ЕВАНГЕЛЛЕ

Ян 20, 1–9

Трэба было Яму ўваскрэснуць з мёртвых 

+ Чытанне святога Евангелля паводле Яна.

У першы дзень тыдня Марыя Магдалена прыйшла да магілы раніцай, калі было яшчэ цёмна, і ўбачыла, што камень адсунуты ад магілы. І пабегла, і прыбыла да Сымона Пятра і да другога вучня, якога любіў Езус, і сказала ім: Забралі Пана з магілы, і не ведаем, дзе паклалі Яго. 

Тады выйшаў Пётр і другі вучань, і пайшлі да магілы. Пабеглі абодва разам. І другі вучань пабег наперадзе хутчэй за Пятра і прыбыў да магілы першы. Заглянуўшы, убачыў, што ляжаць палотны, аднак не ўвайшоў. Тады прыйшоў за ім Сымон Пётр і ўвайшоў у магілу, і ўбачыў палотны, якія там ляжалі, і хусту, якая была на галаве Ягонай, не з палотнамі яна ляжала, а асобна, скручаная на іншым месцы. Тады ўвайшоў і той другі вучань, што прыбег першы да магілы, і ўбачыў, і паверыў. Бо яны яшчэ не ведалі Пісання, што трэба было Яму ўваскрэснуць з мёртвых.

Гэта слова Пана.

 

Барацьба паміж смерцю і жыццём няспынна адбываецца ў кожным з нас. Мы часта не ўсведамляем сабе, што дзесьці паміж радасцю і смуткам, апатыяй і энтузіязмам, пачуццём сэнсу і бессэнсоўнасцю знаходзіцца нашае асабістае стаўленне да жыцця, а выбар можа пайсці толькі ў двух напрамках: за, або супраць жыцця.

Гэтую барацьбу паміж жыццём і смерцю мы бачым у сённяшнім Евангеллі. Калі толькі заглыбімся ў сімволіку гэтага тэксту, то адкрыем ужо на самым пачатку, што барацьба ночы з зараніцай у гэты першы дзень тыдня з’яўляецца знакам барацьбы смерці з жыццём у кожнай з дзеючых асоб гэтага Евангелля.

Марыя Магдалена амаль цалкам пранізана смерцю. Жыве, але, напэўна, хацела б лепш не жыць, бо памёр Езус – Любоў яе жыцця. Аднак ёсць у ёй кволая надзея, што яна сустрэне Езуса, што ўбачыць Яго, што яшчэ магчымае жыццё побач з Ім. Пётр таксама амаль увесь пагружаны ў смерць. Праз яе заслону не можа прабіцца ніводнае святло, бо нават калі ён убачыў пустую грабніцу, то застаўся сляпы прад перамогай Жыцця над смерцю. Праменьчыкам надзеі на новае жыццё з’яўляецца здзіўленне, якое ў ім засталося і пытанні, якія ў ім нараджаліся. Толькі Ян, любімы вучань Езуса, не думае выключна пра смерць. Толькі ў яго адкрытыя вочы, розум і сэрца, каб убачыць і паверыць, што Езус жыве. Для Марыі Магдалены і Пятра толькі сустрэча з жывым Езусам стала момантам поўнага вяртання да іх веры ў жыццё і вяртання сэнсу жыцця.

Сярод няўпэўненасцяў нашага штодзённага жыцця ёсць для нас запрашэнне ўбачыць і паверыць, як любімы вучань. Ян глядзеў на палотны, якія ляжалі ў пустой грабніцы Езуса, так, як мы глядзім на эўхарыстычны Хлеб. Ён убачыў і паверыў. А мы ці верым?

Якое ў мяне стаўленне да жыцця? Ці добра, што я жыву? Ці ўмею берагчы сваё жыццё ад сораму, пачуцця віны або паражэння?

Брат Міхал Дэя OFMCap, Польшча.

 

ЕВАНГЕЛЛЕ

Мц 28, 8–15

Паведаміце братам Маім, каб ішлі ў Галілею, і там Мяне ўбачаць

+ Чытанне святога Евангелля паводле Мацвея.

У той час:

Жанчыны, хутка адышоўшы ад магілы, са страхам і вялікай радасцю пабеглі паведаміць вучням Ягоным. І вось Езус, выйшаўшы ім насустрач, сказаў: Вітайце. Яны ж, падышоўшы, абнялі ногі Ягоныя і пакланіліся Яму. Тады кажа ім Езус: Не бойцеся. Ідзіце, паведаміце братам Маім, каб ішлі ў Галілею, там Мяне ўбачаць. 

