разважанні

ЕВАНГЕЛЛЕ

Ян 14, 27–31а

Спакой Мой даю вам 

+ Чытанне святога Евангелля паводле Яна.

У той час:

Езус сказаў сваім вучням: Спакой пакідаю вам, спакой Мой даю вам. Не так, як дае свет, Я вам даю. Няхай не трывожыцца сэрца вашае і не баіцца. Вы чулі, што Я сказаў вам: Адыходжу і прыйду да вас. Калі б вы Мяне любілі, то радаваліся б, што Я іду да Айца, бо Айцец Мой большы за Мяне.

І цяпер Я сказаў вам, перш чым гэта станецца, каб вы паверылі, калі гэта адбудзецца. Ужо нядоўга Мне размаўляць з вамі, бо ідзе валадар гэтага свету. І ён нічога не мае ўва Мне. Але, каб свет ведаў, што Я люблю Айца і  што чыню так, як наказаў Мне Айцец.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Калі да нас, быццам вораг, набліжаецца нейкае жыццёвае выпрабаванне, то натуральнай рэакцыяй з’яўляецца трывога, а часам нават і панічны страх. Гэта нармальна, бо, напрыклад, хвароба, цяжкасці ў зносінах з блізкімі ці іншыя падобныя выклікі здольныя адбіраць у нас жыццё. У канчатковым выніку неспакой перад выпрабаваннямі - гэта страх прад смерцю, толькі ў іншай форме. Сітуацыя стрэсу нараджае ў сваю чаргу вострую патрэбу супакою, які можна дасягнуць двума асноўнымі спосабамі: або хутка і далёка ўцякаць ад выкліку, або прыняць яго і заўзята змагацца. Аднак супакой, атрыманы ў выніку ўцёкаў, прынцыпова адрозніваецца ад супакою пасля пераможнай барацьбы. Паміж імі розніца, як паміж адкладзеным і здадзеным экзаменам.

Вось пра гэтую розніцу гаворыць Хрыстос: “Супакой пакідаю вам, супакой Мой даю вам. Не так, як дае свет, Я вам даю. Няхай не трывожыцца сэрца вашае і не баіцца”. Супакой Езуса – гэта супакой Пераможцы над смерцю. Супакой жа свету – гэта ўцёкі ад дабравольнага памірання і адкладанне таго, што непазбежна. Выбар паміж адным супакоем і другім адбываецца ў канкрэтных жыццёвых выкліках. Даводзіцца ж нам выбіраць, напрыклад,  - выкарыстоўваць чалавека ці любіць яго, ігнараваць ці дарыць свой час, помсціць ці прабачаць. Хрыстос сваім жыццём паказвае, што ўсё ж можна не баяцца смерці, мужна выйсці ёй насустрач і перамагчы. Ён так і зрабіў.

Што я часцей за ўсё прадпрымаю ў канфрантацыі з выклікамі жыцця, адчужэнне ці барацьбу? Ці не прызвычаіўся я да ілюзорнага супакою гэтага свету? Ці не губляю “кандыцыю” ў духоўнай барацьбе?

Брат Андрэй Квяцінскі OFMCap, Літва.

разважанні

ЕВАНГЕЛЛЕ

Ян 15, 1–8

Хто застаецца ўва Мне, а Я ў ім, той прыносіць багаты плён

+ Чытанне святога Евангелля паводле Яна.

У той час:

Езус сказаў сваім вучням: Я — сапраўдная вінаградная лаза, а Айцец Мой — вінаградар. Кожную галінку ўва Мне, якая не прыносіць плоду, Ён адразае, і кожную, якая дае плод, ён ачышчае, каб давала яшчэ больш пладоў. Вы ўжо чыстыя дзякуючы слову, якое Я сказаў вам. Заставайцеся ўва Мне, а Я ў вас. Як галінка не можа прынесці плоду сама з сябе, калі не застанецца ў вінаграднай лазе, так і вы, калі не будзеце ўва Мне.

Я — вінаградная лаза, вы — галіны. Хто застаецца ўва Мне, а Я ў ім, той прыносіць багаты плён, бо без Мяне нічога не можаце зрабіць. Хто не застаецца ўва Мне, будзе выкінуты вон, як галіна, і засохне. І збіраюць іх, і кідаюць у агонь, і яна згарае. Калі будзеце ўва Мне і словы Мае ў вас будуць, прасіце, чаго захочаце, і станецца вам. Гэтым уславіцца Айцец Мой, калі вы прынясеце багаты плён і станеце Маімі вучнямі.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Каб атрымаць добры ўраджай, вінаградары часам прымяняюць метад прывівання. Робіцца гэта такім чынам, што ў зрэзаны пень расліны з моцнымі каранямі ўшчапляюць кволы, але прагны жыцця парастак. Поспех гэтай аперацыі залежыць ад таго, наколькі трывала галінка зрасцецца з жыццядайнай лазой. Гэта прыгожы, крыху хвалюючы працэс, калі вінаградар сочыць, каб ўсе галінкі перш прыжыліся, а потым і далі плады.

