. Ад Пана сталася гэта, і дзіўнае яно ў вачах нашых». Прыйдзе час, калі людскія законы не будуць пярэчыць Божым законам любові. Хрыстос Валадар Сусвету вернецца ў славе, і на гэты раз ужо ніхто не здолее Яго выгнаць ці забіць.

На якіх прынцыпах будуецца мая асабістая этыка? Хто з’яўляецца заканадаўцам майго асабістага жыцця: Бог ці выключна я сам? Ці ўзрастаю я ў такой мужнасці, каб, нягледзячы на небяспеку, абвясціць у сваёй душы і ў сваім асяроддзі, што Бог мае ўсе правы на гэты свет?

Брат Андрэй Квяцінскі OFMCap, Літва

разважаем над Словам Божым

ЕВАНГЕЛЛЕ

Мк 12, 18–27

Не ёсць Богам мёртвых, але жывых 

+ Чытанне святога Евангелля паводле Марка.

У той час:

Прыйшлі да Езуса садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрашэння, і спыталіся ў Яго: Настаўнік, Майсей напісаў нам, што калі нечы брат памрэ і не пакіне жонцы дзяцей, яго брат павінен ўзяць ягоную жонку і аднавіць патомства для брата свайго. Было сем братоў. Першы ажаніўся і, памершы, не пакінуў патомства. Тады ажаніўся з ёю другі і таксама памёр, не пакінуўшы патомства. Падобна і трэці. І ніхто з семярых не пакінуў патомства. Пасля ўсіх памерла і жанчына. Пры ўваскрашэнні, калі яны ўваскрэснуць, каму з іх яна будзе жонкай? Бо ў семярых яна была жонкаю.  

Езус адказаў ім: Ці не таму памыляецеся, што не ведаеце ні Пісання, ні моцы Божай? Бо, калі ўваскрэснуць, не будуць ні жаніцца, ні выходзіць замуж, але будуць як Анёлы ў нябёсах. А наконт таго, што мёртвыя ўваскрэснуць, ці не чыталі вы ў кнізе Майсея, дзе мова пра куст, як Бог прамаўляў да Яго, кажучы: Я — Бог Абрагама, Бог Ісаака і Якуба. Бог не ёсць Богам мёртвых, але жывых. Таму вы моцна памыляецеся.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Фарысеяў і прыхільнікаў Ірада насамрэч не цікавіць пазіцыя Езуса ў пытанні падатку ці нават Яго стаўленне да цэзара - гэта крывадушнае пытанне. Спадзяюцца, што Езус сваім адказам на гэтае правакацыйнае пытанне зойме становішча аднаго з варожых бакоў, падвяргаючыся ўдару іншага боку. Калі скажа плаціць цэзару – залічыць сябе да калабарантаў акупацыйнай улады і трапіць у няміласць да габрэяў. Калі ж скажа не плаціць – тады рымскія ўлады палічаць Яго небяспечным апазіцыянерам і заб’юць. Так ці інакш, ворагі разлічвалі, што Езус абавязкова трапіць калі не ў адну, дык у другую пастку. Аднак Бог бачыць любую крывадушнасць і сапраўдныя інтэнцыі любога пытання і любога ўчынку. Бог бачыць намеры нашага сэрца, бачыць, колькі там любові і шчырасці.

Плаціць ці не плаціць, або ці плаціць менавіта гэтаму «цэзару» – пытанні гэтыя, як бачым, усё ж такі другасныя, хоць і важныя. Асноўнае пытанне – чым з’яўляецца тое «Божае», якое належыць Богу? Калі на рымскім дынары адчаканены вобраз яго ўласніка – цэзара, то дзе ж адчаканены вобраз Бога? Што з’яўляецца Яго ўласнасцю? «І стварыў Бог чалавека паводле свайго вобразу, паводле Божага вобразу стварыў яго, стварыў мужчыну і жанчыну» (Быц 1, 27). Гэта значыць, што чалавек на сабе носіць адлюстраванне Створцы. Таму Бог мае поўнае права на сваю ўласнасць. Нашае жыццё ў гэтым свеце даецца нам толькі на пэўны час, а потым трэба нам будзе вярнуць яго Ўласніку. Нашыя жыццёвыя рашэнні і канкрэтныя ўчынкі могуць яшчэ больш выразна падкрэсліць або знявечыць той вобраз. Шчаслівыя мы, калі апынецца ў апошні дзень, што мы не фальшывая манета, што Божы вобраз на нас вельмі выразны.

Наколькі адказна я стаўлюся да сваіх грамадзянскіх абавязкаў? Ці не шукаю апраўдання сваёй ляноце і скупасці адносна зямной Айчыны? Ці бачныя ў маіх словах і ўчынках рысы Божай дабрыні і міласэрнасці? Наколькі я берагу свой Божы вобраз і падабенства?

Брат Андрэй Квяцінскі OFMCap, Літва.