Калі яны былі ў дарозе, некаторыя з варты прыйшлі ў горад і паведамілі першасвятарам пра ўсё, што сталася. Тыя сабраліся са старэйшынамі, параіліся і далі жаўнерам даволі шмат сярэбранікаў, кажучы:

Скажыце, што вучні Ягоныя прыйшлі ўначы і выкралі Яго, калі мы спалі. І калі гэта дойдзе да вушэй намесніка, мы пераканаем яго і ўратуем вас ад непрыемнасцяў.

Яны ж узялі сярэбранікі і зрабілі так, як іх навучылі. І разнеслася чутка пра гэта сярод юдэяў аж да сённяшняга дня. 

Гэта слова Пана.

 

Націскі праціўнікаў новага жыцця вялікія. Гэта вельмі яскрава выяўляецца ў сённяшнім евангельскім апавяданні, дзе бачым, як жаўнеры і габрэйскія старэйшыны гатовыя выкарыстаць хітрую хлусню, у якую потым самі ахвотна павераць, абы толькі нікому не дазволіць мець надзею на новае жыццё.

Ёсць у нас нейкае таямнічае супраціўленне перад тым, каб прыняць ад Хрыста – уваскрослага Пана – дар новага жыцця. Ёсць у нас штосьці з тых жаўнераў, якія ахоўваюць хлусню пра перамогу смерці. Ёсць у нас штосьці з тых перашасвятароў бога смерці і бога памерлых, святкуючых адсутнасць надзеі. Аднак Бог уваскрасення і жыцця цярплівы. Гатовы пачакаць адпаведнага моманту. Пачакаць “той гадзіны”, якая будзе часам гатоўнасцю майго сэрца, каб Ён – Пан Жыцця – разбурыў ува мне сцяну варожасці да жыцця, да надзеі на новае жыццё.

Ці заўважаю я ў сабе пазіцыю ў адносінах да жыцця падобную, як у стражнікаў грабніцы і першасвятароў? Ці магу прыняць сведчанне Касцёла пра новае жыццё з Хрыстом? Ці магу я сам сведчыць пра сустрэчу з жывым Панам?

Брат Міхал Дэя OFMCap, Польшча.

ЕВАНГЕЛЛЕ

Ян 20, 11–18

Бачыла Пана, і Ён сказаў ёй 

+ Чытанне святога Евангелля паводле Яна.

У той час:

Марыя стаяла каля магілы і плакала. Калі ж плакала, зазірнула ў магілу і ўбачыла двух анёлаў у белым адзенні, якія сядзелі, адзін каля галавы, а другі каля ног, дзе ляжала цела Езуса.

І яны кажуць ёй: Жанчына, чаго ты плачаш?

Адказала ім: Забралі Пана майго, і не ведаю, дзе паклалі Яго.

Калі гэта сказала, азірнулася і ўбачыла Езуса, які стаяў там, але не ведала, што гэта Езус.

Кажа ёй Езус: Жанчына, чаго ты плачаш? Каго шукаеш?

Яна, думаючы, што гэта садоўнік, кажа Яму: Пане, калі ты вынес Яго, скажы мне, дзе ты паклаў Яго, і я забяру Яго.

Езус кажа ёй: Марыя! А яна азірнулася і сказала Яму па-габрэйску: Раббуні, — што азначае «Настаўнік».

Кажа ёй Езус: Не затрымлівай Мяне, бо Я яшчэ не ўзышоў да Айца. Ідзі ж да братоў Маіх і скажы ім: Узыходжу да Айца Майго і Айца вашага, да Бога Майго і Бога вашага.

Пайшла Марыя Магдалена абвясціць вучням, што бачыла Пана і тое, што Ён сказаў ёй.

Гэта слова Пана.

 

Існуе небяспека паддацца такой ілюзіі, што новае жыццё з Хрыстом павінна заключацца ў вяртанні найпрыгажэйшых хвілінаў, якія былі ў нашым мінулым. Узгадваем нашае дзяцінства, блізкасць бацькоў і іх любоў. Узгадваем людзей, якіх любілі, але іх забрала смерць, і ўсе тыя моманты супольна пражытага шчасця, любові, узаемнага аберагання і апекі. Узгадваем усё гэта – і нараджаецца ў нас такое прагненне, каб тыя часы вярнуліся, каб было, як раней, калі адчувалі сябе любімымі і шчаслівымі.

