Існаваў у старажытных габрэяў звычай, які абараняў чалавека і яго маёмасць ад небяспекі прысваення чужымі людзьмі. Калі хтосьці трапляў у цяжкія даўгі і быў змушаны прадаць сваю маёмасць або калі хтосьці паміраў, пакідаючы пасля сябе базабаронную ўдаву, змушаную прадаць маёмасць мужа, то яго бліжэйшы сваяк павінен быў выкупіць гэтую маёмасць і паклапаціцца пра ўдаву. Калі ж не хацеў або не мог зрабіць гэтага, тады далейшы сваяк сімвалічна здымаў з яго сандаль і такім чынам першынство выкупу браў на сябе (Гл. Рут 4, 7) “Сярод вас стаіць той, каго вы не ведаеце, той, хто ідзе за мною, якому я не варты развязаць раменьчык на сандалях ягоных”, – гэтымі словамі Ян Хрысціцель сімвалічна акрэсліў сваю ролю ў адкупленні людзей ад граху і ролю Езуса. Ян тлумачыць сваім суразмоўцам, што ён не варты таго, каб прымаць на сябе функцыю Адкупіцеля Ізраэля, бо першынство выкуплення належыць Ягняці Божаму, Які прыйдзе на Ярдан заўтра (Ян 1,29).

Мудрасць і пакора Яна Хрысціцеля патрэбна таксама і нам тады, калі хочацца любой цаной выратаваць свет ці прынамсі сваіх блізкіх ад розных зняволенняў. Але часцей за ўсё мы бачым сваё бяссілле. Тады застаецца толькі гэта - заклікаць да дабра, маліцца і нават пасціцца, каб ў сэрцы былі Божы спакой і надзея – як у Яна Хрысціцеля. Бог – Адкупіцель, а я - толькі голас.
Ці не бяру я на сябе празмерную адказнасць за асабістыя жыццёвыя выбары іншых людзей? Ці хапае мне пакоры і адвагі даручаць сваіх блізкіх Езусу Адкупіцелю?

Бр. Андрэй Квяцінскі OFMCap, Беларусь

 

 

Знайшлі памылку? Вылучыце яе і націсніце «Ctrl + Enter».