“Я - вінаградная лаза, вы – галіны. Хто застаецца ўва Мне, а Я ў ім, той прыносіць багаты плён, бо без Мяне нічога не можаце зрабіць.” Гэта азначае, што трыванне ў Хрысце з’яўляецца неабходнай умовай для нашай пладавітасці. Прычым датычыць гэта як пладавітасці ў нашай сям’і ці працы, так і пладавітасці ва ўнутраным жыцці, ва ўзрастанні ў цнотах.

Трэба, аднак, памятаць, што ад нашай еднасці з Хрыстом залежыць не толькі эфектыўнасць нашых жыццёвых высілкаў, але нават і само жыццё. “Хто не застаецца ўва Мне, будзе выкінуты вон, як галіна, і засохне. І збіраюць іх, і кідаюць у агонь, і яна згарае.” Вядома, калі галінка адпадае ад лазы, яна нават жыць не можа, не кажучы ўжо пра плоданашэнне. Падобным чынам і чалавек – калі ён сваімі рашэннямі адпадае ад Бога, яго жыццё марнее, зводзіцца толькі да пэўных часовых межаў. У барацьбе за выжыванне ў свеце, а таксама ў барацьбе са сваімі грахамі сілаў уласнай волі хапае толькі на нейкі час, а пазней вечная смерць і пякельны агонь непазбежныя.

Гэты вобраз вінаграднай лазы і галінак вельмі яскравы, і таму досыць трапна выражае праўду пра тое, што нам неабходна рэгулярна маліцца, спавядацца, слухаць Евангелле і жывіцца Эўхарыстыяй. Гэта таксама прыгожы працэс нашага з’яднання з Богам, пра які святы апостал Павел кажа: “У Ім мы жывём, рухаемся і існуём” (Дз 17, 28).

  Што або хто мяне натхняе, каб жыць і развівацца? Калі надыходзіць дэфіцыт радасці і надзеі, чым я гэта кампенсую? Якім чынам я падрымліваю сваё трыванне ў Хрысце?

Брат Андрэй Квяцінскі OFMCap, Літва.

разважанні

 ЕВАНГЕЛЛЕ

Ян 14, 6–14

Столькі часу Я з вамі, а ты не ведаеш Мяне? 

+ Чытанне святога Евангелля паводле Яна.

У той час:

Езус сказаў яму: Я — дарога, і праўда, і жыццё. Ніхто не прыходзіць да Айца інакш, як толькі праз Мяне. Калі б вы ведалі Мяне, ведалі б і Айца Майго. І адгэтуль ужо Яго ведаеце і бачылі.

Філіп кажа Яму: Пане, пакажы нам Айца і хопіць нам.

Адказаў яму Езус: Філіпе, столькі часу Я з вамі, а ты не ведаеш Мяне? Хто Мяне бачыў, бачыў і Айца. Дык чаму ты кажаш: Пакажы нам Айца? Ці ты не верыш, што Я ў Айцу і Айцец ува Мне? Словы, што Я кажу вам, не ад сябе кажу. Але Айцец, які ўва Мне, Ён чыніць справы свае. Верце Мне, што Я ў Айцу і Айцец ува Мне. А калі не, то верце дзеля саміх учынкаў.

Сапраўды, сапраўды кажу вам: хто верыць у Мяне, будзе рабіць учынкі, якія Я раблю, і большыя за іх зробіць, бо Я іду да Айца Майго. І тое, аб чым папросіце ў імя Маё, Я зраблю гэта, каб ўславіўся Айцец у Сыне. Калі аб чым папросіце Мяне ў імя Маё, Я зраблю гэта.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Сучасныя псіхолагі, сацыёлагі і нават душпастыры часта гавораць пра крызіс айцоўства ў сучасным грамадстве. Праяўляецца ён часта, з аднаго боку, у празмерным дэспатызме бацькі, а з іншага боку - бацька часта ўцякае з сям’і ў сваю кар’еру ці залежнасці. Такім чынам, вялікая частка гарамадства па розных прычынах вырасла фактычна без бацькі. На жаль, здараецца, што наступным пакаленням таксама перадаецца крыху сірочая мадэль сям’і. Ёсць розныя вытокі гэтага крызісу: дэмаграфічны дэфіцыт з-за сусветных войнаў і камуністычнага тэрору, удар па мужчынскай тоеснаці з боку агрэсіўнага фемінізму, штучнае абясцэньванне інстытуту трывалай сям’і. У многіх мужчын фарміруецца нізкае пачуццё вартасці і затым як рэакцыя - працагалізм, празмерная агрэсія або розныя формы адчужэння. Адным словам, гэта няпростыя лабірынты, выйсце з якіх трэба неяк шукаць.