Падобныя да гэтых вышэй апісаных прагненняў былі і ў Марыі Магдалены. Яна таксама прагнула вярнуць сабе Езуса, каб было, як раней, калі магла Яго слухаць, быць блізка каля Яго, адчуваць сябе патрэбнай. Яна плача, бо прагне, каб было, як раней, калі яна была такая шчаслівая, ідучы за Езусам праз Галілею, Самарыю і Юдэю… Яна настолькі жыве мінулым, што ў яе закрытыя вочы і сэрца на тое, што адбываецца вакол яе і ў ёй тут і цяпер. Яна не распазнае жывога Пана, бо ў яе сэрцы па-ранейшаму пануе смерць. Але дар новага жыцця – гэта не вяртанне ў мінулае, а здольнасць ствараць блізкую лучнасць з Езусам тут і цяпер.

Як я ўяўляю сабе шчаслівае жыццё? Чаго мне не хапае для поўнага шчасця? Ці ўмею я радавацца свайму жыццю, такому, якое яно ёсць? Ці ўмею я радавацца свайму жыццю з Езусам?

Брат Міхал Дэя OFMCap, Польшча.

Разважанні

ЕВАНГЕЛЛЕ

Лк 24, 13–35

Пазналі Яго ў ламанні хлеба

+ Чытанне святога Евангелля паводле Лукі.

Вось двое вучняў Езуса ў той жа дзень (першы пасля суботы) ішлі ў вёску, званую Эмаус, якая знаходзілася ў шасцідзесяці стадыях ад Ерузалема. І размаўлялі паміж сабою пра ўсё тое, што адбылося. І калі яны размаўлялі і разважалі між сабою, сам Езус наблізіўся ды ішоў разам з імі. Але вочы іх былі стрыманыя, таму не пазналі Яго.

І Ён сказаў ім: Пра што гэта вы размаўляеце паміж сабою? І яны спыніліся, поўныя смутку. Адказваючы, адзін з іх, па імені Кляоп, сказаў Яму: Ты напэўна адзіны, хто жыве ў Ерузалеме і не ведае, што ў гэтыя дні там сталася. І спытаў у іх:  Што?

Яны сказалі Яму: Тое, што сталася з Езусам з Назарэту, які быў прарокам магутным у чынах і ў слове перад Богам і ўсім народам; як першасвятары і правадыры нашыя выдалі Яго на смерць і ўкрыжавалі. А мы спадзяваліся, што Ён той, хто павінен вызваліць Ізраэль. Цяпер жа пасля ўсяго гэтага мінае ўжо трэці дзень, як  гэта сталася. Але і некаторыя з нашых жанчын здзівілі нас. Яны былі на досвітку каля магілы, але не знайшлі цела Ягонага. Прыйшлі і сказалі, што яны бачылі анёлаў, якія з’явіліся ім і паведамілі, што Ён жывы. І пайшлі некаторыя з нашых да магілы, і засталі ўсё так, як казалі жанчыны, але Яго не бачылі.

Тады Ён сказаў ім: О, неразумныя і марудныя сэрцам, каб паверыць усяму, што казалі прарокі! Ці ж не трэба было Месіі цярпець усё гэта, каб увайсці ў сваю славу? І пачаўшы ад Майсея і ад усіх прарокаў, растлумачыў ім тое, што ва ўсім Пісанні датычыла Яго.

І наблізіліся яны да вёскі, куды ішлі, і Ён зрабіў выгляд, што хоча ісці далей. Але яны настойвалі, кажучы:  Застанься з намі, бо ўжо вечарэе, і дзень мінае. І Ён увайшоў, каб застацца з імі. Калі сядзеў з імі за сталом, узяў хлеб, благаславіў яго, паламаў і даў ім. І тады адкрыліся іхнія вочы, і яны пазналі Яго. Але Ён стаўся нябачным для іх. І яны сказалі адзін аднаму: Ці ж не палала ў нас сэрца нашае, калі Ён размаўляў з намі ў дарозе і тлумачыў нам Пісанне?

І ў тую самую гадзіну яны ўсталі і вярнуліся ў Ерузалем і знайшлі сабраных Адзінаццаць і тых, хто быў з імі, якія казалі ім: Пан сапраўды ўваскрос і з’явіўся Сымону. І яны расказалі пра тое, што здарылася ў дарозе, і як пазналі Яго ў ламанні хлеба.

Гэта слова Пана.

 

Бывае, што ў нас так шмат крыўды да саміх сябе і іншых людзей, так шмат расчараванняў, разбітых надзей і смутку, што мы адчуваем сябе так, быццам сэрца залівалася морам няшчасцяў. Не можам думаць ці гаварыць пра штосьці іншае, як толькі пра праблемы, што нас акружылі. Нават нашыя сны могуць быць нейкім чынам атручанымі смуткам. Вось так, не маючы палёгкі ні днём, ні ноччу, мы можам пражываць нашае жыццё як адзін вялікі кашмар.

