“І вось зорка, якую яны бачылі на ўсходзе”. О Божая Міласэрнасць, якая ніколі не забудзецца пра таго, каму патрэбная! Бо яна заўжды гатовая прыняць таго, хто вяртаецца да Бога… І вось – сказана – зорка. Мудрацы павярнулі да Ірада, згубілі зорку. Тыя, хто адпадае, адыходзіць да д’ябла, да смяротнага граху, - губляюць ласку. Але тыя ж, хто адыходзіць ад злога, зноў знаходзяць ласку, якую яны раней згубілі.

“І вось зорка ішла перад імі”. Пра тое ж гаворыцца і ў Кнізе Зыходу: “Пан ішоў прад імі днём у воблачным слупе, каб паказаць дарогу, а ноччу ў слупе агню, каб свяціць ім, каб быў правадыр у дарозе днём і ноччу” (Зых 13, 21)

“Пакуль не прыйшла і не стала над месцам, дзе было Дзіця”. Вось канец працы, завяршэнне шляху, радасць таго, хто робіць адкрыццё, знаходка таго, што шукаў. Дык узрадуецца ж сэрца тых, хто шукаў Цябе, Езу; а калі [радуецца сэрца] тых, хто шукае, то тым больш [узрадуецца сэрца] тых, “хто знайшоў” (пар. Пс 105 [104], 3). Зорка ідзе прад імі, слуп ідзе прад імі. Зорка паказвае шлях да калыскі Збаўцы, а слуп – да Зямлі Абяцанай, дзе ліецца мёд Божай сутнасці і малако людской [прысутнасці]. Дык спяшайся ж за зоркай, кроч за слупом, бо яны вядуць цябе ў жыццё. Папрацуеш крыху - і дасягнеш хутка і здабудзеш тое, чаго прагнуць сабе святыя і тое, чым радуюцца анёлы.

Святы Антоній Падуанскі. In Epiphania Domini.

 

У якіх асобах, падзеях ці іншых знаках я бачу ў сваім жыцці Божае спадарожніцтва?
У якім абліччы сёння мне аб’яўляецца Бог? Якія духоўныя дары я Яму прыношу?

 

 

Знайшлі памылку? Вылучыце яе і націсніце «Ctrl + Enter».