Філіп і іншыя вучні Езуса шмат разоў чулі і бачылі, з якім захапленнем Езус хваліў свайго Айца, ганарыўся Ім, дзякаваў за Яго дары. Ва ўсіх знаках, цудах, словах, а таксама ў вандроўках і сустрэчах з рознымі людзьмі Езус наўпрост або пасрэдна ўзгадвае свайго Айца. Таму Філіпа, верагодна, захапляў і натхняў прыклад адносін Езуса з Яго Нябесным Айцом. Вядома, калі мы пра кагосьці няспынна чуем столькі добрага, то хочацца з гэтай асобай пазнаёміцца або прынамсі ўбачыць. Просьба Філіпа гучыць:  “Пане, пакажы нам Айца, і хопіць нам”. Але ж асноўнае, што Езус робіць з таго часу, калі паклікаў вучняў – гэта якраз паказвае ім Айца. Зрэшты, дзеля гэтага і прыйшоў – аб’явіць Айца.

Гэта сур’ёзны шанец на аздараўленне вобразу бацькі ў нашым грамадстве або прынамсі ў паасобных душах. Калі па-сапраўднаму зразумеем, які Ён, Айцец Езуса Хрыста, то будзем мець здаровае паняцце - што значыць быць бацькам. Калі Езус настолькі давярае свайму Айцу, што застаецца паслухмяны Яму нават у смерці, то наколькі ж надзейным павінен быць Бог Айцец! Езусава быццё Сынам, або, інакш кажучы, стыль Ягонага сыноўства, сапраўды эфектыўна аб’яўляе Айца. Нам вельмі патрэбна гэтае аб’яўленне, бо яно адкрывае і Нябеснага Айца, і зямнога бацьку. Прабыванне з Хрыстом аздараўляе, яно вызваляе з “праклёну сіраты” і прыводзіць да благаславення сына. “Ніхто не прыходзіць да Айца інакш, як толькі праз Мяне. Калі б вы ведалі мяне, ведалі б і Айца Майго”.

Якія ў мяне зносіны з зямным татам, ці не зашмат я патрабую (патрабаваў) ад яго? Як я спаўняю маё бацькоўскае пакліканне? Ці кампенсую недахопы бацькоўскага благаслаўлення праз Хрыста ў Айцу Нябесным?

Брат Андрэй Квяцінскі OFMCap, Літва.

разважанні

ЕВАНГЕЛЛЕ

Ян 15, 12–17

Гэта наказваю вам, каб вы любілі адзін аднаго 

+ Чытанне святога Евангелля паводле Яна.

У той час:

Езус сказаў сваім вучням: Вось запаведзь Мая, каб вы любілі адзін аднаго, як Я палюбіў вас. Ніхто не мае большай любові за тую, калі хто жыццё сваё аддае за сяброў сваіх.

Вы сябры Мае, калі робіце тое, што Я наказваю вам. Я ўжо не называю вас слугамі, бо слуга не ведае, што робіць ягоны гаспадар. Я ж назваў сябрамі вас, бо ўсё, што чуў ад Айца Майго, Я сказаў вам.

Не вы Мяне выбралі, але Я выбраў вас і прызначыў, каб вы ішлі і прыносілі плён, і каб плён ваш трываў. Каб Айцец даў вам тое, чаго толькі папросіце ў імя Маё. Гэта наказваю вам, каб вы любілі адзін аднаго.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Аказваецца, любоў можа быць большай ці меншай. Сапраўды, яна па-рознаму праяўляецца. Напрыклад, хтосьці ўкладвае шмат намаганняў у словы і ўчынкі, якія (як яму здаецца) патрэбны любімай асобе. Асабліва часта ў такую пастку трапляюць празмерна клапатлівыя бацькі ў адносінах да сваіх дзяцей. Пазней можа нават скласціся ўражанне “няўдзячнасці”, бо ў рэчаіснасці аказваецца, што не такой любові прагнулі дзеці. Куды больш разумна любіць іншую асобу так, як ёй сапраўды гэта патрэбна. Праўда, дзеля гэтага варта найперш пазнаць прагненні і аб’ектыўныя патрэбы іншай асобы. Але паколькі не заўсёды гэта атрымліваецца, найразумней прыняць такую мадэль любові, пра якую сёння гаворыць Хрыстос: “Каб вы любілі адзін аднаго, як Я палюбіў Вас”.

Як жа Ён палюбіў нас? Адным з вобразаў, які гэта адлюстроўвае, з’яўляецца крыж. У гэтым знаку мы бачым, што Ён адае жыццё “за сяброў сваіх”, бо ім гэта сапраўды неабходна. Гэта не азначае, што кагосьці Езус не хоча прызнаць сваім сябрам. Проста ёсць мноства тых, хто гэтую любоў не прыняў і сам не хоча быць сябрам Езуса. Тым не менш, Ён нікога да прыняцця сваёй любові не змушае.