Падобным чынам было з вучнямі, якія вандравалі ў Эмаус. Смутак, жаль і расчараванне цалкам іх агарнулі. Яны не жылі ні чым іншым, і нічога іншага не пранікала ў іх розум і сэрца, як толькі фатальнае паражэнне іх Настаўніка Езуса, ганебна знішчанага на крыжы.

Езус добра ведае становішча, ў якім яны апынуліся. Добра ведае сэрцы сваіх вучняў і таксама вельмі добра ведае нашыя сэрцы з іх бедамі. Таму перашае, да чаго Ён нас заахвочвае, падобным чынам, як і Кляопу з яго спадарожнікам, – гэта тое, каб мы выказалі перад Ім усё нашае расчараванне, свой смутак і жаль. А Ён, як ў гэтым Евангеллі, цярпліва выслухае і зразумее. А калі выкажам усё да канца, калі у нашых розумах і сэрцах утворыцца дастаткова месца для Яго слова, якое нясе ў сабе надзею, тады Ён пачынае ўсё нам тлумачыць. Плодам Езусавага слухання і нашага прыняцця Ягонага слова з’яўляецца новае жыццё. Адлюстраванне гэтага новага жыцця – палымнеючыя сэрцы вучняў. І толькі таким чынам перамененыя сэрцы здольныя распазнаць Езуса ў ламанні хлеба.

Ёсць ў нашым жыцці такія моманты, калі вяртанне сэнсу жыцця можа пачацца толькі са шчырага выказвання перад Езусам усяго таго, што ляжыць у сэрцы, каб вызваліць месца для Евангелля. Евангелле Езуса Хрыста – гэта ж Добрая Навіна аб перамозе Жыцця!

Як я перажываю сакрамэнт споведзі? Ці стаўлюся да гэтага сакрамэнту як да шанцу вярнуць сэнс жыцця? Ці магу я размаўляць з Езусам пра ўсё так, як размаўляюць з Сябрам?

Брат Міхал Дэя OFMCap, Польшча.

Разважанні

ЕВАНГЕЛЛЕ

Лк 24, 35–48

Так напісана, што Месія павінен цярпець і ўваскрэснуць на трэці дзень 

+ Чытанне святога Евангелля паводле Лукі.

У той час:

Вучні Езуса расказалі пра тое, што здарылася ў дарозе, і як яны пазналі Езуса ў ламанні хлеба.

Калі яны казалі пра гэта, сам Езус стаў сярод іх і сказаў: Спакой вам.

Здзіўленыя і напалоханыя яны думалі, што бачаць духа. Але Ён сказаў ім: Чаму засмуціліся, і чаму сумненні ўзніклі ў вашых сэрцах? Паглядзіце на Мае рукі і ногі: гэта Я. Дакраніцеся да Мяне і пераканайцеся: бо дух не мае цела і касцей; як бачыце, Я іх маю. Пасля гэтых слоў Ён паказаў ім рукі і ногі.

А калі яны ад радасці яшчэ не верылі і дзівіліся, Ён сказаў ім: Ці маеце тут што з’есці? Яны падалі Яму кавалак печанай рыбы. Ён узяў і еў перад імі.

І сказаў ім: Гэта словы Мае, сказаныя вам, калі Я быў яшчэ з вамі, што павінна збыцца ўсё напісанае пра Мяне ў законе Майсея і ў прарокаў, і ў псальмах. Тады асвяціў іх розум, каб яны разумелі Пісанне.

І сказаў ім: Так напісана, што Месія павінен цярпець і ўваскрэснуць на трэці дзень з мёртвых, і ў Ягонае імя павінна абвяшчацца пакаянне дзеля адпушчэння грахоў усім народам, пачынаючы ад Ерузалема. А вы – сведкі гэтага.

Гэта слова Пана.

 

Апосталы пасля ўваскрасення Езуса былі сведкамі шматлікіх незвычайных рэчаў. Уласным вопытам яны спазналі, як Святое Пісанне Старога Запавету спаўняецца на іх вачах. Яны назіралі, як ганебная мука і смерць Езуса напаўняецца для іх найважнейшым значэннем – адкупленнем грахоў, як іх сэрцы, прыціснутыя смуткам, пачынаюць нанова пылаць надзеяй і жыццём. Аднак сведчанне Апосталаў не было б поўным, калі б яны не прынялі ад уваскрослага Езуса вельмі важны дар – дар супакою.

Спакой, які прыносіць Хрыстос, гэта вельмі багаты дар, прычым у многіх вымярэннях. Прыгледземся толькі да аднаго сярод многіх аспектаў гэтага багацця, якім з’яўляецца супакой сэрца. Гэты супакой сэрца мы разумеем як згоду на сваё жыццё, такое, якое яно ёсць, і згоду на сябе такога, які ты ёсць. Гэта не проста інтэлектуальная згода, а згода як паяднанне, якое здзяйсняецца знутры, у сэрцы. Так, як распазнанне ўваскрослага Езуса адбывалася ў Апосталаў “знутры”, так і прыняцце дару супакою адбываецца “знутры”, ад сэрца.

Згода на сваё жыццё, на сябе, на сваю прыгожую і адначасова знявечаную чалавечнасць, згода на дасягненні і паражэнні, на тое, што ўдасца і на тое, што не ўдасца, на памылку і дурноту... Такая згода – гэта гатоўнасць на прыняцце дару новага жыцця з Хрыстом ва ўнутраным супакоі. Гэта гатоўнасць на ўдзел у Ягонай, а не ва ўласнай славе.

У перажыванні сапраўднай згоды важным фактарам з’яўляецца час. Трэба даць сабе час на ўнутраную барацьбу і змаганне, каб мог ува мне канчаткова запанаваць супакой, які з’яўляецца згодай на жыццё.

У якіх акалічнасцях я перажываю ўнутраны супакой? Ці магу я вытрываць час унутранай барацьбы? Ці спрыяю супакою між людзьмі, сярод якіх я жыву?

Брат Міхал Дэя OFMCap, Польшча.

ЕВАНГЕЛЛЕ

Ян 21, 1–14

Езус падышоў, узяў хлеб і падаў ім, і таксама рыбу 

+ Чытанне святога Евангелля паводле Яна.

У той час:

Езус зноў з’явіўся вучням сваім каля Тыберыядскага мора. А з’явіўся так. Былі разам Сымон Пётр, Тамаш, званы Дыдым, Натанаэль з Каны Галілейскай, сыны Завядзея і двое іншых з вучняў Ягоных. Сымон Пётр кажа ім: Іду лавіць рыбу. Яны адказалі яму: І мы пойдзем з табою. Пайшлі і селі ў човен, але ў тую ноч нічога не злавілі.

Калі ўжо развіднела, Езус стаяў на беразе. Але вучні не ведалі, што гэта быў Езус. Кажа ім Езус: Дзеці, ці маеце чаго з’есці? Яны адказалі Яму: Не. 

А Ён сказаў ім: Закіньце сетку з правага боку чаўна і знойдзеце. Яны закінулі і не маглі ўжо выцягнуць яе з-за мноства рыбы.

Тады вучань, якога любіў Езус, сказаў Пятру: Гэта Пан. Калі Сымон Пётр пачуў, што гэта Пан, падперазаўся вопраткай, бо быў голы, і кінуўся ў мора. А іншыя вучні прыплылі на чаўне, бо недалёка былі ад берага, локцяў каля двухсот, а сетку з рыбай цягнулі за сабою.

І калі выйшлі на бераг, убачылі распаленае вогнішча, а на ім пакладзеную рыбу і хлеб. І сказаў ім Езус: Прынясіце яшчэ рыбы, што цяпер налавілі. Пайшоў Сымон Пётр і выцягнуў на бераг сетку, поўную вялікіх рыб, якіх было сто пяцьдзесят тры. І хоць іх было столькі, сетка не парвалася. Кажа ім Езус: Хадзіце ж, снедайце! Ніхто з вучняў не адважыўся спытацца ў Яго: Хто Ты? – бо ведалі, што гэта Пан. А Езус падышоў, узяў хлеб і падаў ім, а таксама і рыбу.

Гэта ўжо трэці раз з’явіўся Езус вучням пасля свайго ўваскрасення.

Гэта слова Пана.