Падобным чынам і мы можам любіць іншых так, як нам здаецца, што гэта правільна. Але аб’ектыўна правільна – гэта любіць, як Езус, аддаючы жыццё і адначасова пагаджацца, што любоў можа быць адкінута.

Наколькі мая любоў да бліжніх свабодная ад розных формаў эгаізму? Каго я на самой справе люблю? Ці не выкарыстоўваю прымус, каб “ашчаслівіць” іншых? Ці можна па маіх учынках сцвердзіць, што я ўдзячны сябар Хрыста?

Брат Андрэй Квяцінскі OFMCap, Літва.

разважанні

 ЕВАНГЕЛЛЕ

Ян 15, 18–21

Вы не са свету, бо Я выбраў вас са свету

+ Чытанне святога Евангелля паводле Яна.

У той час:

Езус сказаў сваім вучням: Калі свет вас ненавідзіць, ведайце, што свет узненавідзеў Мяне раней за вас. Калі б вы былі са свету, свет любіў бы вас, як сваё. А паколькі вы не са свету, бо Я выбраў вас са свету, таму свет і ненавідзіць вас.

Памятайце пра слова, якое Я сказаў вам: слуга не большы за свайго гаспадара. Калі Мяне пераследавалі, то і вас будуць пераследаваць. Калі слова Маё захавалі, то і вашае захаваюць. Але ўсё гэта будуць рабіць вам за імя Маё, бо не ведаюць таго, хто паслаў Мяне.

Гэта слова Пана.

catholic.by

У кантэксце сённяшняга Евангелля прывядзём некаторыя лічбы, за якімі стаяць лёсы нашых братоў і сясцёр у Хрысце з розных эпох і краін. Паводле рапартаў розных міжнародных арганізацый, у наш час больш чым у 70 краінах свету хрысціяне сутыкаюцца з ганеннямі і рознага роду агрэсіяй. Ад пачатку існавання хрысціянства каля 70 мільёнаў веруючых было замучана за вернасць Хрысту. За адно толькі ХХ стагоддзе загінула 45 мільёнаў хрысціян, атрымліваецца ў сярэднім 1246 ў дзень. Гэта прыблізныя, “бяспечна” заніжаныя ацэнкі, бо ў шматлікіх краінах свету адсутнічаюць адназначныя дадзеныя па перапісе насельніцтва.

Паводле дадзеных на пачатак 2018 года (арганізацыя Open Doоrs), першае месца за апошнія 16 год у гэтым жахлівым рэйтынгу займае Паўночная Карэя, дзе ў падполлі жывуць каля 300 тысяч хрысціян, з якіх каля 70 тысяч знаходзяцца ў лагерах. Другое і трэцяе месца ў спіску займаюць Афганістан і Самалі.

Аднак з рознымі формамі дыскрымінацыі з-за веры сутыкаюцца і хрысціяне шматлікіх Еўрапейскіх краін. Гэта прыцясненні ў грамадскім жыцці, ціск па маральна-этычных матывах на працы, вандалізмы месцаў культу, напады на святароў і кансэкраваных асобаў. З 2005 па 2015 год зарэгістравана больш за 1600 фактаў розных формаў дыскрымінацыі хрысціянаў у Еўропе.

На першы погляд здаецца, што гэта праявы “хрысціянафобіі”. Аднак з сённяшняга Евангелля вынікае, што насамрэч гэта “хрыстафобія”, бо гэта імя Хрыста выклікае такую агрэсію свету. Імя гэтае часта ў гісторыі палохала ўладароў і ідэолагаў. Яны змагаліся з Хрыстом, а забівалі хрысціянаў, і наадварот – змагаюцца з хрысціянамі, а забіваюць Хрыста. Але супярэчнасці ў гэтым няма, бо Хрыстос і Яго Касцёл – адно. Трэба, аднак, памятаць, колькі б разоў свет не забіваў Хрыста, Ён ціха паміраў, а потым жывы вяртаўся ў славе. А сведчанні і малітвы мучанікаў, як ні дзіўна, толькі ўзмацняюць тых хрысціянаў, якія яшчэ слабыя ў сваёй веры.

 Ці памятаю я ў малітвах пра Касцёл, які пакутуе ў розных месцах свету? Магчыма, на працы, вучобе ці ў сям’і я адчуваю нейкую непрыязнь з-за маёй веры. Ці мог бы я гэта ахвяраваць Богу ў інтэнцыі маіх пакутуючых братоў? Калі пад націскам свету мая вера хістаецца, ці звяртаюся я па дапамогу да святых мучанікаў?

 Брат Андрэй Квяцінскі OFMCap, Літва.