 

Як для падтрымання і захавання цялеснага жыцця неабходна харчаванне, гэтак жа неабходна своеасаблівае харчаванне, каб падрымліваць і захоўваць Божае жыццё ў чалавеку, каб яно ў ім не памерла. Такая думка выплывае з сённяшняга Евангелля. Вучні не маюць чаго есці, ў іх нічога няма на сняданак. Хоць не пагражае ім смерць з-за голаду, аднак гэты балючы недахоп з’яўляецца сімвалам іншага галадання і іншай смерці: галадання па блізкасці з Хрыстом і смерці з-за аддалення ад Яго. Каб жыць, целу патрэбен хлеб і рыба, а душы патрэбен Той, прысутнасць Якога сімвалізуе спечаная рыба і хлеб – Езус Хрыстус. Блізкасць уваскрослага Езуса з’яўляецца той пажывай, якая наталяе душу, наталяе Божым жыццём. Праблема, аднак, ў тым, што распазнаваць знакі Ягонай рэальнай блізкасці і прысутнасці нам даводзіцца вучыцца. Блізкасць можа праяўляцца разнастайнымі спосабамі, а мы часцей за ўсё ведаем толькі некаторыя з іх, прычым толькі найбольш асноўныя, якія вынікаюць з патрэбаў цела. Бывае таксама, што мы баімся блізкасці, бо менавіта ў ёй, магчыма, мы спазналі насілле.

Блізкасць Езуса не насільная. Блізкасць Езуса – гэта далікатнасць, інтымнасць, чуласць. Яна настолькі далікатная, што нам даводзіцца цярпліва вучыцца, каб не толькі убачыць яе, але перад усім пражыць яе ў сабе і наталіцца ёю, зачэрпнуць з яе сілы, каб прыгожа, Божым спосабам жыць.

Як я пражываю блізкасць? Яна для мяне звязана з пачуццём бяспекі ці пагрозы? Ці блізкі я сам сабе?

Брат Міхал Дэя OFMCap, Польшча.

ЕВАНГЕЛЛЕ

Мк 16, 9–15

Ідзіце па ўсім свеце і абвяшчайце Евангелле

+ Чытанне святога Евангелля паводле Марка.

Калі Езус уваскрос раніцай у першы дзень тыдня, Ён з’явіўся найперш Марыі Магдалене, з якой Ён выгнаў сем злых духаў. Яна пайшла і абвясціла тым, хто быў з Ім, якія былі ў жалобе і плакалі. А яны, хоць і пачулі, што Ён жывы і што яна Яго бачыла, не паверылі.

Пасля гэтага Ён з’явіўся ў іншай постаці двум з іх, якія ішлі ў вёску. Тыя вярнуліся і абвясцілі астатнім, але і ім не паверылі.

Нарэшце, з’явіўся Адзінаццаці, калі яны сядзелі за сталом, і папракаў іх за нявер’е і жорсткасць сэрца, бо не паверылі тым, хто бачыў Яго ўваскрослага.

І сказаў ім: Ідзіце па ўсім свеце і абвяшчайце Евангелле ўсякаму стварэнню.

Гэта слова Пана.

 

Новае жыццё з Хрыстом – гэта не штосьці такое, што можна было б раз і назаўсёды здабыць і валодаць ім без магчымасці страты так, быццам валодаеш рахункам у банку або кватэрай ў доме. Новае жыццё з уваскрослым Езусам – гэта штосьці такое, што трэба пражыць. Штосьці, што часам мы губляем з-за сваёй людской слабасці і вяртаем дзякуючы Божаму слову і сакрамэнтам. Гэта штосьці, што можа ў нас памерці, калі мы замыкаемся ў сабе, ізалюемся ад людзей і свету, калі пагружаемся ў няспынны смутак і плач.

Новае жыццё з Хрыстом таксама можа і павінна ў нас развівацца, павялічвацца, памнажацца. Атрымліваецца гэта тады, калі мы прадпрымаем рызыку “пайсці на ўвесь свет, каб абвяшчаць Евангелле ўсякаму стварэнню”. Божае жыццё ў нас замірае, калі мы баімся дзяліцца ім з іншымі людзьмі, і расцвітае, калі абвяшчаем сведачанне пра Яго ўсяму свету. Трэба, аднак, чыніць гэта падобным чынам, як Пан Езус. Трэба быць больш сведкам, чым настаўнікам, больш дзяліцца, чым пераконваць, больш любіць, чым насычаць уласную амбіцыю, здабываючы новых членаў супольнасці. У Божага жыцця, новага жыцця, ёсць шанец быць прынятым многімі людзьмі толькі пры ўмове, што мы самі будзем гатовы даваць гэтым людзям сваё жыццё.

Як я спаўняю даручаную мне місію абвяшчэння Евангелля? Стаўлюся да гэтага як да здабывання новых членаў супольнасці ці як да давання сэрца людзям, якія чакаюць любові?

Брат Міхал Дэя OFMCap, Польшча.

ЕВАНГЕЛЛЕ

Ян 6, 44–51

Я хлеб жывы, які сышоў з неба 

+ Чытанне святога Евангелля паводле Яна.

У той час:

Езус сказаў народу: Ніхто не можа прыйсці да Мяне, калі Айцец Мой, які паслаў Мяне, не прыцягне яго, і Я ўваскрашу яго ў апошні дзень. У прарокаў напісана: Усе будуць навучаны Богам.

Кожны, хто чуў ад Айца і навучыўся, прыйдзе да Мяне. Гэта не значыць, што хтосьці бачыў Айца; толькі той, хто ад Бога, бачыў Айца. Сапраўды, сапраўды кажу вам: хто верыць у Мяне, мае жыццё вечнае.

Я ёсць хлеб жыцця. Айцы вашыя елі манну ў пустыні і памерлі. А гэта — хлеб, які сыходзіць з неба, каб той, хто есць яго, не памёр. Я хлеб жывы, які сышоў з неба. Калі хто будзе есці хлеб гэты, будзе жыць вечна. А хлеб, які Я дам, гэта цела Маё дзеля жыцця свету.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Прад Богам людзі часамі паводзяць сябе як дурненькія ўбунтаваныя падлеткі, якія ў бацьках бачаць пагрозу сваёй свабодзе. Тады Божы закон і Ягоная воля ўяўляюцца ім як бацькоўскі капрыз, а не праява любові. Парушэнне правіл трэба старанна хаваць, бо могуць пакараць, чагосьці там пазбавіць. Такі падлетак хоць і сын свайму бацьку, але паводўіць сябе не па-сыноўску, уцякае ад бацькоўскай любові. Калі ставімся да Бога падобным чынам, то сапраўдны вобраз Айца затуманьваецца нашым бунтам.

“Гэта не значыць, што хтосьці бачыў Айца; толькі той, хто ад Бога, бачыў Айца”. Езус, паслухмяны Сын свайго Айца, бачыць Бога абсалютна выразна. Ён, быццам наш старэйшы брат, запрашае і нас быць сынамі з падобнай паслухмянасцю, як у Яго. Толькі калі згодзімся быць сынамі для Бога, здолеем спасцігнуць, наколькі Бог па-сапраўднаму Айцец.

Ці стаў я дарослым ў адносінах з Нябесным Айцом? Чым для мяне з’яўляецца статус божага дзіцяці – яшчэ зняволеннем ці ўжо свабодай? Ці не ўцякаю я ад Айца, ці дазваляю Яму “прыцягнуць” мяне да сябе?

Брат Андрэй Квяцінскі OFMCap, Літва.

 

ЕВАНГЕЛЛЕ

Ян 6, 52–59

Цела Маё — праўдзівы спажытак, а кроў Мая — праўдзівы напой

+ Чытанне святога Евангелля паводле Яна.

У той час:

Юдэі спрачаліся паміж сабою, кажучы: Як Ён можа даць нам есці сваё цела?

Езус сказаў ім: Сапраўды, сапраўды кажу вам: калі не будзеце есці цела Сына Чалавечага і піць крыві Ягонай, не будзеце мець у сабе жыцця. Хто есць Маё цела і п’е Маю кроў, мае жыццё вечнае, і Я ўваскрашу яго ў апошні дзень.

Бо цела Маё — праўдзівы спажытак, а кроў Мая — праўдзівы напой. Хто есць Маё цела і п’е Маю кроў, ува Мне ёсць, а Я — у ім.

Як паслаў Мяне жывы Айцец, і Я жыву Айцом, так і той, хто есць Мяне, будзе жыць Мною. Гэта той хлеб, які сышоў з неба, а не той, які елі айцы вашыя і памерлі. Хто есць хлеб гэты, будзе жыць навекі.

Гэта сказаў Ён у сінагозе, калі навучаў у Кафарнауме.

Гэта слова Пана.

catholic.by

Ці задумваліся вы калі-небудзь, як функцыянуюць у нашым жыцці розныя знакі? Калі пад’язджаем да нейкага населенага пункта, звычайна бачым пры дарозе знак, які папярэджвае і інфармуе пра месца, якое пачынаецца за ім. Сам знак з’яўляецца толькі маленькай часткай той рэчаіснасці, якую азначае, ён кіруе да яе, дапамагае лепш яе зразумець. Гэтак знак населенага пункту не з’яўляецца ўсім горадам, пра які гаворыць, бо горад – рэчаіснасць непраўнальна багацейшая, чым просты знак.

Водар і смак ранішняй кавы, усмешка блізкага чалавека, поспех на працы, асалода адпачынку – усё гэта важныя дробязі, без якіх жыццё было б не такім каляровым. Мы ядзім і п’ем, дыхаем і ходзім, спім і прачынаемся. Здавалася б, з падобных рэчаў і складаецца наша жыццё ў свеце. Але нягледзячы на разнастайнасць гэтых праяваў жыцця, яны не з’яўляюцца самім жыццём. Гэтыя прыгожыя і прыемныя дробязі дадзеныя нам як знак і прадвяшчэнне жыцця сапраўднага, якое ўжо пачынаецца, але яшчэ не споўнілася.

            Самім жыццём і даўцам сапраўднага жыцця з’яўляецца толькі Бог, і толькі ў еднасці з Ім жыццё наогул магчыма. Таму Езус спачатку засцерагае: “Сапраўды, сапраўды кажу вам: калі не будзеце есці цела Сына Чалавечага і піць крыві Ягонай, не будзеце мець у сабе жыцця. Хто есць Маё цела і п’е Маю кроў, мае жыццё вечнае”. Тут Хрыстос гаворыць ужо не пра знакі жыцця, а пра само жыццё як рэчаіснасць: “Цела Маё — праўдзівы спажытак, а кроў Мая — праўдзівы напой”. “Як паслаў Мяне жывы Айцец, і Я жыву Айцом, так і той, хто есць Мяне, будзе жыць Мною”.

Было б нейкім непаразуменннем, калі б мы задавольваліся толькі знакамі жыцця і не хацелі ўдзельнічаць у самім жыцці. Гэта словы, поўныя радасці, бо аказваецца, што можна жыць непараўнальна паўней, чым проста есці і піць.

            Ці не пражываю свае дні павярхоўна, без роздумаў пра поўню жыцця? Ці не блытаю знакі жыцця з самім жыццём? Наколькі рэгулярна прымаю Святую Камунію?

            Брат Андрэй Квяцінскі OFMCap, Літва.

ЕВАНГЕЛЛЕ

Ян 6, 60–69 

Да каго мы пойдзем? Ты маеш словы жыцця вечнага

+ Чытанне святога Евангелля паводле Яна.

У той час:

Многія з вучняў Езуса казалі: Цяжкая гэтая мова. Хто можа яе слухаць?

Але Езус, ведаючы, што вучні Ягоныя наракаюць на гэта, сказаў ім: Ці гэта спакушае вас? А калі ўбачыце Сына Чалавечага, які будзе ўзыходзіць туды, дзе быў раней? Дух ажыўляе, цела ж ні на што не прыдатнае. Словы, якія Я кажу вам, ёсць духам і жыццём. Аднак ёсць між вас тыя, хто не верыць. Бо Езус ад пачатку ведаў, хто не верыць і хто Яго выдасць. І сказаў: Для таго Я  сказаў вам, што ніхто не можа прыйсці да Мяне, калі гэта не будзе дадзена яму Айцом. 

З гэтага часу многія вучні Ягоныя адышлі ад Яго і ўжо не хадзілі з Ім. Тады Езус сказаў Дванаццаці: Ці вы таксама хочаце адысці? 

Адказаў Яму Сымон Пётр: Пане, да каго мы пойдзем? Ты маеш словы жыцця вечнага. А мы паверылі і спазналі, што Ты ёсць Святы Бога.

Гэта слова Пана.

 

catholic.by

“Сыны чалавечыя, дакуль жа будзеце цвёрдыя сэрцам?” (гл. Пс 4,3) Няўжо не ведаеце праўды і не верыце ў Сына Божага (гл. Ян 9, 35)? Вось, Ён штодзённа прыніжае сябе (гл. Флп 2, 7), падобным чынам як тады, калі з каралеўскіх тронаў (Мдр 18, 4) прыйшоў ва ўлонне Панны. Штодзённа прыходзіць да нас ва ўбогай постаці. Штодзённа сыходзіць з улоння Айца (гл. Ян 1, 18) на алтар у руках святара. І як паказаўся Святым Апосталам у сапраўдным целе, так і зараз паказваецца нам у святым Хлебе. І як яны сваім цялесным зрокам бачылі толькі Яго цела, але верылі, што Ён Бог, бо спаглядалі вачамі духа, так і мы, бачучы хлеб і віно цялеснымі вачыма, будзем намагацца бачыць і цвёрда верыць, што гэта Яго жывое і сапраўднае Найсвяцейшае Цела і Кроў. І так заўсёды Пан  прабывае з веруючымі, як сам кажа: Вось Я з вамі ажно да сканчэння свету (гл. Мц 28,20).

Св. Францішак Ассізскі. Настаўленні. 1. Цела Пана.